Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2019

Γιορτή ξανά (της Γεωργίας Κιτσούκη - Βασιλειαδου)

Ρίσκο η ζωή κι όποιος πετύχει
Θέλει δουλειά για να κερδίσεις
Σαν ξηλωθεί, να την κεντήσεις
κάθε φορά να αποφασίσεις
να υπομένεις, να στηρίξεις
στο ταίρι που θε να κρατήσεις
Μάχη η ζωή κι όποιος αντέξει
Θέλει ψυχή να την παλέψεις
Σαν κουραστείς, μην ξεψυχήσεις
παίρνεις ανάσα να συνεχίσεις
σ΄ότι επέλεξες να ευτυχίσεις
Κλέφτρα η ζωή κι όλο θα χάνεις
μια θα γελάς, μια θα αμαρτάνεις
κι όλο θα λες πως θα ανασάνεις
μαζί μπορεί να επιτυγχάνεις
με αυτόν που επέλεξες ζωή να κάνεις
Δώρο η ζωή κι όποιος τη ζήσει
όπως της πρέπει να προχωρήσει
θα χει γιορτές να σε εκπλήξει
σταθμούς για σένα να επιδείξει
χαρές, παιδιά, να σου χαρίσει
Δώρο η ζωή που σου χαρίζει
όποιος κοντά σου συνεχίζει
γιορτή που φτάνει θα σου θυμίζει
κάθε χρονιά που θα αθροίζει
όσα κατάφερες να σε πλουτίζει.

Γεωργία Κιτσούκη - Βασιλειάδου



Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου 2019

ΠΟΘΟΣ (της Χρύσας Νικολάκη)


Σε θέλω
σαν έκπτωτος άγγελος
που έφτασε στον Παράδεισο
κι ήπιε από πηγή καθάρια
Σε θέλω
σαν λουλούδι
στην  Ιουδαία ερημο
που βρήκε την Κασταλία Πηγή
Σε θέλω
σαν λίμνη που αποζητά το αταξίδευτο
Ωκεανός να γίνει ν’ αποδρασει
Σε θελω
άνεμος γίνομαι στα χείλη σου
φιλί να με κεράσεις
Μα είναι το λαγήνι σου μικρό
και πώς θα με χορτάσεις;

Χρύσα Νικολάκη

Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου 2019

www.Paradise.gr (της Ελένης Ταϊφυριανού)

www.Paradise.gr
Έτσι έγραφε η κάρτα που έπεσε στα χέρια μου.
Τι έχω να χάσω σκέφτηκα πονηρά...για να δούμε λοιπόν.
Θεούλη καλησπέρα... Εδώ Ελένη!
Και μη με ρωτήσεις ποια Ελένη;
Γιατί είμαι σίγουρη ότι με ξέρεις.
Όχι όχι δεν είμαι της επαρχίας και της Αθήνας κοιμωμένη...
Όχι θεούλη μου ούτε η Φουρέιρα είμαι.
Καλά δεν σε είχα και για τόσο χωρατατζή.
Σού μοιάζω εγώ για Φουρέιρα;
Αυτή είναι κοντή!
Τέλος πάντων...
Καλησπέρα σου είπα, αλλά δεν ξέρω αν με τον παράδεισο έχουμε την ίδια ώρα, γι’ αυτό συμπάθα με.
Ούτε και γνωρίζω σε ποιο σύμπαν βρίσκεσαι
έτσι είπα να σου στείλω ένα μήνυμα...
μιας και τώρα στη νέα εποχή πραγμάτων η ηλεκτρονική επικοινωνία είναι εύκολη.
Σκέφτηκα γιατί όχι;
Μπορεί να έχει φτάσει μέχρι εκεί...
Κι άμα έχεις και καλό wi-fi όλα γίνονται...
Φαντάζομαι τόση ώρα που φλυαρώ θα έχεις καταλάβει επιτέλους ποια Ελένη είμαι;
Τσουκ;
Α...Θεούλη μου θα σε μαλώσω...
Μα τι λέω η ανόητη;
Πώς να μαλώσεις κάποιον που δεν σε ξέρει.
Δεν πειράζει θεούλη μου,
Ούτε κι εμείς σε ξέρουμε πια...
Έχουμε χαθεί σε παράλληλα σύμπαντα.
Τα δύο ημισφαίρια διαιρέθηκαν σε πολλά κομμάτια
Και οι τροπικοί σου καταστρέφονται...
Μα τι σου λέω;
Είμαι σίγουρη ότι τα ξέρεις όλα αυτά.
Απλά δεν μπορώ να διανοηθώ ότι δεν σου καίγεται καρφί
που κάπου στον κόσμο βουλιάζουν επίτηδες μία βάρκα και πνίγονται κάποιες δεκάδες αθώοι...
Πως κάπου στον κόσμο σκάει μία βόμβα και σκοτώνονται κάποιες δεκάδες αθώοι...
Πως κάπου στον κόσμο ξεσπάει ένας πόλεμος και εκεί να δεις θεούλη μου πόσες χιλιάδες αθώοι σκοτώνονται...
και κάπου στον κόσμο σε μερικά χρηματιστήρια μερικοί θησαυρίζουν και εκατομμύρια πεινάνε...
Αλλά τι σου λέω τώρα.
Είμαι σίγουρη ότι τα ξέρεις όλα αυτά.
Μας έφτιαξες κατ' εικόνα και ομοίωση.
Αλλά εμείς την ομοίωση σκατά την έχουμε κάνει...σχώρα με Θεέ μου...
Αλλά έβαλες και εσύ λίγο το χεράκι σου!
Από την αρχή είδες τι σκατό πράγμα έφτιαξες... σχώρα με και πάλι...
άνοιξες την πόρτα του παραδείσου και έξω από δω είπες.
Τώρα βγάλτε τα πέρα μόνοι σας.
Ελπίζω να με θυμήθηκες τώρα θεούλη.
Πάλι τσουκ;
Καλά τι σόι διεύθυνση είναι αυτή που στέλνω το μήνυμα;
Και ποιος διάολος είσαι εσύ που γελάς έτσι;
ε;





Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2019

ΦΕΤΕΣ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ (της Πόλας Βακιρλή)


Αν κόψεις φέτες το φεγγάρι
ο κόσμος όλος θα γεμίσει
με φεγγαροψωμί
για να χορτάσουν οι ζητιάνοι
και τα παιδιά να μην πεινάνε
πέρα στην Αφρική

Κι αν το πονέσει το μαχαίρι
να το κρατήσεις από το χέρι
σφιχτα σφιχτά
και να του πεις λόγια αγάπης
που λέει η μάνα στα παιδιά της
και τα φιλά

και πέρα να το σεργιανίσεις
με καραβάκι γιαλό γιαλό
για να του γιάνεις την πληγή του
που μάτωσε τη στράτα στον ουρανό

κι άμα χαράξει και το αίμα στάξει
μες στην κοιλάδα
θα βγει ο ήλιος να το στεγνώσει
μες στη χλωμάδα!

Πόλα Βακιρλή



Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2019

ΏΡΑ ΜΗΔΈΝ (της Άννας Βαρδάκη)


‘Οταν οι σκέψεις καταντούν εμμονές,
τα όνειρα και η ηρεμία διαλύονται, σκορπίζουν...
και τη θέση τους παίρνει θριαμβευτικά η κυρία Δυστυχία κι ένας Λυγμός.
•.
Το πρόσωπο, που μέχρι πριν λίγο έλαμπε...
θαμπώνει.
‘Ολα πια...
σε στοιχειώνουν, σε σημαδεύουν, σε σταυρώνουν.
•.
Καίγεται ο τόπος... μυρίζει μπαρούτι.
Ξεστράτισε το νερό από τ’ αυλάκι.
•.
Οι ψίθυροι γίνονται κραυγές...
Η ψυχραιμία δε βρίσκει τόπο να κουρνιάσει.
Η αναμονή ξεσπά, ουρλιάζει...
και τότε, τα “σπαθιά” γυαλίζουν κάτω απ‘ τον ήλιο...
•.
‘Ενας πόλεμος παράλογος αρχίζει... κι η ομίχλη μπαίνει από παντού... στο σπίτι...
•.
Μα...
Ποιός Πόλεμος έχει στ’ αλήθεια Νικητή... ;::

Άννα Βαρδάκη
"Αγρυπνίας Σελίδες"
Η φωτογραφία είναι του
 Φωτογράφου Antonis Panagopoulos.