Κορίτσια σε ανθισμένο λιβάδι (της Κωνσταντίνας Κρατημένου)

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΕ ΑΝΘΙΣΜΈΝΟ ΛΙΒΑΔΙ
Πίνακας ζωγραφικής διαστ. 35Χ45 με  χρώματα λαδιού σε καμβά 

από την  Κωνσταντίνα Κρατημένου

Με λένε αννΑ. (της Ζωής Χαλκιοπούλου)

 Με λένε Αννα, είπε. Με διαβάζεις κι ανάποδα. Ίσως είναι καλύτερα να ξεκινήσεις έτσι. Γεννήθηκα φυσιολογικά λένε, μα δεν τους πιστεύω. Τότε γιατί μου έδωσαν όνομα που διαβάζεται ανάποδα? Να σου πω...όλοι περίμεναν κάτι άλλο από μένα. Βασικά δεν περίμεναν εμένα. Ξεκίνησε περίεργα η παρουσία μου στον κόσμο τούτο. «Κορίτσι είναι? Ε δε βαριέσαι». Φαντάζομαι την απογοήτευση όσων έσκυψαν να με δουν στην πρώτη μου εμφάνιση και όσων έφτασε στ αυτιά τους το μαντάτο. Μα τι περίμεναν? Το θείο βρέφος είχε ήδη γεννηθεί. Κι εγώ, απ τη μια είχαν τον πόνο μου που έχασα την μητρική ασφάλεια, κι απ την άλλη λες από ένστικτο, δεν δεχόμουν κανένα βλέμμα πάνω μου. Ούρλιαζα ακατάπαυστα. Μέχρι που μ έδιωξαν δύο μέρες νωρίτερα απ το νοσοκομείο.

 Με λένε Αννα. Σπάνια πια με διαβάζουν ανάποδα γιατί βαρέθηκαν. Όμως, εγώ το έχω συνηθίσει και μ αρέσει. Θα μου πεις πως το καταλαβαίνεις? Απ το ηχόχρωμα. Μα τώρα έχουν αλλάξει τα πράματα. Παρατηρώ και δεν ουρλιάζω. Δεν έχει νόημα να προσπαθώ να αποδείξω. Κι αν δε με αποδέχονται, δε θα λυπηθώ. Μέσα στη σιωπή βρίσκεις τη γαλήνη. Γιατί τελικά, αρέσεις σε κάποιον όταν ικανοποιείς τις προσδοκίες του. Αν όχι, γίνεσαι ανεπιθύμητος. Την πορεία της ζωής μου θα την κρατήσω κρυφή. Συνεχόμενη προσπάθεια για να ταιριάξω σ΄ένα ανικανοποίητο σύνολο, που αλλάζει γνώμη ανάλογα το φεγγάρι. Όμως μου βγήκε σε καλό. Γιατί έμαθα να με διαβάζω ανάποδα. Και μ αρέσει πολύ. Σου είπα ότι με λένε αννΑ?

Ζωή Χαλκιοπούλου

Ατιτλο (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Να γελάς δυνατά , να γκρεμίζονται οι φόβοι σου!
Ν΄ αγκαλιάζεις γυμνά , να φτάνουν οι παλάμες των άλλων 
μέχρι την ψυχή σου!
Να δίνεσαι μανιωδώς στην ζωή και να μην εγκαταλείπεις ποτέ 
τα όμορφα!
Ν αφήνεις ελεύθερη την καρδιά , 
Να φτάνει στον γκρεμό της γλώσσας... 
Κάθε λέξη εκπνοής να φεύγει με τον πυρετό του παλμού σου!!! 
Σαν να μήν υπάρχει αύριο Αγάπα !


Ιωάννα Καβαγιάδα

Να έρχεσαι (της Βίκυς Δρακουλαράκου)

Να έρχεσαι..
Κι ας ήσουν έρωτας πολύ ανάγωγος
που ήρθες και χτύπησες αργά την πόρτα..
Απ΄τον πηγαιμό να επιστρέφεις..
Να διαβάσεις τη λέξη Σ΄αγαπώ 
που στα χείλη αυτοκτονεί
γιατί αρνήθηκα να την προφέρω ..
Σημάδια στα χνάρια σου ν΄αφήνεις
μη χαθείς..
Δεν έχω δρόμους μέσα μου, είμαι αλωμένη πόλη..
Τα τείχη μου σύντομα θα πέσουνε
πάνω στον παραδομένο εαυτό μου..
Θα τεμαχίσουν το μυαλό μου ..
Να είσαι εδώ..
Να υπερασπιστείς..
την ήττα μου μαζί σου!

Βίκυ Δρακουλαράκου

Ταξίδι (του Ντίνου Γλαρού)

Θα πιω φιλί θαλασσινό
θα λύσω και τον κάβο
μέσ’στο βοριά θα ανοιχτώ
εικόνες άλλες νά βρω,
τη μονάκριβη στιγμή
θα τρέξω να προλάβω.

Πώς να χορτάσω τη ζωή
αφού η μια δε φτάνει
ο χρόνος μου δε μου αρκεί
κι η προσευχή δεν πιάνει,
πνέει ανατολικός
μας πάει στο λιμάνι.

Ντίνος Γλαρός 

[από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)]