Φευγει η ζωή (της Μαρίας Χατζηδημητρίου)

Πάλι κι απόψε περιμένω
Πλέκω ιστούς από αράχνη
Χάθηκες πάλι μες στο χρόνο 
Βράδιασε κι έχει πιάσει πάχνη

Ακούω απ' έξω φωνές και ήχους
Ακούω γέλια και τρεχαλητά
Κάποια παιδιά ακόμη παίζουν
Κι εγώ νυχτώνω στ' αναφιλητά

Ένα κερί για συντροφιά μου
Θα καεί σε λίγο το φιτίλι
Θα σβήσει η φλόγα, τρεμοπαίζει
Θα 'ρθεί η αυγή κι ύστερα δείλι

Πάλι θα αναμασώ τα ίδια
Μες στην αδυναμία θα βουλιάζω
Αναπάντητα τα ερωτηματικά
Μες τη ζωή θα τα στοιβάζω 

Μαρία Χατζηδημητρίου

Να θυμάσαι σε αγαπώ (του Δημήτρη Λαγοπάτη)

Ζηλευω την σκιασου,
που κατοικει μαζι σου.
Ζηλευω τον αερα,
που την ανάσα σου αγκαλιαζει.
Κι εκεινα τα λευκά σεντόνια,
που τις νυχτες σε αγκαλιαζουν!
Πόσο θα ζησω να τολμω,
πως σ αγαπω να λεω;
Πόσο να σ αγαπησω ακομα,
Εικόνα λατρεμενη;
Μπορει να ζω πια μακρια σου,
να μη θωρω τα ματια σου,
μα η καρδια μου σπαρταρα,
καθε που την φωνή σου ακουω.
Αναρωτιέμαι!!
Αραγε,ξέρεις πόσο
Σε αγαπώ;

Δημήτρης Λαγοπάτης

Κορμί ΙΙ (του Ντίνου Γλαρού)

ΚΟΡΜΙ II

Κορμί που παίρνεις την ψυχή και την περνάς
απ’ άγνωστα, απάτητα, δύσβατα μονοπάτια.
Απόψε πάλι χάθηκα μέσα στα δυο σου μάτια
στον ύπνο βάζεις πυρκαγιά κι όλο γελάς.

Κορμί που φεύγεις πριν ακόμη γεννηθείς
αθάνατο στα όνειρα, κύτταρο πυρωμένο.
Τα χείλη που εφίλησα πέλαγο πορφυρένιο
πανί το άγγισμα κι εγώ ταξιδευτής



Ντίνος Γλαρός του Ιωάννη

Η ανάσταση (της Σοφίας Τανακίδου)

Πόση δύναμη ακόμα;
Πόση υπομονή;
Ακούω την καρδιά μου που ραγίζει
Διαλύεται κομμάτια
Τι συναρμολογώ με όνειρα
Μα δεν κολλάει
Την τρέφω με ψέματα
Μα δεν χορταινει
Την ποτίζω με δάκρυα
Μα δεν ξεδιψά

Βρήκα τον Γολγοθά
Τον ανέβηκα
Σταυρωθηκα
Μα δεν ακούω καμπάνες
Τόσο πολύ αργεί;
Πόση δύναμη ακόμα
Πόση υπομονή;
Η Ανάσταση μου τόσο πολύ αργεί!!!

Σοφία Τανακίδου

Δεν θα'ρθεις

Έφυγες κι εσύ, όπως όλοι,όσοι αγαπήσαμε και πιστέψαμε, την ώρα που έφευγε απ' τα χέρια μας ,ο χρόνος. Τη στιγμή που μαρμάρωνε την πνοή μας η πίστη. Το στερνό σου το χάδι παγωμένα ίχνη στο κορμί μας. Η πνιγμένη σου ανάσα μισοτελειωμένο φύσημα ζωής, στα καταρακωμένα πρόσωπα, της λαθεμένης ύπαρξής μας. Καθώς η άπονη νύχτα σκεπάζει τα παράθυρόφυλλα του σπιτιού και της ψυχής μου, ασπάζομαι το είδωλό σου. Φυσώ τη ζωή στο πρόσωπό σου. Μα εσύ δεν σαλεύεις,δεν έρχεσαι, ούτε θα'ρθεις ποτέ. Το βλέπω...το ξέρω...
Αναστασία Κλεάνθη - Κουτσούκου