Ταξίδι στο χώρο της ποίησης και του λόγου. Ένας χώρος έκφρασης ανοιχτός σε όλους.
Τρίτη 11 Αυγούστου 2020
Εντός του ποιήματος (του Δημήτρη Δημητριάδη)
Ο άνεμος καλπάζει
Όπως μια γυναίκα που τρέχει.
Ασήμαντα είν' όλα
Το λευκό της παραδοχής
Το υποκίτρινο της αγωνίας
Κάπου στη λεωφόρο κάποιος
σταυρώνεται
Έξω απ' τον σταθμό αριθμούνται
μονομάχοι
Μ' έναν εφιάλτη στα πέντε μέτρα ν'
αποδεικνύεται στα θύματα του
Μέσα στο ποίημα εισήλθαν και
κατοίκησαν αλήτες
Κορυφαίοι προδότες και μισθοφόροι
Όμως
Η αθώωση τη νύχτα δυσκολεύει τους νόμους
και το εκκλησιαστικό δίκαιο δεν
δικαιώνει τις τύψεις
Όλως τυχαίως -
Η ζωή έχει δυο απόψεις
Έχει μια κατάληξη
Έναν ζήλο παραπάνω
Καθώς
Σωπαίνει
Δεν κηρύττει
Δεν ταξιδεύει.
Δημήτρης Δημητριάδης
Ωδή στον Σκύλο (του Αριστομένη Λαγουβαρδου)
Γιατί πολλές φορές, ο σκύλος είναι σαν να μας λέει: "Εγώ θα ζήσω λίγο. Φρόντισέ με και θα δώσω και την ζωή μου
για σένα".
Γιατί ο σκύλος δεν λέει ψέματα, δεν προδίδει, είναι γενναιόδωρος, σε πιστεύει.
Γιατί και αν ακόμα χτυπήσεις τον σκύλο σου, αυτός
θα σε κοιτάξει αθώα σα να σου λέει: ¨ Ω καλέ μου
φίλε, έχεις δίκιο¨.
Γιατί όποιος δεν έχει σκύλο, δεν ξέρει τι θα πει αγάπη.
Γιατί ο σκύλος όταν κουνάει την ουρά του, αρχίζει
η συμφωνία της αγάπης, του γέλιου και της χαράς.
Γιατί τον σκύλο δεν τον ενδιαφέρει, αν είσαι πλούσιος
ή φτωχός. Αν τον αγαπήσεις θα σε λατρέψει.
Γιατί ο σκύλος δεν δίνει σημασία στα υλικά αγαθά,
θέλει μονάχα να σε έχει κοντά του.
Γιατί το να καθίσεις με ένα σκύλο κάπου, είναι σαν
να βρίσκεσαι σε Παραδεισένιο τόπο, όπου όλα
λάμπουν από Ειρήνη και Ευτυχία.
Γιατί όταν υποφέρουμε, ο σκύλος σαν να μας λέει:
Ότι κι‘ αν πάθεις είμαι εγώ εδώ για εσένα.
Γιατί η γη είναι η εφημερίδα του σκύλου, και
είναι πολύ τρυφερός όταν μυρίζει το χώμα, και
μαθαίνει όλες τις σκυλίσιες ειδήσεις στην ώρα
τους.
Γιατί όλοι μπορεί να σε εγκαταλείψουν, ο σκύλος
όμως, ποτέ.
Γιατί η αγάπη για τα σκυλιά, είναι η ίδια που
τρέφουμε για τα μωρά μας.
Γιατί ο σκύλος έχει ένα μονάχα σκοπό, να δωρίσει
στον άνθρωπο την καρδιά του.
Γιατί ο σκύλος, είναι το μόνο ζώο στην γη, που
σε αγαπά περισσότερο από τον εαυτό του.
Γιατί ο σκύλος, είναι ένας Άγγελος.
Αριστομένης Λαγουβαρδος
Δευτέρα 10 Αυγούστου 2020
ΝΟΘΕΥΜΕΝΗ ΑΜΒΡΟΣΙΑ (της Βίκυς Δρακουλαρακου)
Είναι αυτή η συγκίνηση
που τόσο με προδίδει ...
Και η ασυγκράτητη πεθυμιά
που ανταριάζει και βρυχάται ...
Οι άνοιξες που σεργιανούν
πάνω στου πόθου μου το νήμα.
Είναι τ΄άστρα που φέγγουν και οδηγούν
αυτόν τον προδότη Εφιάλτη*
για να παραδώσει τις Θερμοπύλες !
Τα χείλη που πίνουν και μεθούν
από το νέκταρ των θεών
και την νοθευμένη αμβροσία !
Και το μαχαίρι απ΄το βλέμμα σου ...
που μέσα μου το ιχνηλατείς
και ελπίζεις να το δεις
σαν βγει τραυματισμένο... !
Βίκυ Δρακουλαρακου
Ιδιοποίηση (του Παύλου Ανδρέου)
Ο παππούς, ένδακρυς, σχολίαζε εμφατικά
το γέμισμα του ήλιου
ναρκωμένος σε μια ενδοφλέβια θάλασσα.
Να μου μιλά, να της μιλά.
Ο εκσφενδονισμός των διηγήσεών του
μεταφερόταν απ' τον ουρανό πίσω σ' αυτόν.
Παππού, είμαι η επαλήθευσή σου.
Κι αν τώρα η μνήμη σου στένεψε,
θυμάμαι εγώ να σου πω για την Αμμόχωστο.
Το χρώμα που ιδιοποιήθηκε ο ήλιος.
Παύλος Ανδρέου
Κυριακή 9 Αυγούστου 2020
Το μπλουζ της πανδημίας (του Νίκου Σουβατζη)
Κάποτε ήταν σκλάβοι
σε φυτείες βαμβακιού
Ύστερα πολίτες
δεύτερης κατηγορίας,
εξιλαστήρια θύματα,
κινούμενοι στόχοι
για αστυνομικές σφαίρες
Τώρα, ελεύθεροι πια
και ίσοι με τους άλλους φτωχούς
πεθαίνουν αβοήθητοι
και στοιβάζονται
σε ομαδικούς τάφους
στα πάρκα
Χωρίς μεσίστιες σημαίες
και επικήδειους,
χωρίς τιμητικές εκδηλώσεις
και μνημεία
Το μόνο που τους ανήκει
είναι μια γωνιά
στο όνειρο
του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ
Νίκος Σουβατζης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




