Άτιτλο ( της Χρυστάλλας Κοσμά)

Μια σταγόνα αίμα
την τελευταία της ψυχής μου
κράτησες με τ' ακροδάχτυλα μη σιγήσει αιώνια το μέσα μου....
ανάσα ζωής το χνώτο σου
χάιδεψε με ελπίδα
τα εσώτερα της ύπαρξης μου....
Μια σταγόνα αίμα.....
Μια σταγόνα δάκρυ....
Εκεί στο ξεχείλισμα της φεγγαρόφωτης νύχτας,
έπλεξαν τον αστερισμό     
μιας αγάπης νεοσύστατης....
Ανέγγιχτης...
Από δάχτυλα...
Από λόγια...
Από αισθήματα....
 

"Κρυσταλία"
                 

Όνειρα σε κουτί (του Σπήλιου Παναγιωτόπουλου)

Χαμένος κάπου σε αυτό το στριμωξίδι
σα φυλλαράκι που μαραίνετε γοργά
σε ποιου το όνειρο σ’ είδα, ποιου ταξίδι
να σπαταλιέσαι κάθε ώρα που περνά?

Εσύ Οδυσσέα πάντα είχες την Ιθάκη
τούτο σε κράταγε τις νύχτες ζωντανό.
Ξέρεις πως είναι να σε τρώει το σαράκι
σε σκάρτη ώρα και σε ξένο πηγαιμό?

Ίσως βολεύτηκες σ’ αυτό το περιβόλι
είδες των άλλων, για δική σου τη ζωή
στο σούπερ μάρκετ σ’ είδα, μύριζες φορμόλη
και σου πουλούσαν τα όνειρα σου σε κουτί.

Να σε λικνίζουν οι καιροί σε αρρωσταίνει
να σε πετάνε ζαλισμένο ρυθμικά
και μια φωνή πότε οικεία πότε ξένη
να σου μιλάει για όνειρα κι ιδανικά.

Σπήλιος Παναγιωτόπουλος

Οι σκιές μου (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Ξεχάστηκα  στης δύσης
το ξεμυάλισμα,
αφέθηκα στου φεγγαριού μου
τη χλωμάδα.

Έψαξα  ύστερα
ανάμεσα σ'αμέτρητες σκιές.
Ήθελα ν'αγγιξω
τη σκιά σου.

Καθώς  κυκλώθηκα απ'αυτές,
προτίμησα μέσα στον κύκλο
να πνιγώ, να μη γυρίσω.
Δεν μ'έπαιρνε ο χρόνος.
'Έπρεπε της μέρας το ξεμύτισμα
να εμποδίσω.

Κι ήρθαν του ζευγά τα ζωντανά
και των πουλιών το πτέρωμα,
χρωμάτισε τη μέρα.
Ικέτευσα τότε τις σκιές  μου
και δάκρυσα,
μήπως τις λυπήσω ή τις σβήσω.
Και φώναξα μέσα στης σκοτεινιάς
την ερημιά:
εγώ τη νύχτα μου
δεν το μπορώ  να τη μακρύνω!



Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη

Μαδημένα σ'αγαπώ ( της Μάρθας Κανάρη)

Γλυκοχάραξε... Πέφτουν τα σ" αγαπώ ένα ένα στο χώμα και γίνονται λάσπη... Θυμάμαι τις νύχτες, που μάζευα τις λέξεις παραμάσχαλα
και τις φόραγα στεφάνι στα μαλλιά μου...
Τώρα απλώς θέλω να ξημερώσει... Γλυκοχάραξε... Τα πουλιά ερωτοτροπούν στο μπαλκόνι και σμίγουν τις φτερούγες τους σκέπασμα... Ποιος θα κρυφτεί απ τον ήλιο? Ο έρωτας πάντα θεριεύει την άνοιξη μα πεθαίνει κάθε φθινόπωρο κι ας ειν' καλοκαίρι... Ενα τελευταιο φτερούγισμα... ένα τελευταιο αγκάλιασμα... ένας τελευταίος ψίθυρος... μια νότα τελευταία... Τα πουλιά τιτιβίζουν ακόμα... μέχρι να αιμορραγήσει η πληγή στο φτερό...

Μάρθα Κανάρη

Το μεσονύχτι μου (της Καλλιόπης Τσουχλη)

Όπου κι αν βρίσκομαι την νύχτα και θυμάμαι, αναριγώ στα χνάρια σου και σου φωνάζω πάμε. Είναι βουβή και άραχνη η νύχτα μακριά σου, βουρκώνω και λικνίζομαι μέσα στην αγκαλιά σου. Στο μαξιλάρι μου μιλώ κι άλλο που δεν τα λέω, τα μάτια σου γλυκοφιλώ μονάχη μου και κλαίω. Είναι και που σ’ αγάπησα μια νύχτα με φεγγάρι, την νύχτα που μου γέλασαν τ’ αστέρια και οι γλάροι. Μονόγραμμα στα σπλάχνα μου σ’ έχω και σε κρατώ, γιορντάνια μες στον κόρφο μου για σένα φυλαχτό. Σε νείρομαι στα πέλαγα και μοναχή στην κλίνη, φιλώ σε με τ’ λιόκλαδα και του ανέμου δίνη.
Καλλιόπη Τσουχλη