Φίλα με απόψε τρυφερά στα χείλη
το αύριο ακόμα μακρινό φαντάζει
ξάπλωσε πλάι μου να σε κάνω χάζι
να ψηλαφίσω κάθε σου καμπύλη.
Τ' ακροδάχτυλά μου σμίλη
ω, το δέρμα σου απαλό ατλάζι
φίλα με απόψε τρυφερά στα χείλη
το αύριο ακόμα μακρινό φαντάζει
και το παρελθόν... μας το οφείλει.
Γιατί θα 'ρθει κάποτε μοναχικό ένα δείλι
π' ανάμνηση θα 'μαστε, δυο ξεχασμένοι φίλοι
γι' αυτό έλα πλάι μου, βιάσου κι έξω χαράζει
φίλα με απόψε τρυφερά στα χείλη.
* Τριολέτο -
Ω! Γυναίκα της πρωτόπλαστης ομορφιάς,
δος εις εμέ σήμερον την Άνοιξη του φιλιού
και της αγκαλιάς το περίπαθο σφίξιμο...
Και την Ιερή σου λέξη,
οίνος από τα χείλη σου, στα χείλη μου να κυλισθεί,
και στην καρδιά με ιμάντα να δεθεί αιμάτινο.
Έτσι που το σ Αγαπώ να μην λύεται,
παρά μονάχα στο δίχτυ των αρτηριών
να περιφέρεται, ως όρκος ακατάλυτος...
Και δος εις εμέ σήμερον Γυναίκα,
την δύναμη της τρυφερής ματιάς,
άστρο νύχτιο,
ποτέ το εισιτήριο να μην χάσω της ζωής,
στων Εγώ, τα ολισθηρά μονοπάτια...
Τι ΄ναι βαρύ το ολίσθημα,
και διάφανο της ψυχής το κρύσταλλο,
και μόνο τα πατήματα της Αγάπης αντέχει...
Ο Πίνακας είναι της εξαίρετης ζωγράφου
Φωτεινής Παππά
Είχα ξεχάσει ότι υπήρχε ένας ήλιος
Που στις αχτίδες του η μοίρα έπαιζε κρυφτό
Είχα ξεχάσει πως υπήρχε ένα φεγγάρι
Που όταν λιγόστευε και χάνονταν
Εγώ χαιρέτιζα το φως μου το πρωί
Είχα ξεχάσει τη βροχή
σε χρυσαφένια φύλλα φθινοπώρου να χορεύει
Αυτή τη νύχτα
Που σμίγει η θάλασσα με τους αέρηδες
Κι ο Ουρανός με τ’ άστρα
Κι όλα ερωτεύονται
Έλα!
Απόψε
Που όλα είναι σαν γιορτή
Που μοιάζουν όλα αιώνια
Ν ‘ ακούσεις της καρδιάς μου το φτερούγισμα
Που σαν του ανέμου το τραγούδι είναι
Έλα!
Τη νύχτα αυτή
Που μοιάζουμε κι εμείς
Με ουρανό, με θάλασσα κι αγέρα
Μόνο μη με φωνάξεις έρωτα
Θα πάψω να υπάρχω
Χτες στο όνειρο μου
Έρωτας σε συνέντευξη
Σε βέλη καρφωμένα
Έκανε ερωτήσεις.
Κάθε σχέση τη περνούσε
Κόσκινα χίλια εκατό
Αν η τρέλα η μαινάδα
Με πάθος έπλεκε ζωές.
Βρήκε στα σωθικά πληγές
Ανάγκες να τις γιάνει
Βρήκε ανασφάλειες πολλές
Αληθοφανή φτερά στα μέλη.
Είδε κεραυνούς ανύπαρκτους
Σε ονειροπόλους εραστές
Αστραπές φέρουν στα προσωπεία
Σύννεφα με βροχές στα μέλια.
Πήρε συνέντευξη στα χέρια του
Εκπομπή συναισθηματική
Κοίταξε ποσό λάθος υπολόγισε
Μετανιωμένος περπατεί.
Η τρέλα που εμπνεύστηκε
Μετουσιώνοντας σε αγάπη
Δε ήρθε σε όλους άσπιλη
Δε κοινώνησε αίμα στα φιλιά.
Στο αρχείο στέκει η συνέντευξη
Κι συνεχίζει το ρυθμό του
Ο έρωτας με τα βέλη και τα τόξα
Άμυαλο παιδί, στον εαυτό του.
Το ραντεβού έσκισε τα θέλω.
Πήγε για περπάτημα μέσα στην ανατολή.
Κάποιοι φόρεσαν τη μάσκα.
Θα πήγαιναν στο καρναβάλι της Βενετίας.
Οι γόνδολες βγήκαν στη λίμνη.
Να φέρουν τη χαρά μέσα στα χειρουργεία.
Η βελόνα τράβηξε την κλωστή.
Είχε αρχίσει το κέντημα στο τελάρο.
Στρογγυλό χωρίς ψυχή.
Ξύλο και άψυχα κορμιά.
Σε ένα δρόμο μακρύ.
Ανάσες σταματημένες.
Προδομένες.
Ήχοι ακούστηκαν, σαν καμπάνας δάκρυα.
Μια κόρη κάθεται στο λιμάνι.
Ο αέρας της φυσάει τα μαλλιά.
Τα κύματα χτυπούν την προβλήτα.
Μια νεράιδα φέρνει νερό στο τάσι.
Να ξεδιψάσει ο ταξιδιώτης.
Οι γλάροι ψηλά στον ουρανό είναι χιλιάδες.
Είναι λευκοί με χαμένη την ψυχή τους.
Την ψάχνουν αλλά είναι κρυμμένη.
Αρχίζει το παιχνίδι του χαμένου θησαυρού.
Άρχισαν τα όργανα να παίζουν.
Οι γλάροι κόντεψαν να κοιμηθούν
πάνω στο σύρμα.
Ευτυχώς ακούστηκε ένας ήχος και ξύπνησαν.
Τα ραντεβού έτρεχαν να προλάβουν την αλήθεια.
Ένα βήμα πριν την πόρτα, ξέχασαν το μαγικό ραβδί.
Νόμιζαν ότι με αυτό θα σωθούν.
Έτσι βούτηξαν σε μια μεγάλη αγέλη
Και έψαχναν τον χαμένο εαυτό τους!
