ΘΥΜΑΣΑΙ (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες τις ασέληνες
Στου πρώτου ερωτά μας τα νυχτέρια;
Πώς ζωγραφίζαν οι ανάσες μας
Ανάκατα πάνω στα σώματα,
Γλυκά γαλάζια καλοκαίρια...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες των μεγάλων κεραυνών
Που άστραφτε απο θυμό ο ουρανός;
Πως λάμπανε τα μάτια μας
Στου έρωτα την ευλογία,
'Κείνει την ώρα των κρυμμένων στεναγμών...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες που γελούσαμε
Και γέμιζε η κάμαρα γάργαρες ευωδίες;
Στα φύλλα πάνω της καρδιάς
Γράφαμε προσωπικές αφιερώσεις,
Συνθέτοντας του γέλιου μελωδίες...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Ας έτρεξε το δάκρυ μας νερό
Μέσα στης νιότης μας τ' αυλάκι.
Ας ζωγράφισε η πείρα χαρακιές
Πάνω στην καρδιά και το δέρμα...

Ξέρω πως κάπου εκεί στο βάθος...εαυτέ μου...
Έχεις κρυμμένα εκείνα τα όνειρα,
Και περιμένεις ένα άλικο χάραμα
Για να τα λεφτερώσεις...


Ελένη Ταϊφυριανού

Ζωή (της Χριστίνας Χριστοφή)

Ένα κλωνάρι φούλι, σημάδεψε τη νιότη μου.
Ένα τοσοδά κλωνάρι σ'ενα χρονοφαγωμένο τενεκέ,
κι όμως με την αυθάδική του ομορφιά να καθηλώνει τ'άτιμο
την ολόκληρη τη νιότη μου!
Κι εγώ να πιστεύω ψυχή και σώματι, η αφελής,
στη μαραμένη αιωνιότητά του.
Μα ουδόλως ευθύνεται για τη μοίρα του.
Όπως και για την ατόφια ομορφιά της ανάσας του.
Κοίταξε το φούλι το ταπεινό, το φιλήσυχο, να κορτάρει
με τ'ανέμου το φίλημα κι ώσπου να τ'ανασαίνω να χάνεται...

Χριστίνα Χριστοφή

Φανταστικό ταξίδι (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Ταξίδι που δεν κάναμε,
και νόμισα πως πήγα,
γιατί μαζί σου πίστεψα
τη θάλασσα πως είδα.

Κι ακολουθήσαν γλάροι
με περισσή τη χάρη,
ξεστράτιστα δελφίνια,
με παιδική τη γκρίνια.

Μεγάλη η αγάπη μου
για τούτο το γαλάζιο,
κι έκανε τόσα όνειρα,
μα ήταν σε καρνάγιο....

Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη

Αξόδευτη αγάπη (του Απόστολου Φεκάτη)

Δεν θυμάμαι πως έπεσα.
Πώς έπεσα στο δρόμο φαρδύς- πλατύς 

ή αν γλίστρησα από λάθος βήμα.

Αν τα πλακάκια είχαν σχέδια, τετράγωνα,

ορθογώνια., δεν θυμάμαι.
Μόνο στο κεφάλι ψαχούλευα
τα μικρά στρογγυλά μπλε γυαλιά
που μου είχες χαρίσει ανήμερα Χριστουγέννων
εκείνα με τον ασημένιο σκελετό.
Δεν θυμάμαι,
μόνο οκτώ μήνες ναι
αυτό θυμάμαι που έχω να σε συναντήσω..
Ίσως γι αυτό έπεσα, να κουράστηκα να σε περιμένω
να σε ψάχνω.. ποιος ξέρει.
κι ύστερα πάλι χαζά αναρωτιέμαι
μήπως τα πλακάκια στο δρόμο με λυπήθηκαν
και μ άφησαν να σωριαστώ , να ξεκουραστώ
ποιος ξέρει πόσες φορές τα περπάτησα.
κι αυτά μ’ αγκάλιασαν ίσως και να
μ ερωτεύτηκαν..
Δεν θυμάμαι αν χτύπησα η έσπασα
χέρι η κάτι αλλο…
Μόνο που φώναζα θυμάμαι
τα γυαλιά, τα γυαλιά…..

πάνε οκτώ μήνες τώρα…

Αποστολος Α. Φεκατης

Σε κεντώ ζωή (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Φύλλο φύλλο, άνθος άνθος
κεντώ τη ζωή μου.
Μερόνυχτα οι βελονιές ανεβοκατεβαίνουν
σαν τρενάκι του λούνα πάρκ.
Κερώνω τη χρυσή κλωστή σε όλα τα χρώματα
μη μου σπάσει στο τελαράκι της ζωής μου.
Κεντάω τη χαρά, την αγάπη, 
τον έρωτα με το πιο έντονο κόκκινο που υπάρχει.
Το χαμόγελο ροζ / φούξια να είναι γλυκό και κερασένιο.
Την ευτυχία την κεντώ διάφανη, 
να μην την βλέπουν ξένα μάτια και χαλαστεί.
Στην αγκαλιά βάζω το χρώμα του ωκεανού 
γιατί είναι απέραντος κι εγώ τέτοιες αγκαλιές θέλω.
Στη ψυχή κεντώ το γαλάζιο τ' ουρανού , τον ήλιο, τον Θεό.
Τα μάτια τα κεντώ ανοικτά ν' αποτυπώνουν όλα όσα υπάρχουν.
Ελπίζω να καταφέρω να την φορέσω έτσι κεντημένη όπως την θέλω.
Εξ άλλου μου το χρωστάει η ίδια απ' την στιγμή της ύπαρξής μου.
Σε κεντώ ζωή μου.

Αθανασία Δαμπολιά