Ερωτικός Ταξιδευτής (της Λουκίας Παπαδοπούλου)

Στου ποθου μας την ηπειρο
εφτασες διψασμενος
στο φλογερο το παθος σου
λαχταρα αρματωμενος

Τραβηξες την Αργκο σιμα
αγκυρα τα μαλλια μου
ταξιδευτη μου ερωτικε
δικη σου η ακρογιαλια μου

Που 'ν' η μορφη σου πιοτερο
λαμπρη κι απ το φεγγαρι
και μοιαζεις αστρο και φωτια
του ουρανου βλασταρι

Ψαχουλεψες τις φυλλωσιες
το ευφορο τ'αμπελι
και του οργασμου το συννεφο
εσταζε αγαπη, μελι..

Απ'τις καυτες ανασαιμιες
τρομαξανε οι ωρες
και λεπτοδεικτες εγιναν
των ηδονων οι μπορες

Ταξιδευτη μου τολμηρε
αλλαζεις ιστοριες
ζωγραφισες για το ''μαζι''
ηπειρους κι ευκαιριες

Μεσα σε χρωματα καυτα
αγγελος φτερουγιζει
Αχ! τι γλυκεια η αγκαλια
στα ρουχα σου μυριζει..

Λουκία Παπαδοπούλου

Ξέρω πως (της Τζουλιας Παπά)

Ξέρω πως δε θα σου λείψω...
Ποτέ δε θα με ψάξεις...
Ξέρω πως κανένας στίχος
δεν θα γραφτεί για μένα,
Ούτε μία λέξη...
Ξέρω πως δε θα με ονειρευτείς,
δε χωράω ούτε στα όνειρά σου...
Ξέρω αυτά και άλλα πολλά.
Μακρύς ο κατάλογος
του ποτέ και του δεν...
Έχω όμως κρυμμένη
και μια λίστα ακόμα,
που είναι μόνο δική μου!
Θα μου λείπεις λέει...
Θα σε ψάχνω...
Θα γράφω και θα μιλώ για σένα...
Θα σε ονειρεύομαι και θα είμαι καλά.
Γιατί στην αγάπη είσαι μόνος...
Έτσι δε λένε;
Αγαπώ είναι το ρήμα.... Εγώ....
όχι απαραίτητα εσύ...
Απλά πρέπει να μπορείς
να αγαπάς για δύο...
Κι εγώ, πίστεψέ με... Μπορώ...
Σε βρίσκω και σ' αγαπώ σε κάθε λέξη, σε κάθε ανάμνηση, σε κάθε δάκρυ, σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε ανατολή, σε κάθε ηλιοβασίλεμα...
Σε κάθε όνειρο...
Εσύ!

Τζούλια Παπά

Η κοντρα (της Βηθλεέμ Νασλα)

Η αγαπη και το παθος καθε οδηγου για τη δικη του μηχανη,
ο τροπος που τη προσεχει και τη διατηρει,
του γενναει το αισθημα οτι η δικη του ειναι η καλυτερη!
Εκει λοιπον που προχωραει ξενοιαστος καβαλαρης πανω στη κουκλαρα του,
τον προσπερναει με φορα μια αλλη μηχανη!
Τη στιγμη εκεινη αναπτυσσεται το αισθημα του ανταγωνισμου, οχι αυτο της αμιλλας, αλλα αυτο που σε κανει να πιστευεις οτι εσυ εχεις το καλυτερο γκαζι.
Οποτε πατας κι εσυ το γκαζι και κυνηγας να πιασεις το ονειρο της πρωτιας!
Ετσι γιατι δεν γινεται αλλιως!


Βηθλεεμ Νασλα

Οιωνός (της Καλλιόπης Τσουχλη)

Οι ρίμες μου και οι υγροί μου στίχοι, από τ' ατσάλινο της άγκυρας το νύχι, μια νότα μουσικής από τ' αστέρια, κι από τους ψίθυρους στο διάβα με τ' αγέρια. Ο άνεμος π’ αγκάλιασες κι ονόμασες φουγάρο, που 'ρθε και με σαλπάρισε σαν κοίταξα το γλάρο, που την ψυχή καλμάρισε με τα χρυσά τα χτένια. Αγάπη που σ’ ονόμασα! Χρυσή και μεταξένια. Τα δυο σου μάτια Θάλασσα! Αστράπτουσα καθάρια! Και τα γλυκά τα χείλη σου πανσέληνα φεγγάρια, να πάρω απ’ του πελάγου σου και στ’ ανοιχτά το δάκρυ, να σου μετρώ τα κύματα σε τούτη εδώ την άκρη. Τάξε γοργόνα στο φτερό - μες στης αυγής το νήμα, για να την δεις ολάνθιστη με το λευκό το ντύμα, τον ήλιο και να καρτερείς και τον αφρό της πρίμα. Μην η ζωή σου γέλασε; Μην σου 'δωσε το βήμα;


Καλλιόπη Τσουχλη

Το πεπρωμένο (της Λένας Βλαχοπούλου)

Οταν το χερι του πεπρωμενου απλωνεται...
Η μοιρα υποκλινεται...
Κλεινω τα ματια...
σε φερνω μπροστα μου...
αποκοσμη μνημη χαραζει...
αδοξα ονειρα και εγω αποκαμα
να μαχομαι για δυο...
οταν εσυ χανεσαι στις αδιεξοδες διαδρομες σου...


Λένα Βλαχοπούλου