Η ανάσταση (της Σοφίας Τανακίδου)

Πόση δύναμη ακόμα;
Πόση υπομονή;
Ακούω την καρδιά μου που ραγίζει
Διαλύεται κομμάτια
Τι συναρμολογώ με όνειρα
Μα δεν κολλάει
Την τρέφω με ψέματα
Μα δεν χορταινει
Την ποτίζω με δάκρυα
Μα δεν ξεδιψά

Βρήκα τον Γολγοθά
Τον ανέβηκα
Σταυρωθηκα
Μα δεν ακούω καμπάνες
Τόσο πολύ αργεί;
Πόση δύναμη ακόμα
Πόση υπομονή;
Η Ανάσταση μου τόσο πολύ αργεί!!!

Σοφία Τανακίδου

Δεν θα'ρθεις

Έφυγες κι εσύ, όπως όλοι,όσοι αγαπήσαμε και πιστέψαμε, την ώρα που έφευγε απ' τα χέρια μας ,ο χρόνος. Τη στιγμή που μαρμάρωνε την πνοή μας η πίστη. Το στερνό σου το χάδι παγωμένα ίχνη στο κορμί μας. Η πνιγμένη σου ανάσα μισοτελειωμένο φύσημα ζωής, στα καταρακωμένα πρόσωπα, της λαθεμένης ύπαρξής μας. Καθώς η άπονη νύχτα σκεπάζει τα παράθυρόφυλλα του σπιτιού και της ψυχής μου, ασπάζομαι το είδωλό σου. Φυσώ τη ζωή στο πρόσωπό σου. Μα εσύ δεν σαλεύεις,δεν έρχεσαι, ούτε θα'ρθεις ποτέ. Το βλέπω...το ξέρω...
Αναστασία Κλεάνθη - Κουτσούκου

Άνοιξη (της Κωνσταντίνας Κρατημένου)

ΑΝΟΙΞΗ
Πίνακας ζωγραφικής διαστ. 15Χ15 με ακρυλικά χρώματα σε καμβά 

από την  Κωνσταντίνα Κρατημένου

Ανάσταση αγάπης (της Σωτηρούλας Τσιαμπουρή)

Κράτα το χέρι μου .
Ένα καντήλι άναψα απόψε .
Πάνω στο σώμα της ψυχής μου ακροβατω .

Δακρύζω.
Γυμνά τα δάκρυα, ψάχνουν τα σώματα τους .
Σταυρώθηκαν στης νύχτας τα κελιά .
Πώς να τα γκρεμισω ;

Η ψυχή μου στα ουράνια πέρα .
Χελιδόνι έγινε, πέταξε, έφυγε από την κόλαση.

Κάπου εκεί, σε μια οχθη με άφησε.
Ρίζωσα. Λουλούδι έγινα .

Φύτρωσα εκεί στην ανάσταση της αγάπης.
Σ' αυτήν προσμενω.
ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΓΑΠΗΣ !


Σωτηρούλα Τσιαμπουρή

Αμαρτίες (της Σοφίας Τανακίδου)

Χριστέ μου.
Δεν σήκωσα ποτέ τον σταυρό σου.
Ένας άνθρωπος είμαι μόνο.
Πως να αντέξω το βάρος του;
Το βάρος της αμαρτίας τόσων ανθρώπων.
Εδώ τις δικές μου αμαρτίες
δεν αντέχω να σηκώσω.
Με βαραίνουν κάθε μέρα και περισσότερο.
Έναν ολόκληρο χρόνο με τσακίζουν.
Ως την νύχτα της Σταύρωσης σου,
που τις ποτίζεις με το αίμα σου
και μου τις συγχωρείς.
Και με την ανάσταση σου
μου δίνεις την ευκαιρία να αρχίσω από την αρχή.
Κι'εγώ.
Ανίδεος ανθρωπάκος.
Ξαναγυρνώ στα ίδια λάθη.
Και φορτώνω τον Σταυρό σου ξανά.
Στους αιώνες των αιώνων.

Σοφία Τανακίδου