Ένα σημάδι (του Παντελή Χατζηκυριάκου)

Είχα ξεμείνει από χρόνια να περιμένω ένα σημάδι. Ένα κάλεσμα που θα μου έδινε τη δύναμη και το θάρρος να αποτινάξω τις αλυσίδες της επιφυλακτικότητας και της αδυναμίας και να τις βροντήξω επιτέλους στο πάτωμα σπασμένες. Να συνθλίψω τα δεσμά του συμβιβασμού και της αναβλητικότητας και να αδράξω επιτέλους την απρόβλεπτη και περιπετειώδη ζωή. Να ρισκάρω, να τολμήσω, να κερδίσω. Σήκωσα το βλέμμα μου και είδα τα προδομένα όνειρά μου να χορεύουν ξέφρενα και καταμουσκεμένα. Έκλεισα τις γροθιές μου και μέσα τους συνέτριψα κάθε ενδοιασμό και κάθε αμφιβολία. Βγήκα στο δρόμο και άφησα τη βροχή να κυλήσει στο σώμα μου καθάρια και να ξεπλύνει τις ανασφάλειες και τους δισταγμούς μου. Έκλεισα τα μάτια, άνοιξα τα χέρια, πήρα μια βαθιά ανάσα· και χάθηκα στα άγνωστα νερά σου.

Παντελής Χατζηκυριάκου

Αγγίζοντας την ενσυναίσθηση (της Μαίρης Σουρλη)

Δεν είσαι μόνος Άνθρωπέ μου

στο λέει η φωνή της Άνοιξης

που αναδύεται έμφυτη στη ζωή μας

και γεννάει όπως το  πείσμα και την πίστη 

κυκλάμινα πάνω σε πέτρα!

Μπορώ να νιώσω πως νιώθεις…

Αισθάνομαι μαζί σου 

θέλω να κρυφτώ στην ψυχή σου,

χαράς λαμπρό χαμόγελο 

στα μάτια να σου χαρίσω..

Διαμαντένιο δάκρυ συμπόνιας κι αγάπης

ιριδίζει στην άκρη του ματιού. 

Σε αφουγκράζεται το αίμα μου,

κοιμάσαι κι ανατέλλεις εντός μου

ανθίζοντας στους κήπους των αισθήσεων.

Τα δαχτυλικά σου αποτυπώματα

ως το τελευταίο κύτταρο

υπάρχουν στη διάρκεια της ψυχής.

Στην αγωνία σου η δική μου αγωνία…

Στο γυμνό της ύπαρξης

σφαδάζει από πόνο η καρδιά,

ταυτίζομαι με τη σκοτεινή σου πλευρά.

Σκαρφαλώσω στα ύψη της σκέψης σου

η απόσταση γίνεται οικεία απόλαυση.

Σ’ ένα ποιητικό δυναμικό ροής

με θαυμαστό τρόπο

παράλληλων κατόπτρων

αγγίζεται το εκστατικό συναίσθημα

στην απόλυτη σιωπή 

αναβλύζει νάμα, φως σκορπά

ανεβάζει τ’ όνειρο στα ουράνια.

Το μεγαλείο του απέραντου έρωτα

“Ένας” είναι ο Θεός

τραγουδάνε όλα τα πουλιά στο “Μαζί”

Μαίρη Σουρλη

"ΛΕΥΚΟ ΧΑΡΤΊ" (της Βασιλική Νάκου)

Σε ένα λευκό χαρτί σκέψεις γράφω που αμέσως χάνονται.

Σκέψεις που εξαφανίζονται σαν ποτέ να μη γράφτηκαν, να μην υπόθηκαν.

Σκεψεις, αναμνήσεις που  χάνονται με τη πάροδο του χρόνου.

Μυαλό μου πονεμένο, ψυχή μου κουρασμένη, καρδιά μου πληγωμένη.

Ποιος ρωτάω ποιος εσάς θελει να εξαφανίσει, σαν ποτέ να μην υπήρξατε;

Αναμνήσεις, σκέψεις γυρνούν ξανά και ξανά και δεν αφήνουν να ηρεμήσω.

Θέλουν να θυμάμαι, πότε να μη ξεχνώ τον πόνο, τη χαρά, την απογοήτευση και όλα όσα στιγμάτισαν τη ψυχή και τη καρδιά.

Θέλουν να θυμάμαι όσα πληγωσαν μια αθώα ψυχή!

Όμως εγω;

Λευκό χαρτί σου γράφω για να θυμάμαι, σου γράφω μη ξεχάσω, μη πάψω να υπάρχω σαν χάσω όσα έζησα.

Ένα αψυχο χαρτί παίρνει ζωή γράφοντας ότι έζησα.

Παίρνει ζωή από τη ζωή μου.

Παίρνει ψυχή από τη ψυχή μου.

Σε ένα άψυχο χαρτί γράφω τα θέλω μου.

Σε σένα γράφω τι θα θελα να είμαι, τι θα θελα να γίνω.

Σε ενα λευκό χαρτί ζωή δίνω, τη θέση μου παίρνει στο κόσμο τούτο.

Ένα αντίο ήθελα να πω!

Σε ένα άψυχο χαρτί σε σένα μιλάω και σου ζητάω να με αγαπάς.

Μέσα από εκείνο θέλω τόσα να σου πω, και ας ξέρω πως ποτέ δε θα διαβάσεις.

Άψυχο χαρτί που τη ψυχή μου παίρνεις, ψυχή που πια νόημα δεν έχει να υπαρχει αφού εσύ λείπεις.

Έτσι χωρίς ψυχή, χωρίς καρδιά, χωρίς πνοή έμεινα πια σε ένα κενό.

Νάκου Βασιλική

Άτιτλο (της Νίκης Γκριζανοφσκι)

Ένα μικρό δωμάτιο,

 να τόσο δα

κι ο Ήλιος να το ζώνει

και στο παράθυρο μπροστά,

μια μαργαρίτα μόνη…

Ένα κρεβάτι έρωτα

μ ένα λευκό σεντόνι

και μια αυλή με μια ροδιά

Α! μάλλον ζήτησα πολλά

μόνο εσύ και σώνει…

Νίκη Γκριζανοφσκι

ΦΕΥΓΑΛΕΟ ΒΛΕΜΜΑ (του Παύλου Ανδρέου)

 

Τα μόνα που μπορέσαμε να πούμε
ήταν αυτά που φοβηθήκαμε.
Τα άλλα που δεν μας τρόμαξαν
τα πήραμε μαζί μας.
Σαν κάποιος να ετοιμάζεται απρόβλεπτα
να κρίνει την ψυχή μας.
Σκοπούσαμε να καταλάβουμε τη θάλασσα
κι ύστερα το κύμα.
Δεν είπαμε τίποτα
γείραμε στα καλοκαίρια.
Κι έτσι η εκδικήτρα θάλασσα
αρνείται να επιστρέψει την ελπίδα.
Εμείς που αντισταθήκαμε στα πρέπει της
έχουμε γενναία δόση αλατιού
στο αίμα μας.
Η μυλόπετρα αλέθει την άμμο.
Τα όνειρα πρόλαβαν κι έγνεψαν
έστω για λίγο, στο φως.

Παύλος Ανδρέου