ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Δευτέρα 12 Μαρτίου 2018

Άργησες (της Σοφίας Τανακίδου)

Δεν είχα ξεχάσει την πόρτα ανοιχτή για να μπεις,
επίτηδες την άνοιξα.
Και την καρδιά μου το ίδιο. Προσπέρασες... Σε άλλες πόρτες κλειστές χτύπησες, δε σου άνοιξαν. Σε άλλες καρδιές κλειδιά έψαξες, δε βρήκες. Και ξαναγύρισες πίσω... Να με βρεις... Με αυτή την τρελή ελπίδα στο μυαλό σου.. Όλα ανοιχτά στο πέρασμά σου Μπήκες.."ήρθα" φώναξες... Μα δε σου απάντησε κανείς!!! Άργησες!!!!!
Σοφία Τανακιδου

Ανθός (της Μαρίας Μηνά)

Έκρυψε λίγο κόκκινο
η μυγδαλιά
στην καρδιά της.
Την νύχτα φώτισε ο ανθός!
Κι η Άνοιξη βιαζόταν νάρθει
να μαλακώσει τις καρδιές,
κατά πως ήξερε αυτή μονάχα.
Πέταλα σκόρπισε ο άνεμος
στο διάβα της.
Αρώματα κόβαν ανάσες.
Κι η καρδιά φούσκωνε
για όσα της έκλεψαν.
Η μυγδαλιά τη νύχτα
δεν φοβόταν....
Αφουγκραζόταν μονάχα
τα πουλιά....

Μαρία Μηνά

το τρένο (του Σπήλιου Παναγιωτόπουλου)

Στις άδειες ράγες προχωρώ με βήμα κουρασμένο
δεν βλέπω ούτε το σταθμό, ούτε περνάει τρένο
Ρωτάω τους περαστικούς, σηκώνουνε τους ώμους
Τη διαδρομή βαρέθηκα και τους σιδηροδρόμους.
.
Ρωτάω τους περαστικούς μην είδανε το τρένο
δεν ξέρω πια για πού τραβώ, δεν ξέρω που πηγαίνω
ρωτάω μα δεν απαντούν, ούτε που σταματάνε
να τους προφτάσω προσπαθώ, μα κείνοι μου το σκάνε.
.
Μόν΄ ένας γέρος σταματά, τσιγάρο μου ζητάει
καθώς του άναψα φωτιά στα μάτια με κοιτάει
μου αποκρίνεται δειλά με ύφος πικραμένο
σταθμό άμα δεν έφτιαξες, τι αναμένεις τρένο?

Σπήλιος Παναγιωτόπουλος