Ταξίδι στο χώρο της ποίησης και του λόγου. Ένας χώρος έκφρασης ανοιχτός σε όλους.
Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2018
ΓΥΝΑΙΚΑ (του Χρήστου Παπαχρυσάφη)
Θαύμα ζωής η γέννησή σου
Τι και αν το κλάμα του πατέρα δεν ήταν χαράς
Τι κι αν δε κέρασε τον κόσμο για αυτό το γεγονός
Τι και αν θα μεγαλώσεις σαν κορίτσι
αφού θα μεγαλώσεις σαν όλα τα παιδιά
Τι και αν ίσως βρεθείς στην θέση του θύτη κάποιο βράδυ
λόγω της ανατομίας σου
Τι και αν κάνεις ευτυχισμένο έναν νέο
που ο πατέρας του στάθηκε «τυχερός»
Τι και αν οι πόνοι που θα τραβήξεις
Που ίσως χρειαστεί στη μέση να σε κόψουν
για να επαναλάβεις το θαύμα
την γέννηση του παιδιού σας
για να νιώσει το ταίρι σου «τυχερό»…. η «άτυχο»
Τι και αν ξενυχτάς στο προσκεφάλι του παιδιού τις νύχτες
Τι και αν συμπάσχεις στις ανησυχίες των παιδιών σου
στα πρώτα τους ερωτικά σκιρτήματα
Τι και αν πονάς και εσύ μαζί
για να επαναλάβει η κόρη σου το θαύμα της γέννας
Τέλος τι και αν σε κάθε δύσκολη στιγμή
η λέξη ΜΑΝΑ βγαίνει πάντα από τα χείλη μας
Όσο υπάρχουν στον κόσμο «Άντρες»
Μη περιμένετε καμία αναγνώριση
Γυναίκες…
Μεγαλώστε τα αγόρια σας να γίνουν άντρες
Χωρίς τα εισαγωγικά... αληθινά παλικάρια!!!
Τότε μόνο θα αποκτήσετε τον χαμένο σεβασμό που σας πρέπει
Να είστε ΚΟΡΗ, ΑΔΕΡΦΗ,ΜΑΝΑ,ΓΙΑΓΙΑ.
Με κεφαλαία γράμματα..... γιατί αυτό σας πρέπει
Χρήστος Παπαχρυσάφης
Δεν είμαι ποιητής (του Ιωάννη Τουμπα)
Δεν είμαι ποιητής
Πήρες τα λόγια μου για στίχους
Το γέλιο σου έβαλα για μουσική.
Πήρες τα λόγια μου για στίχους
Το γέλιο σου έβαλα για μουσική.
Κι ήμουν
σε ένα τραγούδι
σε μια παράγκα
στο φτωχομαχαλά
ο πιο πλούσιος άντρας της γης
Ιωάννης Τουμπας
σε ένα τραγούδι
σε μια παράγκα
στο φτωχομαχαλά
ο πιο πλούσιος άντρας της γης
Ιωάννης Τουμπας
Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου 2018
To μπουμπούκι που δεν άνθισε (της Ζωής Χαλκιοπούλου)
Γυρίζω πίσω και κοιτάζω σε μια απόμερη γωνιά του κήπου, ένα μπουμπούκι
που άφησα όταν ήμουν παιδί. Μετά από τόσα χρόνια ακόμη έτσι έμεινε. Δεν άνοιξε,
δεν άνθισε, δε μεγάλωσε. Κι αναρωτήθηκα αν ποτέ θα κλείσει ο κύκλος της ζωής
του. Έβλεπα δρόμους ανοιχτούς, τη θάλασσα να ενώνεται πέρα μακριά με τον
ουρανό, και ονειρευόμουν εκεί να φτάσω. Κι απ την ανατολή περίμενα τον ιππότη
με το άσπρο άλογο, να με πάρει μαζί του στο ταξίδι της αγάπης. Ξάπλωνα κάτω από
το δέντρο που είχαμεστην αυλή κι άκουγα ψιθυριστά
τις ιστορίες του, γεμάτες ελπίδα και ευτυχία. Και πάντα μου έλεγε: - μη
βιάζεσαι να μεγαλώσεις. Άνοιξα το παράθυρο σε ένα παραμύθι που δεν έζησα. Μπορώ
να το κοιτάω από μακριά, άλλοι ούτε αυτό κατάφεραν. Θέλω να βουτήξω μέσα του
αλλά ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Να μπορούσα με τρόπο μαγικό, να γυρίσω πίσω, να
γίνω ένα με το μπουμπούκι που δεν άνθισε, να ζήσω ξανά την ανεμελιά της καρδιάς
μου. Μα πάνω απ όλα να νιώσω τη βιασύνη της νιότης, τη λαχτάρα να τα φυλακίσω
όλα μέσα μου. Η θάλασσα έχει αγριέψει και τα κύματα με τραβάνε μακριά. Κι όταν
θεριεύει η θάλασσα δε λυπάται κανέναν. – Φύγε από κει, κοίταξε μόνο να σωθείς.
Μα εγώ τα βάζω μαζί της – Αρνούμαι να μετράω τα όνειρά μου, θέλω μπροστά μου να
απλώνονται και όσα φτάσω. Κι αυτή υψώνει τ ανάστημά της να με φοβερίσει. – Δε
θα ναυαγήσω, της φωνάζω. Άπλωσα απότομα το χέρι και έκοψα το παιδικό μου
μπουμπούκι. Άνοιξα πανιά και της φώναξα – Και τώρα πάμε, δεν είμαι μόνη. Κι αν
εμένα πασχίζεις να καταπιείς στο βυθό σου, θα αγαπήσεις το παιδί που κρύβω μέσα
μου.
ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΦΩΣ (της Πόλας Βακιρλή)
Μια πέτρα φως τα λόγια μου
και πού να τ' ακονίσω
στη θάλασσα εκεί βαθιά
θα πάω να τα ρίξω
και πού να τ' ακονίσω
στη θάλασσα εκεί βαθιά
θα πάω να τα ρίξω
Εκεί που σμίγουν τα νερά
εκεί που σκάει το κύμα
εκεί που η ελπίδα γδύθηκε
και χώρεσε στο μνήμα
εκεί που σκάει το κύμα
εκεί που η ελπίδα γδύθηκε
και χώρεσε στο μνήμα
Μια χούφτα φως τα χέρια μου
και ποιον να αγκαλιάσω
που' γινε η αγάπη σου λειψή
φοβάμαι μην τη χάσω
και ποιον να αγκαλιάσω
που' γινε η αγάπη σου λειψή
φοβάμαι μην τη χάσω
Μια ανάσα φως τα μάτια σου
τα σώψυχα γεμίζουν
δώθε σκορπάνε οι καημοί
κείθε πανηγυρίζουν
τα σώψυχα γεμίζουν
δώθε σκορπάνε οι καημοί
κείθε πανηγυρίζουν
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

