Αξόδευτη αγάπη (του Απόστολου Φεκάτη)

Δεν θυμάμαι πως έπεσα.
Πώς έπεσα στο δρόμο φαρδύς- πλατύς 

ή αν γλίστρησα από λάθος βήμα.

Αν τα πλακάκια είχαν σχέδια, τετράγωνα,

ορθογώνια., δεν θυμάμαι.
Μόνο στο κεφάλι ψαχούλευα
τα μικρά στρογγυλά μπλε γυαλιά
που μου είχες χαρίσει ανήμερα Χριστουγέννων
εκείνα με τον ασημένιο σκελετό.
Δεν θυμάμαι,
μόνο οκτώ μήνες ναι
αυτό θυμάμαι που έχω να σε συναντήσω..
Ίσως γι αυτό έπεσα, να κουράστηκα να σε περιμένω
να σε ψάχνω.. ποιος ξέρει.
κι ύστερα πάλι χαζά αναρωτιέμαι
μήπως τα πλακάκια στο δρόμο με λυπήθηκαν
και μ άφησαν να σωριαστώ , να ξεκουραστώ
ποιος ξέρει πόσες φορές τα περπάτησα.
κι αυτά μ’ αγκάλιασαν ίσως και να
μ ερωτεύτηκαν..
Δεν θυμάμαι αν χτύπησα η έσπασα
χέρι η κάτι αλλο…
Μόνο που φώναζα θυμάμαι
τα γυαλιά, τα γυαλιά…..

πάνε οκτώ μήνες τώρα…

Αποστολος Α. Φεκατης

Σε κεντώ ζωή (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Φύλλο φύλλο, άνθος άνθος
κεντώ τη ζωή μου.
Μερόνυχτα οι βελονιές ανεβοκατεβαίνουν
σαν τρενάκι του λούνα πάρκ.
Κερώνω τη χρυσή κλωστή σε όλα τα χρώματα
μη μου σπάσει στο τελαράκι της ζωής μου.
Κεντάω τη χαρά, την αγάπη, 
τον έρωτα με το πιο έντονο κόκκινο που υπάρχει.
Το χαμόγελο ροζ / φούξια να είναι γλυκό και κερασένιο.
Την ευτυχία την κεντώ διάφανη, 
να μην την βλέπουν ξένα μάτια και χαλαστεί.
Στην αγκαλιά βάζω το χρώμα του ωκεανού 
γιατί είναι απέραντος κι εγώ τέτοιες αγκαλιές θέλω.
Στη ψυχή κεντώ το γαλάζιο τ' ουρανού , τον ήλιο, τον Θεό.
Τα μάτια τα κεντώ ανοικτά ν' αποτυπώνουν όλα όσα υπάρχουν.
Ελπίζω να καταφέρω να την φορέσω έτσι κεντημένη όπως την θέλω.
Εξ άλλου μου το χρωστάει η ίδια απ' την στιγμή της ύπαρξής μου.
Σε κεντώ ζωή μου.

Αθανασία Δαμπολιά

Από τότε που έφυγες (της Ιωάννας Πιτσιλλή)

Σε ένα καραβόσκοινο επάνω,
περπατάω από τότε που έφυγες. Από εκεί μπορώ να αγναντεύω
μπλε ωκεανούς και σύννεφα ταξιδιάρικα. Να φροντίζω ροζ κυκλάμινα
στης θάλασσας τον πάτο
και να ταΐζω με μπαγιάτικο ψωμί
τους γλάρους και τα θαλασσοπούλια.
Να χτενίζω τους ήλιους το πρωί
και να γαργαλάω τις νυχτιές τα φεγγάρια.
Να βάφω κόκκινα τα άστρα του ουρανού
και να παίζω κρυφτό με τον Αυγερινό. Να τραγουδάω της αγάπης σκοπούς μελωδικούς
κι ας ξέρω πως ποτέ σου δεν πρόκειται να τους ακούσεις.


Ιωάννα Πιτσιλλή Από την ποιητική συλλογή : Ράβδοι πλαστελίνης

Εκείνο το βράδυ (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Εκείνο το βράδυ, 
η λάμπα τρεμόσβηνε, 
η ασετιλίνη τελείωνε. 
Ενα σφυρί, κάτι κομμένα ξύλα,
και ένα γραμμόφωνο που κάτι ψέλλιζε
συνένοχοι σε κάτι που πλησίαζε.
Εσύ πήρες την μεγάλη ομπρέλα σου,
και έφυγες δίχως να κοιτάξεις πίσω σου.
Εγώ ξάπλωσα στο κρεβάτι μας,
δίπλα σ ' ένα κουβά με νεκρά ψάρια
και ένιωσα για πρώτη φορά
ναυαγός σ έναν ωκεανό,
που τα μόνα που επέπλεαν
ήταν τα ψυχρά αντικείμενα
της τελευταίας μας συνάντησης. 

Σοφία Τριανταφυλλίδου

Βουτιές σε ένα βιβλίο (της Σοφίας Τανακίδου)

Ο πίνακας είναι της Κωνσταντίνας Κρατημένου

Αγναντεύοντας με ένα βιβλίο τη θάλασσα στα κύματα πάνω απλώνω τα γράμματα με τα σύμφωνα φτιάχνω καράβια τα φωνήεντα ναύτες μου φωνάζουνε "φύγαμε" γοργόνα άξαφνα γίνομαι την στεριά απαρνιέμαι για πάντα... Στην τελευταία σελίδα ξυπνάω απ' το όνειρο όλα γύρω μου πια βουλιαγμένα,
μόνο η στεριά παραμένει για μένα μα τα πόδια μου είναι ακόμα
μέσ' στης γοργόνας το σώμα δεμένα σαν ένα...
Θα βουλιάξω ξανά στις σελίδες,
στου βιβλίου μου τις γλυκές ιστορίες αγναντεύοντας πάλι τα κύματα, καλοκαίρια τα όνειρα μου και φύγανε
δεν προλάβαν αλήθεια δε γίνανε... Παραμύθι η ζωή μου δεν ήτανε,
μια βουτιά μοναχά στα βαθιά... Σοφία Τανακίδου