Έρωτα ταξίδι (της Αντριάνας Περικλέους - Ονουφριου)

....Μην αψηφάς τον έρωτα και προπάντων μην τον χλευάζεις.
....Ξέρεις τι πέρασε για να βρεθεί μπροστά σου;
....Ανέβηκε βουνά, μάτωσε τα πόδια του, αίμα στάζουν οι πληγές του. Πέρασε λαγκάδια. Έπεσε, γδαρθηκε βαθιά.
....Σηκώθηκε, τύλιξε τα ματωμένα γόνατα μ ελπίδα
....Συνέχισε με πείσμα. Είχε οδοδείχτη την αγάπη και της πόρτας σου μικρό φωτάκι.
....Κολύμπησε στα πέλαγα. Πάλεψε με κύματα θεόρατα.
.....Σαρκοφάγα ψάρια του πήρανε κομμάτι της ψυχής. Το κάνανε βορά πείνας της ζωής.
.....Κι έτσι ρακένδυτος ζητιάνος, έφτασε στην πόρτα σου.
.....Άκου χτυπάει!
.....Θ ανοίξεις ή θα κλείσεις παντζούρια κι αυτιά στην κραυγή μπροστά;


Αντριάνα Περικλέους - Ονουφριου

Πόθος κλέφτης (της Ειρήνης Σκευοφύλαξ)

Σήμερα κάνω περιπολία.....
Να συλλάβω έναν παράνομο....
Έναν σεσημασμένο που όλο μου ξεφεύγει....
Κρατώ τις χειροπέδες για να του βάλω..
Περπατώ όσο γίνεται πιο αθόρυβα....
Ακόμα και τη σκιά του να δω,
θα τον ξεχωρίσω...
Φωνή ν΄αλλάξει κι όψη
δε θα με ξεγελάσει....
Η καρδιά μου έχει μάθει να τον διακρίνει...
Η μυρωδιά του είναι μέσα στα ρουθούνια μου....
Η ανάσα του σα φλόγα θ΄ανάψει τις αισθήσεις μου...
Τυφλή να είμαι, η μορφή του μπροστά μου....
Σήμερα θα του στήσω καρτέρι....
Πρέπει να δω αν έφυγε η νιότη της ψυχής...
Θέλω να δω αν τον συγκινεί ακόμα η μυρωδιά του γιασεμιού...
Κι αν ακόμα του αρέσει εκείνη η τούφα του μαλλιού που
έπεφτε αδιάφορα μπροστά....
Μοναχά μιαν ερώτηση θέλω να μ΄απαντήσει...
Άραγε μ΄αγαπά ακόμα;
Κι ύστερα θα τον αφήσω πάλι λεύτερο....
Να΄ρχεται και να φεύγει....
Δε του πρέπουνε οι χειροπέδες που κρατώ....
Είναι ο σεσημασμένος πόθος μου....
Κι αυτός ο πόθος πρέπει να΄ναι λεύτερος....


Ειρήνη Σκευοφύλαξ

Θύμα ή θύτης (της Δώρας Μεταλληνού)

Να να σου πω όσα θέλω
δεν πρόλαβα
.μικρά τα καλοκαίρια
έρχονται  γρήγορα τα φθινόπωρα!

Κάτι αχνές ρυτίδες μου το θύμισαν
.δεν κρατούν πολύ της ουτοπίας τα φαντάσματα
θολά νερά ξεπλένουν τα χαντάκια των ονείρων μου.
.που να  ρίξω τα απόνερα ;
φοβάμαι μήπως χαθείς στο δέλτα της Λήθης
Εκεί που θαλασσοπνίγονται πολλά ναυαγισμένα ονειρα.
.θύτης Εγω!
Να σε κρατήσω; πάλι;
θα πνιγω από νοσταλγία...
.Θύμα .....Εγώ!
Θύτης..... Εσύ!


Δώρα Μεταλληνού

Ανελέητη ομορφιά (της Φωτεινής Ψιρολιόλιου)

Όμορφος καμβάς κεντημένος θάλασσα ημέρας θεϊκής Όταν δεν θέλεις τίποτα, στην τελειότητα βουτηγμενος. Μα εγώ, τους κόμπους του να ψάχνω απ την ανάποδη. Τότε, σκληραίνουν οι ορίζοντες βρωμίζουν τα νερά Τα δίχτυα τραβούν ψάρια θολά Οι ανατολές στο αίμα στάζουν Οι βενζινάκατοι κλαίνε τη ματαίωση ξανά. Λιώνουν οι κάβοι το πέλαγο μαργώνει σε περιβάλλον όξινο φυκιών Τορπιλισμένο, ταΐζει βαρβαρότητα το πλαγκτόν Και η ανελέητη ομορφιά του Ιάσονα τη ρότα αισίως πάλι γράφει Πιστή, σε πανάρχαιο σκοπό. Οι Αργοναύτες γύρω παίρνουν θέση στην ύπνωση του θηρίου με γητειές . Μετά, φορώντας χάντρες τα πεσμένα του τα δόντια, δένουνε κόμπους τα ξέφτια του καμβά Μέρα καλή και την πλώρη ο ήλιος φιλά Καθρέφτης πάλι , τα γαλάζια τα νερά!


Φωτεινή Ψιρολιόλιου

Κουράστηκα (της Λένας Βλαχοπούλου)

Σου απλωνα το χερι να πιαστεις...
Την ωρα που σκορπιζουν τα πουλια
Γιναν οι μουσικες κραυγες...τα χαδια 
σου ξυλινα...Κουραστηκα να προσπαθω...
Κουραστηκα κ εσυ δεν εμαθες να αγαπας 
Δεν εμαθες να ...πεθαινεις..


Λένα Βλαχοπούλου