Τίποτα δε μ' απόμεινε ( της Αμαλίας Τραβασαρου)

 

Τίποτα... δεν  μ’ απόμεινε... να ζήσω μοναχή μου...

Ποιήματα χαρούμενα... δεν έτυχε να γράψω...

Κι αυτό που αισθανθήκαμε... να σου το περιγράψω...

Να ξεδιπλώσω στο χαρτί... ό,τι κρύβει η καρδιά μου...

Για σένα... που μου ξύπνησες... απόκρυφα όνειρά μου...

Το τί σημαίνει αγάπη μου... ν’ ακούω τη φωνή σου...

Και να διαβάζω ολημερίς... τί νοιώθει η ψυχή σου... 

Καρδούλα μου... δε το μπορώ να σου το ζωγραφίσω... 

Τόση μεγάλη πεθυμιά... στο στίχο μου να κλείσω...

Είναι φτωχά τα λόγια μου... θέλω να σ’ αγκαλιάσω...

Να μη μιλήσω πια ποτέ... κι ας είναι... να σε χάσω...

Για μια στιγμή... σαν όνειρο... θα ΄θελα να σ’ αγγίξω...

Να δω αν είσαι υπαρκτός, πόνος μου, για να πνίξω...

Θα ΄θελα να ΄ταν δυνατόν.. σ’ όλους να το φωνάξω...

Σ’ ένα τραπέζι γιορτινό... όλους να τους συνάξω...

Και να τους πω... σ’ αγάπησα... με όλην την καρδιά μου...

Πως άθελά μου έγινες... μοναδική χαρά μου...

Μα ξέρω πως δε γίνεται... γι’ αυτό κι όλο σωπαίνω,

Μόλις πληθαίνουν οι σκιές... νοιώθω ότι πεθαίνω...

Δε ζω πια τώρα... ξέρε το... τίποτα στη ζωή μου...

Τίποτα... δεν μ’ απόμεινε... να ζήσω μοναχή μου... 

Αμαλία Τραβασαρου

"Δροσοστάλες Αγάπης"

Εξηνταδυο φεγγαρια (της Λουκίας Παπαδοπούλου)

Σε παρτιτουρα εγραφες

τσ' αγαπης μας τα χαδια 

μα αμετρητα τα αφησες 

 τα εξηνταδυο φεγγαρια.

Γυρισε πισω κοιταξε

να δεις που ακομα κλαινε

χαλαλι η αγαπη μου

τα επομενα θα λενε.

Κι οταν πατας τα πληκτρα σου 

στο λα μαχαιρι μπηξε 

αλμυρα απο τα ματια μου 

στις αλλες νοτες ριξε.

Τους ηχους κρατα συντροφια

να ψιθυρουν τον πονο

να σου θυμιζουν πως βαθια 

με πληγωσες και λιωνω.

Λουκία Παπαδοπουλου

Μόνο εγώ...(της Αγγελικής Ντελια)

Εγώ μόνο ξέρω τους φόβους μου και τους αντέχω...

Ένας σκοτεινός ουρανός ο κόσμος τους που  μέσα του με κομματιάζει...

Το σώμα μου περιφέρει σαν αποκαίδι στον αέρα μια από δω και μια πέρα και πιο πέρα...

Την ψυχή μου ταπεινώνει...

Την καρδιά μου μαχαιρώνει, την ψυχή μου δεν ακούω μέσα στην καταιγίδα που ολοένα δυναμώνει...

-Και υπακούω...

Μόνο εγώ...

Εγώ μόνο αναγνωρίζω τα δεσμά τους...

Τις πέτρινες φυλακές που ασφαλίζουν τα μυστικά τους, τον κλειδοκράτωρα κόσμο...

Τα χέρια τους που δαπανούν χειρονομίες στο όνομά μου....

Τα μάτια τους που βολεύονται να κοιμούνται και να ξυπνούν μέσα στα δικά μου...

Τα μάτια τους φωτιά, τα μάτια μου άδεια και τυφλά...

Μόνο εγώ...

Εγώ μόνο θυσιάζομαι για να τους κρατήσω κοντά μου... 

Εγώ τους τρέφω, τους ποτίζω απ' τους χυμούς της νιότης μου, τους φροντίζω...

Τους ερωτεύομαι αλλά και τους γεννώ, τους μεγαλώνω...

Για να τους ανήκω...

Μόνο εγώ...

Εγώ μόνο δεν τους αντιμάχομαι, δεν τους πολεμώ...

Αλλά ναι, με μάθανε να πολεμώ μαζί τους τη ζωή μου!

Αγγελική Ντελια

Αποβροχάρα μια γαλήνη…(του Αριστομένη Λαγουβάρδου)

 

Αποβροχάρα  μια  γαλήνη  είχε  ξεμείνει,

στου  δάσου  τα  δεντρά,  στα  μονοπάτια,

του  βουρκωμένου  σύγνεφου  τα  μάτια,

της  γης  τον  πόνο  είχε  απαλύνει.

Τέτοια  ώρα  ο  λογισμός  διψά  και  πίνει,

της  γης  τα  πλούτη,  από  χρυσά  κανάτια,

κι ως  βάρκα  κυλά,  με  γερά  ξάρτια,

και  της  ζωής  την  πίκρα  αργοσβήνει.

Μα  του  ηλιού  ο  χρωστήρας  ξαναρχίζει,

να  ροδοβάφει  σύννεφα  στη  Δύση,

κι είν’  έγνοια,  η  βροχή  να  μην  ξυπνήσει.

Στιγμές  γλυκές  της  σιωπής  που  ανθούνε,

στα  σπίτια  που  η  αυλόπορτά  τους  τρίζει,

κι οι  γκιόνηδες  αργά  μονολογούνε.

Αριστομένης Λαγουβαρδος

ύνε.

Άτιτλο (της Εύας Γεωργίου)

Αν  μ’ αγαπήσεις πραγματικά μου είπε

σαν με αποχαιρετούσε την τελευταία φορά,

δεν θα χρειάζεται να μετράς

μήνες,

ούτε μέρες

μέχρι να ξανάρθω…

Ούτε αναγκαίο να με ψάχνεις σε ημερολόγια

και χάρτες…

Θα με αισθάνεσαι από χιλιόμετρα μακριά

Θα φοράω έντονο άρωμα!

Θα με ξεχωρίσεις... 

απο τα αναρίθμητα αξεσουάρ των  αποχρώσεων μου

Θα μ’ ακούσεις …

Το τραγούδι μου δεν άλλαξε, πάντα ίδιο…   σαγηνευτικό!

Θα ξυπνήσω όλες σου τις αισθήσεις...

Κοίτα!

Πανηγύρι πολύχρωμο ο ουρανός !!

Στολίστηκε κι αυτός για την άφιξη μιας  Ανοιξης!

Εύα Γεωργίου