Ποιος να μας μιλήσει (της Φωτεινής Ψιρολιολου)

 

Ποιος να μας μιλήσει 
γι' αγκάθια που τρυπάνε, για άνοιξες ξενέρωτες, με άνθη που μαδάνε;
γι' αυτό που περιμένουμε και το ‘σκασε ένα βράδυ, 
στο τρένο της ματαίωσης μ’ άγνωστο προορισμό;
Ποιος να μας μιλήσει 
για του φιλιού το άγγιγμα, ζωής αρχικό σημάδι
πουλί νεκρό στα πόδια, να πέφτει το ίδιο βράδυ;
για αναμονές του θαύματος, με ανύπαρκτα τα πάθη,
το χέρι όμως στη σκανδάλη εμείς, για τ’ αλλουνού τα λάθη;
για το γελοίο του προφανούς και την κρυμμένη αλήθεια
για ψέμα καλοφόρετο και κορδωμένα στήθια;
Ποιος να μας μιλήσει, γιατί
συνηγορούν ανούσια, οι ευκολίες της μέρας
της μονομέρειας σύμμαχοι, αμίλητης εταίρας,
και πώς η Αλήθεια σύρεται για διαπόμπευσή της
άστεγη και διωκόμενη μπλεγμένη σε αγώνα
ξεθεωμένου, αλλόκοσμου θεού, από άφατη χαρά 
 που λαχταρώντας σε ηδονές τις οδύνες του  να αλλάξει,
μες σε πηγάδι ανήδονο βρέθηκε να γλιστρά;

Ποιος θα τολμήσει απ' όλα αυτά, το πέπλο ν’ ανασύρει; 

Φωτεινή Ψιρολιολου

Χτες βράδυ ένα όνειρο είδα (του Ντίνου Γλαρου)

 

Χτες βράδυ ένα όνειρο είδα 

χρυσά σαξόφωνα στου Νείλου τις ανταύγειες 

νότες αστέρια στα μαλλιά της Ανδρομέδας 

λέξεις πρωτάκουστες να αγγίζουν νέους Ήλιους.  

Οι άνθρωποι κοιτούσαν τα φεγγάρια 

και μάζευαν κοχύλια στις ακτές 

δεν είχαν φόβο στα μάτια 

δεν είχαν στην ψυχή πληγές. 

Τα σύνορα γραμμές από φωτιά 

τα αλλοτινά σκοτάδια εγκλωβισμένα 

στο πύρινο φιλί της αγάπης.  

Χτες βράδυ ένα όνειρο είδα 

αγκαλιασμένοι θάλασσα και ουρανός 

να στροβιλίζονται στο βαλς της ζωής. 

Θάνατος και γένεση αδέρφια 

κύκλου μητρικού απόγονοι 

να εναλλάσσονται 

στα βλέφαρα του Χρόνου.   

Ντίνος Γλαρος

Η πρόσκρουση (της Γεωργίας Λαμπαρα Τριανταφυλλου)

 

Εκεί που τρέχαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, 
φρέναρε ξάφνου η ζωή 
κι από την πρόσκρουση πετάχτηκαν 
συνήθειες, μάσκες, φτιασιδώματα και συμπεριφορές. 
Γέμισε ο τόπος ακρωτηριασμένους χαρακτήρες 
να παλεύουν να παραμείνουν ζωντανοί στην εντατική του σπιτιού τους.
Κι ένας εαυτός παραμελημένος και κατακρεουργημένος να παρακαλά για λίγη φροντίδα, δείχνοντας τα χρόνια τραύματά του, με την ελπίδα, στην αδράνεια των θυτών του, να γιατρευτεί.

Γεωργία Λαμπαρα Τριανταφυλλου

Το βιβλίο (του Γιώργου Βομπρα)

 

Όλα τά βιβλία τού κόσμου γύρω μου
Όλα τά βιβλία τού κόσμου πάνω σου
Όλα τά βιβλία τού κόσμου μέσα μου

Όπου κι αν περπατήσω, όπου κι αν συγχρωτιστώ, όπου κι αν εκκλησιαστώ, ένα βιβλίο μπροστά μου...εσύ

Σέ διαβάζω καθημερινά, εντρυφώ στίς σελίδες σου θέλοντας καί μή...
Άλλοτε εκστατικός, άλλοτε έκθαμβος, πότε πότε αγωνιωδώς καί κάποτε κάποτε
βαριεστημένα...αηδιασμένος

Ένα βιβλίο γύρω μου... 
Ένα βιβλίο μέσα μου..
Ενα βιβλίο πρός ανάγνωση
Ένα βιβλίο γιά διάγνωση

Γιώργος Βομπρας

ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΩ (του Λευτέρη Ασπροπουλου)

 

ξέρεις

πολλές φορές προσπαθώ

με λέξεις βαριές και δυσκολονόητες

να διασύρω

τη θνητότητα των διαστάσεων 

στις οποίες ερωτευτήκαμε

όχι επειδή εχθρεύομαι 

την πεπερασμένη φύση μας

- απεναντίας, είναι ανακουφιστική –

απλά να, βλέπεις

το ένστικτο της επιβίωσης

κι αφού δε θα μείνω για πάντα

τεκμηριώνω

με το δικό μου μάταιο τρόπο 

ότι τάχα αντιτάχθηκα 

όσο μπορούσα στο αναπόφευκτο

ακόμα κι έτσι όμως

πού και πού

θα συναντιόμαστε

επειδή σε αγαπώ

θα διαπερνώ το είναι σου

ίσως ως προβολή

είτε ως παραίσθηση εγγύτητας

ή ως μια τεμνόμενη τυχαιότητα

που διχοτομεί την ύπαρξή σου

στο πριν και το μετά 

ναι, θα συναντιόμαστε

όχι όπως παλιά 

όμως όσα περάσαμε

αρκούν 

για ν' αποτινάξω από πάνω μου

την εξάρτηση όποιας παρούσας

ή μελλοντικής ζωής

για όσο

μην ανησυχείς

σου το ‘χα πει 

όταν ήμασταν έφηβοι

σου το ξαναθύμισα 

και προχτές που ενηλικιωθήκαμε

ότι πεθαίνουμε νέοι

όλοι πεθαίνουμε νέοι

κάποιοι σαν πυροτέχνημα 

διασκορπίζονται άπληστα

στις έναστρες νύχτες

κάποιοι μ’ ένα μακάριο ‘κάποτε’

γκριζάρουν δίχως σκέψεις

σε αποκαρωμένους ορίζοντες

κάποιοι άλλοι πιο τολμηροί

βιτσιόζικα χαμογελούν 

και καυλώνουν με το ‘παράλογο’

είτε έτσι, είτε αλλιώς

πεθαίνουμε νέοι, ναι

κι εγώ πασχίζω απλά

να προλάβω 

να καμπυλώσω ποιητικά το χωροχρόνο

για να σε συναντώ όποτε γουστάρω

ως μια ανομοιοκατάληκτη 

αυθεντικότητα

που αποστηθίστηκε.

Λευτέρης Ασπροπουλος