Βόλτα στην παραλία (της Βασιλικής Νικήτα)

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

Ακρυλικό σε καμβά διαστάσεων 50Χ70

της Βασιλικής Νικήτα

Κάστρα (του Αντώνη Παλαιολόγου)

Κάστρα..
Πέτρες σκόρπιες παντού γύρω κι’όμως όλες έχουν κάτι να πούν..
Ψυχές,ανάσες ανακατεμένες με λάσπη και αίμα..
Πολεμιστές,πριγκήπισσες,φτωχοί και πλούσιοι..
Πάντα στην ζωή,υπήρχαν οι αδικίες..Ένα όμως έμεινε το ίδιο…
Ο θάνατος…
Μπροστά του όλοι είναι ίδιοι,αυτή είναι η θεία δίκη!.
Ποιος αντέχει να τον κοιτάξει στα παγερά του μάτια?
Κάστρα..
Και ανάμεσα τους προσπαθείς να ανασάνεις..
Τότε ίσως,τώρα όχι πιά..
Χάθηκαν τα κάστρα,έγιναν τσιμέντο και ψάχνεις να βρείς λίγο ουρανό..
Μια πηγή δροσιάς να ξαποστάσεις,να δροσίσεις την καυτή ψυχή σου από φθόνο,ζήλεια και κακία..
Όαση? Που να την βρείς αυτήν?..
Μόνο στα παραμύθια,αυτά που σου λένε κι’εσύ τα πιστεύεις..
Κάστρα..
Κι’όμως κοιτάς τον ουρανό τις νύχτες ψάχνωντας να δείς  τ’αστέρια..
Πόσα αστέρια να δείς κάτω από τόσα φώτα?..
Κι’αν τα δείς?πιο απ’όλα θα διαλέξεις και γιατί?
Μάλλον θα τα θέλεις όλα,αλλά εν σου ανοίκουν..
Έχεις μέσα σου ένα κάνε το να λάμψει..
Κάστρα…
Μοναχικοί ι ππότες ,μιας άλλης εποχής,πορεύονται μόνοι σαν άλλοι Δον Κιχώτες,
Για μια Δουλτσίνεα τίνουν να πεθάνουν για μια ιδέα…για μια αγάπη..
Κάστρα..
Γκριζοκαφέ τα σκηνικά  που υψώνονται επιβλητικά τριγύρω..
Μέσα στους αιώνες,κι ακόμα στέκουν..
Πολλές ιστορίες να πούν οι κρύες πέτρες ..
Αντέχεις να τις ακούσεις?....


Αντώνης Παλαιολόγος

Το μονοπατι (της Βηθλεέμ Νασλα)

Κι ειναι μακρυ το μονοπατι,
αυτο της σκεψης και της μοναξιας,
αργα να το βαδιζεις και να συλλογιεσαι!

Και μη βιαστεις
σωστα αν δεν ζυγισεις,
λαθος μπορει να κινηθεις
και να πισωπατησεις.

Τα βηματα σου σταθερα
κι η λογικη ατσαλι,
μην δωσεις χωρο στη καρδια,
μονο το γριφο σου να λυσεις για να φτασεις.

Κι οταν πλησιασεις στον δικο σου ηλιο
μπορει αυτος να δυει,
μα την χαρα θα αισθανθεις
που προλαβες τη δυση.

Κι ειναι πολλοι εκεινοι που ξεκινουν
μα δεν βρισκουν τον ηλιο,
κι ας εχουν φτασει στα μισα
χανουν το φως και σβηνουν.

Μα το φεγγαρι ειναι εκει
τον δρομο θα τους φεξει,
μα ο στοχος πια εχει χαθει
κι η λογικη πεθαινει.


Βηθλεεμ Νασλα

Η Ρωγμή (της Κικής Κωνσταντίνου)

Αδιόρατα βήματα,
να με σπρώχνουν πάντα, στο γνώριμο αδιέξοδο.

Νερό!
Νερό και χώμα

Λάσπη!
Λάσπη και εμετός

Κι εγώ, νεκρός
Μηχανικά, να ανασαίνω

Σαν σε σπηλιά να ξαποσταίνω, και σαν σε αμμουδιά, να πνίγω τον ακαθόριστο, ψυχικό παλμό.

Κι ήρθαν οι Άγγελοι, να το παίξουν πλανόδιοι εραστές και ήρθαν οι Ερινύες, να υποδυθούν κόκκινους Σταυροφόρους.

Τα κορδόνια, με οδήγησαν στο χειρότερο σταυροδρόμι της ζωής και η σόλα των άφθαρτων παπουτσιών, με ξενάγησε σε μέρη άγονα μα παραδόξως, ειδυλλιακά.

Και έγινε το δάκρυ πισίνα
Και το σώμα πέτρα

Κανείς δεν υπέθεσε τι δείχνει η ρωγμή
κι όσοι την είδαν, δεν αναρωτήθηκαν,
προσπέρασαν απλά

Σα χαραμάδα σε νερό δημιουργήθηκα
Και το είδωλο μιας πέτρας, σε αντικαθιστά.


Κική Κωνσταντίνου

Ναυάγιο (της Καλλιόπης Τσούχλη)

Ήταν το βαρομετρικό που θόλωνε τη σκέψη.
Τις δύο χαμένες άγκυρες μ’ έστειλες για να βρω.
Σινιάλο μου έκανες χωρίς η λάμπα σου να φέξει,
κείνο το φως σου που ‘θελα και πια δεν καρτερώ.


Διπλώσου κάβος κι ύστερα μόλα μου την καδένα.
Τέσσερα οχτάρια η μπίντα σου και κάνε το σταυρό.
Με παίρνει το αντιμάμαλο κι ως όλα σκουριασμένα,
ψάχνω να δω τα χέρια μου πού τ’ άφησες να βρω.


Ήχος βαθύς κι απόκοσμος η θάλασσα που σκάζει.
Μα πού μου κρύφτηκες και πια καλά δεν σε θωρώ;
Οι εφτά ουρανοί το σάλπιζαν, την ώρα που χαράζει,
ρίξου μεμιάς κι απώθησε το σώμα σου στο υγρό.


Ζώσε χλωρό τη σάρκα σου και γίνε το αρμυρίκι.
Θάρρεψε! και ξαμόλησε σε πέλαγο ανοιχτό.
Για ν’ αλαφρύνεις, θρέψου με θαλασσινό σκουλήκι.
Για να βαρύνεις, ντύσου με της νύχτας το ριχτό.


Τώρα ως βυθίζει σκέφτεσαι πώς τ’ άταφο το σώμα.
Πώς ξενιτεύτηκες γιατί και πού 'θελες να πας.
Μι’ αγάπη, που σε καρτερεί για ένα φιλί στο στόμα,
κι ένα παιδί, που ξέχασες να πεις πως τ' αγαπάς.


Καλλιόπη Τσούχλη