ΕΝΑΝ ΗΓΕΤΗ ΨΑΧΝΩ (του Θωμά Θύμιου)

Σαν νέος Διογένης, με ένα λυχνάρι ψάχνω,

έναν ηγήτορα αξίας, να αισθάνεται το βουβό πόνο. 

Να με βλέπει στα μάτια, πώς μου σβήνει το χαμόγελο. 

Να ξέρει να δημιουργήσει, τον κόσμο πιο όμορφο.

Δύσκολοι καιροί, που αφήνουμε τα παιδιά σήμερα!

Άνθρωπε, ψάχνω έναν αρχηγό, να ξέρει να αγαπά,

έναν άρχοντα με τον λαό του, τον τόπο να κυβερνά.

Μια αντιπολίτευση, που να θωρακίσει  τα θεμέλια... 

Οι μέρες είναι αναιμικές, η ζωή χάνει την ομορφιά.

Τρομάζω, περπατάμε στην νέα παγκόσμια τραγωδία

Όχι του Αισχύλου και Δάντη, των σουλτάνων σήμερα. 

Μη σκοτώνετε τα όνειρα, με αυτά αναπνέω ζω για αυτά!

Ψάχνω ηγεμόνα με αξίες, για την πατρίδα. Πόσο ακόμα!

Θωμάς Θύμιος

Άτιτλο (της Γεωργίας Δεμπερδεμιδου)

Τούτο το πληγωμένο απόγευμα

ήταν δικό μας, πήρα το δρόμο

να σου ανάψω κερί, όπως άλλωστε

συνηθίζω, όταν έρχομαι στην πόλη μας

Έφτασα με την ίδια ανθοδέσμη 

κάποια πουλιά βρήκαν ευκαιρία 

να τσιμπολογούν, κόλλυβα απο τους τάφους

Τότε κοίταξα την φωτογραφία σου 

σκέφτηκα πως δεν έπρεπε να λυπάμαι 

γιατί εγώ έχω να πιώ ακόμη

μια ολάνθιστη  Άνοιξη

κάτω στις ρίζες των πεύκων 

μυρίζει γιασεμιά

Οι απόντες είναι κι άλλοι, δεν έχει σημασία

που δεν τους γνωρίζω, μεγάλο θανατικό  έχει πέσει στον πλανήτη 

Ξέρω ό,τι έχει πολλά αντισώματα

και, συνεχίζει να τρομάζει τις δύσκολες στιγμές μας

Με τον θάνατο  μεν, έχω εξοικειωθεί 

αναπόφευκτα, όταν σε σκέφτομαι

αγαπημένε μου, γεμίζουν τα μάτια μου δάκρυα 

Νιώθω αν και ασάλευτοι οι πεθαμένοι

κάθε φόρα, που έχουν επισκέψεις

στα τσακισμένα σύννεφα τους

πίνουν  κονιάκ, για τα καλώς ορίσματα 

Όλοι μαζί, μέσα απο τα θαμμένα

λουλούδια, κοιτούν τα χάλια της γης

Ξανά σκέφτηκα, εκεί όλα είναι σταθερά

δεν αλλάζουν σταυρούς 

κοιμούνται ήσυχα

δεν με σκιάζουν αυτοί 

τους ζωντανούς φοβάμαι

Γεωργία Δεμπερδεμιδου         

Περιπλανώμενη (της Νάνσυ Μπασδέκη)

Στα σοκάκια σου 

τα ραγισμένα 

τα τρυφερά μου χέρια αναζητούν μια στιγμή μαζί σου

μοναδική

πέτρα να γίνουμε

η αγάπη πάνω της να ξαποστάσει

αγέρας φλογερός να την ζεστάνει 

μη μας αγγίξουν οι χειμώνες τους

κλείνω τα μάτια να σε δω

να ψηλαφίσω τη μορφή σου

να σε οσμιστώ

τα χνώτα μου την ανομβρία σου να σβήσουν

περιπλανώμενη αναζητώ την θλίψη σου 

τα δάχτυλα μου 

μαγευτικά να εξαλείψουν...

Νανσυ Μπασδέκη                                                        

Λύτρωτικό (της Μάρθας Κανάρη)

 

...κι ύστερα θα αφήσουμε τη βροχή 

να μας χαιδέυει το πρόσωπο 

και θα νιώθουμε το χέρι της μάνας μας 

απαλό και σκληρό μαζί, 

να ξεβάφει τις μπογές που κάλυψαν 

τη λησμονημένη μας αθωότητα.

Θα έρθει η ώρα που δε θα έχουμε ανάγκη 

καμία ομπρέλα 

και θα 'ναι η βροχή λύτρωση και μαράζι. 

Ίσως ετσι κοιτάξουμε τον ουρανό 

με καθαρότητα,

και μπερδέψουμε το νερό με το δάκρυ μας , 

σαν μια συγνώμη που χρωστούσαμε, 

αιώνες τώρα, στην ίδια μας την ύπαρξη...

Μάρθα Κανάρη

Είμαι (της Αναστασίας Πελεκάνου)

Δεν είμαι εγώ αυτή που βλέπω 

στον καθρέφτη μου. 

Πάντα ίδια, με διαφορετικό χρώμα στο μαλλι, 

πότε με κραγιόν, πότε άνευ, 

με πανιά επάνω μου, στενά ή αέρινα.

Αρώματα που εξατμίζονται σε λίγο 

και προς τι το όφελος_

Δεν είμαι εγώ αυτή, 

που περίμενα στη γωνία χωρίς να θέλω.

Δεν είμαι αυτή που έδειξα κατανόηση 

και πίστη σε λόγια γεμάτα καυσαέριο.

Δεν είμαι.

Οχι.

Δεν είμαι αυτή.

Είμαι _ μονολογώ.

Είμαι_γράφω

και καθισμένη σε μια ξύλινη καρέκλα

με χαιδεύω στο στέρνο, στα μάτια

στα μαλλιά, σα μητέρα που κατανοεί το παιδί της.

Θαρρώ πως έτσι είναι.

Ο γιος μου όταν παίρνει το χάδι μου, ποτέ δε με κοιτά,

νιώθει απλά κι αυτό του είναι αρκετό.

Είμαι μια κραυγάζουσα σιωπή.

Αν ποτέ χρειαστώ νεκροψία, θα είμαι γεμάτη λουλούδια.

Αυτή η σιωπή, αυτό το περίμενε γιατί έχασα το πλοίο 

και δεν θύμωσα, 

αυτή που πήρα αγκαλια μέσα από τον καθρέφτη,

και την έπεισα για μια βόλτα μαζί μου.

Τότε που έκλαψα από χαρα για δύο. 

Η στιγμή που είπα φεύγω,με πόνο ψυχής 

και πίσω δε γύρισα στη φωλιά των φιδιών.

Είμαι. 

Μπορώ να το λέω ελεύθερα χωρίς ενδοιασμούς,

μόνο προσεκτικά, γιατί στην πορεία

έχω να προσθέτω γνώση, για να συνεχίσω με χαρά να λέω

Είμαι.

Αναστασία Πελεκανου