Μάνα μου λέξη ιερή,
του ονείρου μου πυξίδα,
μέσα στα μάτια σου τα δυό,
βρήκα ζωής ελπίδα.
Μάνα μου εσύ με γέννησες
και μ' έφερες στον κόσμο
και μου 'δωσες ανάσες μου
τις μυρωδιές του δυόσμου.
Μάνα, ηρωίδα της ζωής,
μάνα δική μου αλήθεια
για σένα μέσα μου η καρδιά
χτυπά βαθειά στα στήθια.
Μάνα γλυκό χαμόγελο,
Σελήνη μου τα βράδια
εσύ είσαι ο φάρος μου,
στης νύχτας τα σκοτάδια.
Αν κάποτε επιτρεπόταν
κι ήταν κάπως εφικτό
από τον πλούτο της ελληνικής
όλα θα τα ασφάλιζα
εκτός από μια λέξη·
«Συμβιβασμός».
Έτσι που να μην ξέραμε
ποτέ μας τι θα πει
και πάντα να διεκδικούσαμε
για εμάς μονάχα το καλύτερο.
Από την ποιητική μου συλλογή "Επαναπροσδιορισμός", που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24γράμματα.
Αλλοτε ειμαι κατασκευη γυαλινη...
Αλλοτε απο ατσαλι...
Και τα παραθυρα μου
κι αυτα ειναι κατα περιπτωση
απο υλικα περιεργα...
Ο πανδαματωρ χρονος υποκλιθηκε στην ευρηματικοτητα μου
αφησε ακλαφτους πονους για στιγμες λυτρωσης.
Καθε φορα μια αλλη πραγματικοτητα
μου φανερωνεται με αλλα υλικα.
Γιατι την αλλη με υλικο ανθρωπινο,
την εχω βαθεια κρυμμενη για τους χειμωνες.
Σαν καλοκαιρινη λιακαδα
σε επιφυλακη να φωτισει και να ζεστανει τις ανεσπερες και κρυες νυχτες της προδιαγεγραμμενης λυτρωσης.
Συχνά κρυβόμουν από εμένα.
Ίσως φοβόμουν τους αδίστακτους
της αριθμητικής, το απόλυτο της
θεωρίας τους.
Η αλήθεια είναι,
πως πολλές φορές σκεπτόμουν
το άδικο της απάντησης,
και έτσι με έπιανε η επιθυμία
να κομματιάσω την πρόσθεση...
Μονότονη, κουραστική, αδιέξοδη,
αμείλικτη.
Ούτε καν μια σκέψη να την
αμφισβητήσεις.
Ένα συν ένα ίσον δύο.
Όχι, κυρία Αριθμητική.
Ένα συν ένα ίσον ένα:
εγώ και ο άνεμος στα φτερά μου...
από την ποιητική μου συλλογή
«Άνεμε στα φτερά μου»
Ήρθανε άνθρωποι
ντυμένοι μέχρι φράκα
και ημίψηλα.
Καθάρισαν για λίγο
τη φωνή
μπρος το μικρόφωνο
κι άρχισαν
να μιλούν
με λέξεις βαρύγδουπες
για τον άνθρωπο
για τη ζωή
την ευτυχία
την αγάπη.
Κι όλοι άκουγαν
μα δεν άκουγαν
Γιατί οι λέξεις
δεν ταίριαζαν
μήτε
με τη ζωή
μήτε τον άνθρωπο
μήτε την ευτυχία
μα μήτε την αγάπη
μήτε με τίποτα
από όλα που τους έλεγε
για χρόνια
στα κρυφά κρυφά
η γλώσσα της καρδιάς τους.
Μα τι παράξενο
Κανένας τους δεν έφυγε
Μα σαν υπνωτισμένοι
έμειναν να ακούν
δίχως να ακούνε.
Έτσι ακριβώς όπως
και ζουν
δίχως να ζούνε.
