Άτιτλο (της Ελένης Κιουπη)

Κάτι φτεροκοπάει απόψε πάλι
Ανάστατη σηκώνομαι
Ξέρω μ' αντέχουν οι νύχτες μου
Οι μέρες όχι
Κρύβομαι μη με δούνε
Απόψε θα σταθώ παράμερα να δω πως πνίγεται το φεγγάρι
Και πως στρώνει το βόρειο σέλας η βεράντα μου
Με ελεημοσύνη με αγιάζει η νύχτα
Ολόκληρη θάλασσα ένας χτύπος
Και το στρώμα μου κολυμπάει δεμένο με χίλια καραβόσχοινα και δύο κλειδιά η άγκυρα
Η μπάντα του ουρανού διά πασών στάζει φωνήεντα και ποιήματα
Έλα να δώσουμε φιλοδώρημα
Θα βρέξει ψυχή

Βρέχει
Και η πόλη μου ρουφάει αχόρταγη
Διψασμένα τα πεζοδρόμια και οι ποδηλατόδρομοι
Τα δέντρα ανακουφισμένα ανασαίνουν
Ποτίστηκε και η πληγή σου
Άρχισα να κεντάω φουσκωτό και κομποβελονιά
Με χρυσό κουβάρι
Όλα χαραγμένα στην παλάμη


Ελένη Κιουπη

Μια μέρα (της Μπέττυς Κουτσιου)

Και μία μέρα...
Όταν θα έρθεις να με ζητήσεις..
Δεν θα βρείς τίποτε απο εμένα εδώ.
Θα σου γνέφουν οι περαστικοί.
Θα σου κρυφογελάνε τα παιδιά που παίζουνε..
Πώς με είδανε λίγο πρίν..
Να περνάω με ένα άσπρο φουστάνι..
Και έναν  ήλιο στα μαλλιά.
Μα δεν θα με προφταίνεις ποτέ.
Ώσπου ένα βράδυ ..
Θα σου ψιθυρίσουνε δύο νυχτολούλουδα..
Θα σου μαρτυρήσει το φεγγάρι..
Πώς τίποτα δεν μένει απο μία ψυχή όταν την σκοτώσεις.. Μόνο το σώμα μένει.
Και περνάει πάντα έρημο και μόνο,τον δρόμο της μοναξιάς και της λύπης.
Ψάχνοντας να βρεί ενα τέλος σε όλο αυτό το μαρτύριο..
Που το καταδίκασες..
Ερήμην του..

Μπέττυ Κουτσιου

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Μα τι φοβάσαι;
Το γεγονός
ή την ιδέα που έχεις για ετούτο;
Μη γελιέσαι.
Δεν ταυτίζονται.
Άλλο το γεγονός
κι άλλο η ιδέα που έχουμε γι’ αυτό.
Κι εκεί
χαμένοι στο φόβο για μια ιδέα
δεν είδαμε ποτέ καθαρά
το τι συνέβη.

Δέσποινα Αυγουστινακη

Άραγε τι να χάθηκε; (της Μαίρης Ηλιάδη)

Τέλειωσαν, μισέψανε
τα έργα και τα λόγια
Θρύψαλα γίναν και καρφιά
στου χρόνου τα ρολόγια ...

Ποιός κέρδισε; ποιός έχασε;
Δεν έχει σημασία
Μα ποιός προσπάθησε πολύ
με ήθος και αξία.

Ο χρόνος μηδενίστηκε
το νόημα χαμένο...
σε 'να τοπίο ερημικό
θλιμμένο δακρυσμένο...

Λυσσομανά η θάλασσα
σεισμός την γη ταράζει...
και σένα άνθρωπε μικρέ...
ολίγον δε σε νοιάζει....

Παν οι αξίες χάθηκαν
κυριαρχεί το ψέμα...
Μια θάλασσα αόρατη
Μας έπνιξε στο ρέμα...

Ειδήσεις συνταράζουνε
Τον κόσμο κάθε μέρα
Που χάθηκε η ανθρωπιά
Δεν ένοιαξε κανέναν!

Που χάθηκε το νόημα
και η βαθιά ουσία
κανείς δεν βλέπει
τον χαμό και την Αχερουσία.

Μαυροντυμένοι σέρνονται..
εχάθη η πυγμή τους
καθώς μείναν ανάπηροι
μέσα εις τη ψυχή τους.


Μαίρη Ηλιάδη

Με λένε αγάπη (της Μαίρης Σουρλή)

Η ανάσα της αγάπης
ρέει στις φλέβες μου,
γονιμοποιεί τις σκέψεις μου.
Είμαι του ήλιου μια ηλιαχτίδα.
Πολλαπλασιάζω τα μπουμπούκια
που ’χουν φυλακισμένο το Σ’ αγαπώ.
Παρηγοριά κι ελπίδα.
Παρουσία απτή στην απουσία.
Ζωγραφίζω πορφυρόχρυσες στιγμές,
φωτεινούς ουρανούς σε αγκαλιές.
Θα με βρεις στην καρδιά
Στο επόμενο χάδι των αισθήσεων
Στο μαγικό άγγιγμα
του χαμόγελου στα πρόσωπα.
Στον ψίθυρο της χαράς…
Στη σάρκα της ποίησης
Στην ουσία του σπόρου
Στο ανοιχτό παραθύρι
Στο φως, στη βροχή
Έγχρωμες νότες ουράνιου τόξου
τραγουδούν ερωτικά στην ψυχή.
Θα με βρεις στην αρμονία…
Στης ζωής την επιθυμία…
Στη γλώσσα των θαυμάτων
Στων άστρων τη λάμψη.
Πιστεύω στην αγάπη!

Μαίρη Σουρλή