Οι σκιές μου (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Ξεχάστηκα  στης δύσης
το ξεμυάλισμα,
αφέθηκα στου φεγγαριού μου
τη χλωμάδα.

Έψαξα  ύστερα
ανάμεσα σ'αμέτρητες σκιές.
Ήθελα ν'αγγιξω
τη σκιά σου.

Καθώς  κυκλώθηκα απ'αυτές,
προτίμησα μέσα στον κύκλο
να πνιγώ, να μη γυρίσω.
Δεν μ'έπαιρνε ο χρόνος.
'Έπρεπε της μέρας το ξεμύτισμα
να εμποδίσω.

Κι ήρθαν του ζευγά τα ζωντανά
και των πουλιών το πτέρωμα,
χρωμάτισε τη μέρα.
Ικέτευσα τότε τις σκιές  μου
και δάκρυσα,
μήπως τις λυπήσω ή τις σβήσω.
Και φώναξα μέσα στης σκοτεινιάς
την ερημιά:
εγώ τη νύχτα μου
δεν το μπορώ  να τη μακρύνω!



Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη

Μαδημένα σ'αγαπώ ( της Μάρθας Κανάρη)

Γλυκοχάραξε... Πέφτουν τα σ" αγαπώ ένα ένα στο χώμα και γίνονται λάσπη... Θυμάμαι τις νύχτες, που μάζευα τις λέξεις παραμάσχαλα
και τις φόραγα στεφάνι στα μαλλιά μου...
Τώρα απλώς θέλω να ξημερώσει... Γλυκοχάραξε... Τα πουλιά ερωτοτροπούν στο μπαλκόνι και σμίγουν τις φτερούγες τους σκέπασμα... Ποιος θα κρυφτεί απ τον ήλιο? Ο έρωτας πάντα θεριεύει την άνοιξη μα πεθαίνει κάθε φθινόπωρο κι ας ειν' καλοκαίρι... Ενα τελευταιο φτερούγισμα... ένα τελευταιο αγκάλιασμα... ένας τελευταίος ψίθυρος... μια νότα τελευταία... Τα πουλιά τιτιβίζουν ακόμα... μέχρι να αιμορραγήσει η πληγή στο φτερό...

Μάρθα Κανάρη

Το μεσονύχτι μου (της Καλλιόπης Τσουχλη)

Όπου κι αν βρίσκομαι την νύχτα και θυμάμαι, αναριγώ στα χνάρια σου και σου φωνάζω πάμε. Είναι βουβή και άραχνη η νύχτα μακριά σου, βουρκώνω και λικνίζομαι μέσα στην αγκαλιά σου. Στο μαξιλάρι μου μιλώ κι άλλο που δεν τα λέω, τα μάτια σου γλυκοφιλώ μονάχη μου και κλαίω. Είναι και που σ’ αγάπησα μια νύχτα με φεγγάρι, την νύχτα που μου γέλασαν τ’ αστέρια και οι γλάροι. Μονόγραμμα στα σπλάχνα μου σ’ έχω και σε κρατώ, γιορντάνια μες στον κόρφο μου για σένα φυλαχτό. Σε νείρομαι στα πέλαγα και μοναχή στην κλίνη, φιλώ σε με τ’ λιόκλαδα και του ανέμου δίνη.
Καλλιόπη Τσουχλη

Μονάχος (της Νέλλης Κουμεντάκη)

Σκιές που τρομάζουν,
ανήλιαγες σκέψεις, σιωπηλά
ψιθυρίζουν στης ψυχής τον καθρέφτη!

Απολογήσου αν θες τη νύχτα μονάχος,
δεν σ'ακούει κανείς, ξέμεινες σαν τον βράχο!

Μα σκλήρηνες τόσο;

Η ζωή με ανάγκασε να μπορώ να γλυτώσω!

κλειστά τα  παράθυρα πως να νιώσεις το φως;
       
βυθισμένος στον έρωτα

ολα θαυμάζουν σαν να είσαι Θεός!

Μα στον  έρωτα αγγίζεις φεγγάρια κι αστέρια,
τι σε κάνει να φεύγεις να κοιτάς τα χαμένα;

Σε μια λύπη ξεχνιέμαι, αυτή των ματιών  σου,
που είναι το χρώμα, το μπλέ το γαλάζιο δικό σου;

Τον ίσκιο σου κυνηγάς τη διπρόσωπη σκέψη

Αρέσκεσαι σαν λιοντάρι, με την εξαίσια χαίτη!

Ξανακοίτα το φως ίσως  κάτι προλάβεις,
άσε τη θλίψη μακριά  απ' το σκοτάδι!

Στις ρωγμές της ψυχής ν' αντανακλούν της ελπίδας  οι φάροι!


Νέλλη Κουμεντάκη

Ακριβό ένδυμα (της Λένας Βλαχοπούλου)

Ακριβό ένδυμα τα φτερά 
Ευαίσθητο...στην αφή 
Υστερεί σε όλους τους 
ουρανούς. ..αγέννητη 
η ώρα που σκορπιζουν τα 
πουλιά για την χώρα του 
πρώτου αγώνα. ..Ράγισμα 
στης ψυχής το βήμα 
Μεταιχμιο μια ματιά στο 
νήμα που θα ράψει την πληγή 
και μια πνοή ανάσα να γίνει πνεύμα. ..


Λένα Βλαχοπούλου