Να τι είμαι (της Εύας Κοτσίκου)

Εγώ τι είμαι;
Μια στροφή από ένα ποίημα γραμμένο σε τσαλακωμένη σελίδα.
Τι είμαι;
Ένα γράμμα σε μπουκάλι πεταμένο στη θάλασσα που κανείς δε το βρήκε.
Τι είμαι;
Η κουκίδα φωτός σε σκοτάδι δωματίου που ελπίζει κάποιος να τη δει.
Εγώ τι είμαι;
Ένας σωρός από ανείπωτες λέξεις που αδημονούν να ξεστομιστούν.
Να εκραγούν, να εκτεθούν - επιτέλους-  να ειπωθούν.
Είμαι η σιωπή που φωνάζει και το κλάμα που πνίγεται στο λαιμό.
Μα εσύ ξένε, ποιος είσαι;
Τόσοι και τόσοι πέρασαν από εδώ αλλά κανείς δεν με ρώτησε ποτέ τι είμαι.
Μόνο εσύ.
Μάθε λοιπόν τι είμαι.
Ένας άνθρωπος μονάχος.
Αυτό είμαι.


 Εύα Κοτσίκου                 

Άτιτλο (της Πολυξένης Ζαρκαδούλα)

Ανάμεσα στα χέρια μου
κράτησα τ' όνειρο.
Ήταν τόσο όμορφο!
Η καρδιά μου αγαλίασε
η ψυχή μου γλύκανε...
Η φωτιά του μ' έκαψε
η λάμψη του με θάμπωσε
αλλά όταν άφησα τα χέρια μου ελεύθερα
πέταξε μακριά...
Ήταν για μια στιγμή μόνο...
Όνειρο μακρινό...
Σηκώθηκα και προχώρησα πέντε βήματα
παρά πέρα, γονάτισα κι εναπόθεσα
την ψυχή μου μπροστά του.
Το φεγγάρι ολόγιωμο φώτισε το διάβα μου,
πέρασα χαράδρες και ποτάμια,
βουνά μακρινά και δάση πυκνά
μα ποτέ δεν γύρισα να κοιτάξω πίσω μου ξανά".

-Η θύμησή του υπάρχει ακόμα  εκεί
σαν ένα σημάδι που έχω από παιδί,μπαμπά...
-Υπάρχει, το ξέρω μα δεν πονάει...
Πέρασε, παιδί μου,τώρα,σώπασε...
Όταν ξημερώσει όλα θα έχουν περάσει...

Πολυξένη Ζαρκαδούλα

Χωρίς εποχή (της Εύας Γεωργίου)

Μέρες άγριες,
το αίμα σου ρουφάνε
Παραλύει το σώμα,
έρμαιο γίνεσαι στον άνεμο
Τι χρώμα έχεις ζωή, δεν ξέρω
Μαύρο φοράς τα καλοκαίρια σου,
 ροζ τους άγριους χειμώνες,
 κόκκινο το φθινόπωρο που με μια
δρασκελιά προσπέρασες,
γκρίζο την άνοιξη
που μόνιμα περιμένεις...
Βρέχει, μα εσύ ξεγυμνώνεσαι
Πόσο αλλόκοτη μου φαίνεσαι
Νύχτωσε και ρούχο δεν άλλαξες
Ποια εποχή επιτέλους φοράς;
Με κούρασε πολύ
τόσο πολύ το ένδυμα σου

Εύα Γεωργίου
"Πίσω απο την σιωπή"
Εκδόσεις Βεργίνα

Άτιτλο (της Φωτεινής Ψιρολιόλιου)

Οι σταγόνες αλμυρές να στάζουν νωχελικα απ' το κορμί
Τα χάδια να ναι ζεστά κι ανέπαφα
Τα ίχνη της άμμου ζάχαρη, στα πέλματα των περαστικών
Οι κορυφές ν ανταμώνουν θολές με βεβαιότητα αυριανή
Η γαλήνη να αχνίζει υπέρκοσμη νοσταλγία
Η παραμονή σου να θέλει να καταργήσει το χρόνο
Μπορείς να καυχηθείς πως πέρασες απ' το μονοπάτι της αιωνιότητας κλέβοντας στιγμές

Φωτεινή Ψιρολιόλιου

Ξεχασμένα όνειρα! (της Νέλλης Κουμεντάκη)

Για τα καλοκαίρια
που έφυγαν γι αυτά
να μου λες, για τ' αυγούστου
τα απομεσήμερα τις κρυφές του στιγμές!

Μίλα μου
για του ονείρου
το φευγιό, για κείνο το αντίο
το στερνό,  για του δειλινού
τ' ανέγγιχτα, το μοναδικό πρωινό!

Μίλα μου
για το ξεχασμένο άγγιγμα
των χειλιών, για κείνο το ψεύτικο
σ' αγαπώ!

Για τα καλοκαίρια
τ' απρόσμενα, μίλα μου για τα
μεσημέρια τις Κυριακές, για τις
αποστάσεις που μας ξεγέλασαν,
γι αυτά να μου λές!

Για τα ξεχασμένα
όνειρα το προδομενο
Φιλί την αγκαλιά την απόμακρη
για την αλήθεια να λες!

Για το κουρασμένο σου βλέμμα,
τις απίστεφτες εμμονές
την αδιαφορία σε μένα , χαμογέλα
επιτέλους χωρίς ενοχές!
.....πάψε να κλαίς!

Νέλλη Κουμεντάκη