Αγωνία (της Ζωής Χαλκιοπούλου)

Έσταζα αγωνία.

Θα μείνει, θα φύγει?

Ξεχείλισαν τα ποτάμια.

Με παρέσυραν στο διάβα τους.

Κι η θάλασσα, αχ η θάλασσα!

Αντάριαζε μέρα τη μέρα.

Η ψυχή μου διαλύθηκε.

Μικρά απεγνωσμένα κομμάτια

πήραν τη θέση της.

Φλέρταραν με την απόφασή σου.

Θα μείνει, θα φύγει?

Έσκυβαν τα φύλλα να με σκεπάσουν.

Η φωτιά ηττημένη, έσβησε.

Κι η θάλασσα, αχ η θάλασσα!

Αυτή η αιώνια φίλη, έπαψε να επιμένει.

Με κέρασες λίγα ποτήρια αγάπης

μα ήταν άγευστα.

Κι όταν άδειασε το βλέμμα μου...

Όταν σκόρπισα στον αέρα...

Ρώτησες τον καθρέφτη:

Θα μείνει, θα φύγει?

Κι εκείνος δάκρυσε

γιατί δε σ΄άκουσε κανείς.

Ζωή Χαλκιοπούλου

Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ (του Χριστόφορου Τριάντη)

Στις πλατείες ούρλιαξαν τα σκυλιά

και στις λόχμες τα σήμαντρα

(κάπως πένθιμα)

έδωσαν το στίγμα.

Ο χρόνος έκλεισε

τους λογαριασμούς του

με το φως

και τα νυχτοπούλια έγιναν

οι νεκροπομποί της μέρας.

Οι χλευαστές ξανάρθαν

απ’ τη Βαβυλώνα

και στα πλοία (των Ωρών)

όρισαν για καπετάνιους

εμπόρους

(κάθε λογής  κι αξίας).

Να, η νέα εποχή

λαμπερή σαν χρυσάφι,

παραγεμισμένη με σκοτάδι και

επεισόδια,

άνευ ντροπής. 

Χριστόφορος Τριάντης 

ΑΧΡΩΜΟ..ΧΩΜΑ (του Πέτρου Βελούδα)

Στις πλεξούδες του ήλιου

δαμάζεται η φυγή του ονείρου

τρισδιάστατη υποταγή,χρυσοκίτρινη

κεντημένη,κάτω από το φόβο του ουρανού..

Αγωνίσματα αλλοτινών εποχών,κύματα

πέτρινων στοιχημάτων στη σκέπη του χρόνου..

Άχρωμο..χώμα σκεπάζει τις σκέψεις,βυθίζει τις

επιθυμίες,νοθεύοντας με θλίψη τις ιδέες και δράσεις

της ανταλλαγής των διεκδικήσεων..Στις πλεξούδες

του ήλιου ματώνει,ιδρώνοντας σιωπές το χώμα χωρίς

χρώμα,αφήνει την σκιά του ενέχυρο των..φαντασμάτων!..

Πέτρος Βελούδας

Έκλειψη (του Δημήτρη Μπονόβα)

Μέσα στη σκέψη μια ρωγμή,
ένα φθαρμένο πλάνο
σαν ήχος που ξεψύχησε
στη μαύρη νότα πάνω.

Ένα λιμπρέτο θλιβερό
στου χρόνου το σεργιάνι,
οι στίχοι που γραφτήκανε
με μοναξιάς μελάνι.

Θάβει το κύμα τη φωνή
μέσ’ τα τυφλά του μάτια,
κρεσέντο στο λαμέντο μου
και η ζωή κομμάτια.

 Δημήτριος Μπονόβας

Το δύσκολο είναι... (της Σοφίας Τανακίδου)

Το δύσκολο είναι να μη σε αγαπώ

Τόσο δύσκολο 

Όσο να μην αναπνέω

Όσο να μην ονειρεύομαι

Όσο να μην γράφω ποιήματα

Όσο να μη σωπαίνω όταν σε κοιτάζω

Γιατί πώς να μην ανασαίνω

όταν εσύ είσαι η ανάσα μου

Γιατί πώς να μην ονειρεύομαι

όταν εσύ είσαι το όνειρο μου

Γιατί πώς να μη γράφω ποιήματα

όταν εσύ είσαι το ποίημα μου

Γιατί πώς να μη σωπαίνω

Για να ακούω εσένα

Το δύσκολο είναι να μη σε αγαπώ

Το να σε αγαπώ

Είναι απλό...

Γιατί εσύ είσαι

το Σ' αγαπώ μου!!!

Σοφία Τανακίδου