Τρίτη 1 Μαΐου 2018

Ελληνική πρωτομαγιά (του Χρήστου Παπαχρυσάφη)

Σήμερα γιορτάσαμε την εργατική πρωτομαγιά.
Ας πούμε τι γιορτάζουμε εμείς οι Έλληνες και πως το αντιλαμβανόμαστε. Θα μας βοηθήσουν και τα ιστορικά γεγονότα.
Όλα ξεκινούν από το 1872 στον Καναδά όπου οι διεκδικήσεις των εκεί εργατών κατάφεραν στο να πείσουν την κυβέρνηση για περισσότερους και πιο εύφορους αγρούς για να μπορούν να πάνε να μαζεύουν λουλουδάκια και να κάνουν στεφάνια.
Την σκυτάλη πήραν το 1886 οι εργαζόμενοι στο Σικάγο όπου ζήτησαν μια μέρα αργία για να μπορούν να μαζέψουν λουλουδάκια όπως οι Καναδοί και να καλωσορίσουν την άνοιξη.
Την σκυτάλη πήραν στην Ελλάδα το 1892 ο σοσιαλιστικός σύλλογος του Καλλέργη όπου δώσανε αγώνα για την προστασία των κόκκινων γαρύφαλλων και υπέρ της κατασκευής στεφάνων με τα υπόλοιπα λουλούδια.
Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης οι οποίοι απαίτησαν μαζί με την συλλογή των λουλουδιών να το συνδυάζουμε και με εκδρομουλες και ψητά.
Σήμερα γιορτάσαμε λοιπών την εργατική πρωτομαγιά και τα λουλουδάκια που μαζέψαμε ας τα βάλουμε στα οπίσθια μας και να κάνουμε το παγόνι.

Γιατί λάθος πρωτομαγιά γιορτάζουμε.
Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι γραφικοί που τιμήσανε για άλλη μια χρονιά αυτούς που δώσανε την ζωή τους για ανθρώπινες συνθήκες εργασία και το οκτάωρο που δεν σταθήκατε ικανοί ούτε αυτό να υπερασπιστήτε. Που έχετε μετατραπεί σε παθητικοί οσφυοκάμπτες.

Και για τα μέτρα που συνεχώς αυξάνονται κρατήστε σφιχτά όλοι από ένα μαγιόξυλο και ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ.
  

Χρήστος Παπαχρυσάφης



Δευτέρα 30 Απριλίου 2018

Πεθαίνουν οι έρωτες (της Σωτηρούλας Τζιαμπουρη)


Στης σκέψης μου τα βήματα
περπάτησα κι απόψε.
Στης σιωπής μου τους δρόμους....
Πόρτες κλειστές....έρωτες σκορπισμένοι....

Μην μιλάς απόψε!
Άκουσε μόνο της ανάσας μου τη φωνή...
Στο σκοτάδι να γίνεται σιωπή ....
Να γδέρνεται στη νύχτα....
Μαχαίρια να  την κόβουν....

Γονάτισα να κοιτάξω την ψυχή σου ....
Χάθηκα ....
Προσκύνησα ...σώματα σκλαβωμένα ....σε μια κόλαση....
Οι σάρκες απούσες....

Μόνο τα μάτια σου ....
Πώς να ξεχάσω τα μάτια σου .....που μονοπάτια έγιναν  στην ψυχή μου .

Πεθαίνουν οι καρδιές που τραγουδούν τον Έρωτα;;;;



Σωτηρούλα Τζιαμπουρη



Με όλες τις αισθήσεις (της Ελένης Ταϊφυριανού)


ΕΧΩ: Μιά θέση στην καρδιά
και μια σκέψη στο μυαλό...
ΘΕΛΩ: Ένα κύμα καλοκαιρινό
σε ηλιοκαμένους έρωτες,
με άρωμα καρύδας
και αλμύρα αμμουδιάς...
Ν'ΑΚΟΥΣΩ: Έναν ήχο καμπάνας
που χτυπάει εσπερινό
σε βυζαντινό ξωκκλήσι...
ΝΑ ΔΩ: Στη μέση του πουθενά
φυτεμένη μια αρμπαρόριζα
να σκορπάει το περίεργο άρωμα της
Στ'ανύποπτα σκαθάρια...
ΝΑ ΦΙΛΗΣΩ: Ματόκλαδα βαριά
γερμένα σαν αυγουστιάτικο δειλινό
με μειδίαμα απόλαυσης στα χείλη...
Ν' ΑΓΓΙΞΩ: Δέρμα απαλό μετάξι
χυμένο στα χέρια δροσερό νερό
για διψασμένο στόμα...
ΝΑ ΜΥΡΙΣΩ: Καλοκαίρι στα μαλλιά σου
δεμένα με θαλασσινά φύκια
και όλες οι αισθήσεις χορτασμένες
παραδομένες στο Θεό του έρωτα..

Ελένη Ταϊφυριανού



Κυριακή 29 Απριλίου 2018

Βαρύ φορτίο της ( Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)


Μονάχα, μεσ' τους δρόμους,
κουρέλια ρούχα και ψυχές,
βαρύ φορτίο πάνω στους ώμους
η ορφάνεια τους, από τα χθες.

Το βλέμμα μας πάνω τους θλιμμένο,
μικρό χεράκι τρέμοντας απλώνει,
η ντροπή τα μαγουλάκια τους ματώνει.
Δάκρυ κι ορφάνεια το δικό τους πεπρωμένο.

Άπλωσε το χέρι σου διαβάτη
η καρδιά τους,πίκρα είναι γεμάτη.
Δάκρυ τους φέρνει η όψη ενός πατέρα,
τον είχαν πλάι τους και τούτα κάποια μέρα.

Μικρούλα τούτη η καρδιά,μεγάλη πίκρα να'χεις.
Άνεμος άγριος χτυπά,τ' αδύναμο το στάχυ,
σπίθα που δεν επρόφθασε ν' ανάψει,να φουντώσει,
πανιά που δεν το θέλησε άνεμος να φουσκώσει.


Αναστασία Κουτσουκου - Κλεάνθη
     


Σάββατο 28 Απριλίου 2018

Σε μια βαλίτσα (της Σοφίας Τανακίδου)




Πόσα χωράνε σε μια βαλίτσα,
όλα τα δάκρυα να βάλω.
Πόσο γερή θα πρέπει να 'ναι,
να μη διαλύσει, αυτό φοβάμαι.
Από το δέρμα μου κομμάτια κόβω
και με τις φλέβες θα τα ενώσω.
Να τα κρατήσω, να μη τα χάσω,
να μη τολμήσω, να τα ξεχάσω.

Γιατί αν ξεφύγει έστω και ένα,
πάλι θα 'ρθω,  πίσω σε σένα.
Γιατί αν ξεφύγει έστω και ένα,
ότι ζω θα λέω, μα θα 'ναι ψέμα

Πώς να χωρέσουν σε μια βαλίτσα,
όλα τα δάκρυα, που 'χω στα μάτια.
Πώς να σηκώσω τόσο βάρος,
να ξεκινήσω, δεν έχω θάρρος.
Μα και να μείνω δεν το αντέχω,
όλα εκεί μέσα, τώρα τα έχω.
Πώς να στριμώξω και τα όνειρά μου,
σε μια βαλίτσα, που 'ναι η καρδιά μου.


Γιατί αν ξεφύγει έστω και ένα,
πάλι θα 'ρθω, πίσω σε σένα.
Γιατί αν ξεφύγει έστω και ένα,
ότι ζω θα λέω, μα θα 'ναι ψέμα.


Σοφία Τανακίδου