Άτιτλο (της Τζούλιας Παπά)

Μέσα στον κόσμο σου
βυθίστηκα και πάλι...
Στα χρώματα του καμβά σου         

σεργιάνισα...

Μέσα στο δροσερό νερό
που έφτιαξες για μένα,
έπλυνα το πρόσωπό μου.
Κάτω απ' το φως σου γαλήνεψα
και δάκρυσα από συγκίνηση.

Εκεί θα μείνω απόψε...
Μέσα στα καθάρια νερά
της λίμνης σου θα ονειρευτώ...

Εσύ κι εγώ μαζί...
Όπως ο ήλιος με τη θάλασσα.
Μαζί...
Όπως η λίμνη σου με το φεγγάρι της. Μαζί...

Παραδομένοι ο ένας,
στην αγκαλιά του άλλου.
Γλυκό φιλί στα χείλη σου θ' αφήσω
κι εσύ θα ψιθυρίσεις... Σ'αγαπώ...

Ένα θα γίνουμε κάπου εκεί στην όχθη της λίμνης που μας έφερε κοντά.

Κι ο καμβάς θα πάρει ζωή,
θα έχει φωνή,
θα έχει ανάσα και καρδιά,
θα έχει κλείσει μέσα του εμάς,
για μια ολόκληρη ζωή...
Μαζί.

Τζούλια Παπά


Ο πίνακας είναι έργο του εξαίρετου εικαστικού Νικολάου Κοτταρίδη.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΓΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ (του Νίκου Δημογκότση)

Η δική μου γη αιμορραγεί...

Ρακοσυλλέκτης εγώ, της πρώτης μα και της τελευταίας
κραυγής των ανθρώπων, ανοίγω το στόμα μου
και σπαράσσομαι...απ άκρη σ άκρη.
Ότι πολλά τα παιδιά που διαμαρτύρονται πεθαίνοντας,
για ένα ποτήρι γάλα, για ενός χαμόγελου το ψωμί.
Και όλος ο έσω κόσμος μου,
ένα άδειο μοναστήρι, χωρίς σήμαντρα και εικόνες.
Κι αν αχάραγα η φωτοχυσία μου,
συλλέγει βατόμουρα στην άκρη του ποταμού,
οι μεταφορείς απρόθυμοι...κι ας αποσυνδέω
τα δόκανα...φοβούνται τις εξουσίες.

Η δική μου γη αιμορραγεί...

Και μόνος ακούω, πάλι και πάλι, πάνω
στα Επιφάνεια της ζωής,
ζωηρό το ποδοβολητό του θανάτου.
Και πάλι μόνος ακούω,
από τα στρατόπεδα της Μοναξιάς μας,
τους πολεμικούς ανταποκριτές να αναμεταδίδουν,
τόσες χιλιάδες οι νεκροί στρατιώτες, τόσες χιλιάδες
τα παράπλευρα θύματα, και τόσα
τα κομμένα δάχτυλα του Φθινοπώρου.

Η δική μου γη αιμορραγεί...

Στις χλωμές φυλακές τους οι άνθρωποι, ρευστοποιούν
τη συνείδηση, και λαμπροί ζητιάνοι γίνονται,
 σε μπαρ, σε καφενεία, σε μαλακούς καναπέδες.
Και τα πουλιά της σιωπής, και οι θηλές της γαλήνης,
ανέστιοι τόποι στα σωθικά μου.
Και η άσπρη ευχή και η μαύρη κατάρα,
έρημο με οδηγούν στο πλήθος, και ερημίτη στο ποίημα.

Και δεν έχω άλλον επίλογο !

Η δική μου γη αιμορραγεί...

Νίκος Δημογκότσης

Ατιτλο (της Γρηγορίας Πελεκούδα)

Μόνο ένας δρόμος
υπάρχει,
όταν το σώμα είναι εδώ
κι ο νους ταξιδεύει.

Μετά ταύτα τα δένδρα
μείναμε ολόγυμνοι
με τα κλαδιά τις βουβές
κραυγές στων ανέμων
στα χέρια,
τσαλαβουτούσαμε
τραυλίζοντας
των φθινοπώρων
τη νάρκη,
μη μου τους κύκλους μας
ταράζεται μας ψιθύριζαν,
ταξιδεύοντας η μνήμη
εγίγνωσκε
κι όλοι κοιτάζανε
τους ριμαγμένους
χιτώνες να σέρνονται
ως μάρτυρες,
ώσπου φτάσαμε
στους κόρφους
της Ιθάκης μας
με την ψυχή στο στόμα,
εκεί περήφανα
σταθήκαμε μετρώντας
πόσα χιλιόμετρα κάναμε
με της φυγής μας
τον αντίλαλο;
Δετοί και λυπημένοι...

Γρηγορία Πελεκούδα

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ (της Σοφίας Κοντογεώργου)

Γερμένος στου καλοκαιριού
την έρημη ακρογιαλιά
αναπολεί
του Αυγούστου τα ολόλαμπρα φεγγάρια
Σκάει απαλά στα πόδια του το κύμα
τραγούδι μελαγχολικό
ματαιωμένων ερώτων
Σιωπούν τα δειλινά
Φιλιά ξεχασμένα σκορπίζονται
στου αναστεναγμού του τη θλίψη
Τα βλέφαρά του νοτίζουν
οι πρώτες στάλες της βροχής
δάκρυ αποχαιρετισμού
στις στιγμές που διάβηκαν
Θλιμμένη φιγούρα
στις ζωγραφιές του χρόνου
ντυμένη τη χρυσοκίτρινη φορεσιά
του τελευταίου χορού
Κι εγώ
μια μοναξιά που χώρεσε στη σιωπή του
Γεννήθηκα στα σύννεφά του
Με βύζαξε τα πρωτοβρόχια του
Με βάφτισε φθινόπωρο.


Σοφία Κοντογεώργου

Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο (της Μαρίας Μαραγκού)

Δεν έμαθα να βαδίζω με ψέματα.
Δεν έμαθα να χρησιμοποιώ το ψέμα, προκειμένου να καλύψω τη δική μου ανημποριά να στηρίξει τις όποιες αποφάσεις μου. Δεν έμαθα και αρνούμαι να μάθω να ζω εις βάρος της ψυχής κάποιου....
Γι' αυτό ακριβώς και θα συνεχίσω να μπορώ να κοιτάζω όλον τον κόσμο στα μάτια μόνο!
Δεν αναρωτιέμαι πλέον λοιπόν, γιατί το βλέμμα κάποιων είναι καρφωμένο στο έδαφος. Κι εκεί θα πρέπει να παραμείνει.....

"Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο"... Θυμάσαι άραγε;

Μαρία Μαραγκού