ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...(του Λευτέρη Ασπροπουλου)

 

Έρχεται κάποτε η στιγμή  
που σπάει ο καθρέφτης 

χιλιάδες σκόρπια κομμάτια

η διαρρηγμένη σου αιωνιότητα
απλωμένη σ’ ένα επίπεδο πάτωμα

κι άντε τώρα να βρεις
μες στα θρύψαλα 
… το παιδί
... τον αμαρτωλό
… τον τρελό
… τον ερωτευμένο.

Θα ήταν πιο εύκολο, πίστευες.
«Ρε, δεν μ’ αγγίζει, εμένα.» 

Δεν θα είσαι για πάντα... αυτό που νόμιζες,
μα προλαβαίνεις 
να περισώσεις 
δυο-τρια αντιπροσωπευτικά θρυψαλάκια. 


Λευτέρης Ασπροπουλος

Η σταλίτσα...(του Γιώργου Βομπρα)

 

Ήρθε κι τούτη η βροχή επάνω εις την ώρα

Σάν δάκρυα απ' τον ουρανό

να πέφτουνε στην χώρα

Ήχος νερού που γειώνεται

επάνω σε ασφάλτους

Ηλεκτρικά ερεθίσματα

σε νόες....αλανθάστους

Ήρθε και τούτη η βροχή

σάν κύμβαλον...τυρβάζων

Να μπεί μες το κεφάλι μου....

Ωσάν φωνή...αλαλάζον

Να σπάει το εμπάργκο μου...

από φωνές ανθρώπων...

ήρθε και μιά σταλαματιά

ως ήχος αγρίων...Κυκλώπων

Μου λέει στυγνά και καθαρά...

-έτσι εγώ θα πέφτω...

να πλένω τις αναντίρρητες σιωπές που έχεις ...όταν ξεκλέφτω

Όταν εγώ απ' το σύγνεφο

θα γίνομαι σταλίτσα

Θα σπάω κάθε αποκλεισμό...

πού στέκει στην γωνίτσα

Ήρθε και τούτη η σταλαματιά

πού πέφτει σαν ρανίδα

για να τραφεί και ποτιστεί

μιάν άβροχη... ελπίδα

Γιώργος Βομπρας

Η μάνα μου (της Ιωάννας Κανελλοπούλου)

 

Η μάνα, μου 'μαθε να κοιτάζω ψηλά.

 Να χω καθαρή ψυχή και καρδιά επιλεκτική. Ορθάνοιχτα τα μάτια και αετίσιο το βλέμμα... να ρουφάω εικόνες.

 Να μην ακολουθώ τον άνεμο, μα πάντα κόντρα να κρατάω... πατώντας γερά στη γη ποτέ να μη με παρασύρει.

Να μη ζηλεύω τίποτα και κανέναν... η ζήλια θα είναι η υποτίμηση του εαυτού μου...

Εκεί που θα με μειώσουν, να μην ρίξω το κεφάλι... 

Πότε να μη πέσω πιο κάτω απ' τις σόλες των παπουτσιών μου... κι αν πέσω να χω το θάρρος να το δείξω.

Ότι θα κρύψω, αυτό θα είναι εχθρός μου... Κι ότι μου κρύψουν εκείνο θα γίνει δύναμή μου

"Να συνεχίσεις να περπατάς κοιτώντας ψηλά. Εσύ ξέρεις τι είσαι και κανείς δε χρειάζεται να μάθει... 

Πάντα να κάνεις τη νύχτα, να προσκυνά τη κάθε σου μέρα... γιατί οι σωστές πριγκίπισσες όλα τα κάνουν στο φώς και δε τις νικά μήτε το σκοτάδι"...

 Έτσι μου είπε η μάνα... Έτσι με έμαθε.

Ιωάννα Κανελλοπούλου

ΤΟ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ (της Ρένας Γερονταρα)

 

Η Ποίηση 

Είναι ανθοφορία και καρπός αγάπης. 

Λίθος πολύτιμος 

και άρτος ιερός. 

Αντίδωρο για τα δεινά της ζωής

και λύτρωση και βάλσαμο για τις πληγές.

Πως να χωρέσει σε δοσοληψίες;

Πως να στηθούν αργύρια ως αντίτιμο;  

Πως να εκποιηθεί η ουτοπία και τ' όνειρο;

Μπορείς να αγοράσεις μια ψυχή;

Πιάνεται το άυλο, το ανεκτίμητο;

Πως να καλλιεργήσεις έπειτα τον αγρόν του κεραμέως;

Το ανέφικτο.

Ρένα Γερονταρα

Είσαι εσύ ο καπετάνιος της ζωής σου(της Κατερίνας Καραμπαρη Πανταλέων)

 

Δε θα σου πω 

πώς τη ζωή σου να ορίσεις.

Είσαι εσύ ο μπούσουλας της

κι ο καπετάνιος της μαζί.

 

Δε θα σου δείξω

ποιο για μένα είναι

το καλό και το κακό.

Έχεις δικές σου αντοχές,

βιώματα δικά σου

κι άλλα θαρρώ τ’ αγκάθινα τα βάτα, 

στο μονοπάτι που ματώνει

τη δική σου ξεχωριστή περπατησιά.

 

Μια χάρη μόνο 

θα τολμήσω να ζητήσω… 

Χάρη και ικεσία,

παράκληση κι απαίτηση μαζί…

 

Τον εαυτό σου σε καλώ 

ποτέ μην αφορίσεις.

Όλα αυτά που είσαι

ποτέ μην τ’ αρνηθείς.

Θέλω στα μάτια σου

ψυχή να αντικρύζω! 

Θέλω της σκέψης σου

ν’ ακούω την ατίθαση φωνή! 

 

Γιατί αν τύχει και μια μέρα σ’ αγαπήσω, 

να ξέρεις πως σκληρά αν χρειαστεί, 

για σένα εγώ θα πολεμήσω.

 

Αρκεί να νιώθω 

πως είσαι κάτι αυθεντικό.

Αρκεί να ξέρω πως αξίζει, 

εγώ για σένα να τραβήξω

της ζωής το επικίνδυνο σχοινί! 

Κατερίνα Καραμπαρη Πανταλέων