Η κόλαση του Δάντη (του Παναγιωτόπουλου Σπήλιου)

Τα πρόβατα στριμώχνονται πάντα κοντά στην φάτνη
στη ζεστασιά τους, τρέμοντας, του λύκου τη θωριά
και κάθε νύχτα που περνά στριγκά ο βοσκός αγνάντι
κραυγές λύκου, μιμούμενος, τρομάζει τα χωριά.

Τα πρόβατα φαντάζονται πως η μορφή του λύκου
μοιάζει μ΄αυτή του Σατανά που κάνουνε σπονδή
δαίμονες μ' όρθια κέρατα κι όψη τραγο-πιθήκου
που ο καθένας εύλογα τη σκέψη αποσοβεί.
Δε ξέρω αν η κόλαση μοιάζει μ΄αυτή του Δάντη
ούτε που ξέρω αν οι ψυχές φλέγονται διαρκώς
μα ποιος ποτέ φοβούμενος, χαΐρι είδε, καζάντι?
τρέμει τον λύκο ο αμνός, τον τρώει ο βοσκός!

Το προφίλ της σιωπής (της Χαρούλας Φράγκου)

Όλα ξεμακραίνουν φεύγουν καθώς ψάχνω να σε βρω.
 Οι ελπίδες σκεπασμένες στην αχλύ του χρόνου  δεν αφήνουν περιθώρια..
Οι μαρτυρίες  για το απόλυτο/και μεγάλο που έζησα θα χαθούν χαμένες Ατλαντίδες...
Βαραίνει το κεφάλι στα χέρια και τα χείλη  άλεχτες σφραγίδες υπομονής ζουν το μεγαλείο της άρνησης και της σιωπής..
ΠΟΣΑ ήθελα να σου πω...
ΠΟΣΑ με κράτησαν μακρυά σου...
Όσο πλησίαζα τόσο έφευγες, όσο ξεμάκραινες τόσο ήμουν εκεί. Φυλάκισα τους θησαυρούς σε επτάκλειστες πύλες και τα δώρα μου τ' Άγια μείναν αδώρητα.
 Πέρασαν χειμώνες και άνοιξες ανεκπλήρωτες επιθυμίες βάψαν χλωμές τις αισθήσεις μου...
Ήταν μακρύς ο δρόμος της προσφοράς και τα σημάδια σου γενέθλια ρωγμή στην ψυχή μου. Τώρα θαρρώ πως οι αλήθειες δεν κρύβονται...
Οι δυνατές και μεγάλες στοιχειώνουν.
 Νάτες στους στίχους μου στο λιτό ποίημά μου..
 Λένε:
Οι ποιητές είναι Άγγελοι.
 Στους χαμένους Παράδεισους φωλιάζει ο Θεός που απόκαμαν να πιστεύουν.
 Βρίσκουν τη δύναμη να κτίζουν τους ναούς που συλήθηκαν.
Δεν είμαι ποιητής..
 Κοίτα στα μάτια μου την αλήθεια.

Χαρούλα Φράγκου

Από την ποιητική Ανθολογία "Μελίρρυτοι Λόγοι"

ΤΑ ΚΡΙΝΑ (του Χρήστου Χριστόπουλου)

Το κρίνο χρυσοκίτρινο και μοσχοβολημένο
προμήνυσε την άνοιξη που άργησε να 'ρθεί
και τον χειμώνα κράτησε ξοπίσω πικραμένο
στις παγερές βουνοκορφές μονάχος να πενθεί!

Στου παραθύρου γέμισε κρινάκια το περβάζι
που τύλιξαν μ´αρώματα τ´αγέρα τη πνοή
τον εαυτό μου έπιασα να τα κρυφοκοιτάζει
θαυμάζοντας τη ζηλευτή καινούργια τους ζωή!

Με της αγάπης το νερό τα πότιζα το βράδυ
κι αυτά ανταποδίδανε τη τόση θαλπωρή
τα χρυσαφένια άνθη τους φεγγίζαν στο σκοτάδι
και χάραζαν το δρόμο της καρδιάς που συγχωρεί!

Νέα πνοή, νέα ζωή με κρίνα στολισμένη
μπήκε η άνοιξη ξανά στα βάθη της ψυχής
χορεύοντας ανάερα στο κήπο ζαλισμένη
μεθυστικό ξεκίνημα μιας νέας εποχής!


Χρήστος Χριστόπουλος

Απόψε (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

Της Κυριακής τα όνειρα,
λένε πως πάντα βγαίνουν.
Ήρθες εκεί στον ύπνο μου
    απόψε, βράδυ, βράδυ
  ένα φιλί μου έδωσες,
    έλαμψε το σκοτάδι.

Άνεμος φύσηξε βοριάς,
χάιδεψε την ψυχή μου,
εσάρωσε από μέσα μου,
της πίκρας μου κομμάτι.

Τραγούδι, μου ψυθίρισες,
 εκει, γλυκά στ' αυτί μου.
Του γητεμού ήταν βάλσαμο,
ταχτάρισμα που μούλειψε
  στην παιδική ζωή μου.

Σαν ξύπνησα, πρωί-πρωί
'κει στο νερό απ' το ρέμα,
την όψη μου καθρέφτισα
 κι έμοιαζε να'ναι ψέμα

Μορφή γλυκιά,αγγελική,
το πρόσωπο είχε πάρει.
   Άνεμος, αύρα έγινε,
   απανεμιά και χάδι.
Ξεχώρισε ο Μορφέας μου
 το φως απ' το σκοτάδι.

Αναστασία Κουτσούκου Κλεάνθη

ΠΟΥΛΙ ΑΠΟ ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΝΕΡΟ (της Ρούλας Τριανταφύλλου)

Τίποτα δεν είναι καινούργιο.
Σύννεφο εγώ, κουβαλώντας βροχή και ομίχλη.

Τόσα χρόνια χωρίς γη.
Δεν γνωρίζω από πού ήρθα.
Πουλί, ταξιδεύω χρόνια χωρίς στεριά.

Ο άνεμος μου δίνει σχήμα και ζωή.
Κι άλλοτε, λες κι είμαι δέντρο,
με τόσες υποταγές κι άλλες τόσες εξεγέρσεις,
ακολουθούσα τον άγνωστο δρόμο του ήλιου,
προσδοκώντας έναν θεό.

Τίποτα δεν είναι καινούργιο.
Εξακολουθώ να είμαι χώμα και νερό.
Σύννεφο  και ομίχλη.
Άχρηστα τα φτερά σε ουρανό μικρό.
Την εποχή της βροχής,
όπου  συναντιούνται γη και ουρανός,
η θλίψη του ταξιδιού με πλημμυρίζει.

Ορθάνοικτη φυλακή η ζωή μου.
Να ’μουν, Θεέ μου,
ένα γαλήνιο  κύμα
να κοπάσει μέσα μου η θάλασσα.


Ρούλα Τριανταφύλλου


Μικρές Εξορίες 2020