Στο μαβί της νύχτας (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Πέρα απ' το τρελό παιχνίδισμα των άστρων πέρα απ' της νύχτας τη μελαγχολική παράσταση, Προβάλλει νησί παραδεισένιο,το λυκόφως. Μαβιά, βιολέ ατέλειωτα τόξα, ανοιγονται στ' ουρανού τ' απέραντο ξετύλιγμα. Την ώρα αυτή,το ερωτικό παραλήρημα γίνεται πιότερο αισθητό, οι υπάρξεις εκμηδενίζονται, οι ψυχές ανηφορίζουν αχαλίνωτα. Η ύλη αδύναμη στις προσταγές της ηδονής, αδρανεί.
Αναστασία Κουτσούκου-Κλεάνθη

Εαρινό ταξίδι (της Δώρας Μεταλληνού)

Περνάει κι από δω η Περσεφόνη ψιθύρισε ένα πλανεμένο ονειρο στο χελιδόνι Κι εκείνο ψαλίδισε το χρόνο να περάσει πως δε λαθεύει και στην ώρα της θα φτάσει; Πως βρίσκουν σπόρο τα δάκρυα των σύννεφων ; Τι κι αν προπορεύτηκαν στρατιές μαρτύρων; Τι κι αν οι αχρείοι της γης μάτωσαν το χώμα; Εκείνο λίπασμα έγινε . Ο σπόρος θεριεύει ακόμα και στην πέτρα Πάνδημη υποδοχή ετοίμασαν οι κήποι της καρδιάς κι ο Ερωτας ξεσκούριασε τα βέλη του. Σε κάθε ανάσα του άλικες παπαρούνες έβαψαν μάγουλα Τόσος χειμώνας πως χώρεσε στις καρδιές; Θεά εσύ ,των χρωμάτων και της γονιμότητας, της βλάστησης και της Ανάστασης, Διώξε το Χειμώνα! Στείλε τα ματωμένα όνειρα να ξεπλυθούν στο κύμα να απαμβλυθούν οι γρατζουνιές να ξεχειμωνιάσει η λύπη στα χειμαδιά μιας ατέρμονης Άνοιξης Γέννησε ήλιους τετραξανθη μέρα Αγίνωτη, ματωμένη,πικραμένη μα ...Άνοιξη! Έαρ έλα! φωνάζει κι ο Ποιητής. κι εκείνο υπακούει....

Δώρα Μεταλληνού

Τα δυό μάτια της (της Μαρίας Χατζηδημητρίου)

Ένα φιλί γεμάτο συστολή
Το βλέμμα σου χαμηλωμένο
Χωρίς απόκριση καμία 
Είναι πια χιλιοειπωμένο

Τον κύκλο μας έχουμε κάνει
Έτσι έχεις πει από καιρό
Ζωή το λέω εγώ, που μας ανήκει
Και της χρωστάμε σεβασμό

Κι αν μεγαλώνει η απόσταση
Κι αν οι προσπάθειές μας τελεύουν
Μία λατρεία κοινή μας ξεπερνά
Τα δύο μάτια της που μας μαγεύουν

Μαρία Χατζηδημητρίου

Της Ανδρομέδας λύχνος (του Δημήτρη Λαγοπάτη)

Ερωτηματα θετει η απελπισία!
Και χωρίς λογικη ενιοτε.
Η απωλεια υποθεσεις γεννα.
Αγνωστοι πλεον οι δρόμοι σου
Κι εμεινε ο Έρωτας γυμνος,
στις αναμνησεις εκθετος.
Ρεκαζει,αναθυμιεται.
Σε σένα ελπίζω αγερι μου
και στο Βορια προσμενω.
Ελα και παρεμε απο δω,
για να την συνοδεψω.
Παναλαφρος χωρις κορμι,
αυλος εχω γινει.
Το μονο βαρος πανω μου,
οι σκεψεις μου για εκεινη
και μια ψυχή που κλαιει.
Λιγνομεσατη μου θωρια,
μακραινεις, αλαργευεις,
χανεσαι, σβυνεις.
Κι αφηνεις μια μοσχοβολια,
μια πικρα και εναν αχο,
απ τη λαλια την αηδονολαλουσα.
Που ξαποσταινεις;
Που λουζεσαι;
Που χτενισες τα σταχυα τα μαλλια σου;
Ποια ξενιτια θα σε δεχτει;
Ποια πορτα θα ανοιξει;
Το εμπα σου να το καλωσορισει;
Την νύχτα ρωτησα ξανα,
μήπως και πάλι σ ειδε.
Μα εκείνη μου απάντησε,
Εγω σκοταδια φερνω!
Ματια δεν εχω για να δω
και τ άστρα εχω οδηγο.
Ρωτα αυτο το κοντινο,
το πλουμιστο το λαμπερο!
Την είδα μου απάντησε.
Αναλαφρη, αερικο,ιδια η χαρα,
μ αγάπη ηταν ντυμένη!
Απομακρη,αμιλητη,
Πορεία είχε χαραξει,
περα, μακριά στην Ανδρομεδα!!!

Δημήτρης Λαγοπάτης

Οι πορείες της ζωής

Η ζωή μας επιλέγει διάφορες πορείες.

Την πορεία του κύκλου όπου ζούμε τα ίδια πράγματα με τους ίδιους ανθρώπους (κάτι σαν την μέρα της μαρμότας) και που άλλες φορές αυτό μας ικανοποιεί γιατί διορθώνουμε τα λάθη μας και άλλες φορές μας κουράζει αυτή η ρουτίνα.

Άλλες φορές πάλι επιλέγει την ευθεία οδό όπου βαδίζουμε πάντα εμπρός και ζούμε αυτά που θα βρεθούν στον δρόμο μας και που όταν ρίχνουμε κλεφτές ματιές δίπλα μας βλέπουμε ανθρώπους που θα θέλαμε να γνωρίσουμε, να αγγίξουμε η ακόμα και να ερωτευθούμε αλλά που οι δρόμοι μας δεν συναντιούνται και χανόμαστε.

Άλλες φορές πάλι επιλέγει την πορεία του σλάλομ όπου αν και προχωράμε μπροστά, συχνά συναντιόμαστε με τις πορείες και τις ζωές των άλλων και που πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση να αρπάξουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε αξιόλογους ανθρώπους.

Τέλος μερικές φορές επιλέγει την πορεία προς το πουθενά, χωρίς προορισμό, χωρίς να ξέρεις τι θες, να ψάχνεις ένα τίποτα, να συναντάς κάποιον κανένα και όταν καταλάβεις που βρίσκεσαι να είναι πλέων δύσκολο να γυρίσεις γιατί κάποιος καλοθελητής θα έχει φροντίσει να κόψει τον μίτο της Αριάδνης που θα σε βοηθούσε στην επιστροφή.

Σε εμάς πλέων απομένει το ποια πορεία θα επιλέξουμε.

Χρήστος Παπαχρυσάφης