Στη μέση (του Απόστολου Φεκατη)

Βηματίζω αργά αργά..
σε δυο γκρίζες νύχτες
να νανουρίζω τα κύματα 
να σωπαίνουν για τις στιγμές τους..

Πως να κοπώ στα δυο
για της μεταμόρφωσης τ όνειρο
Πάω να μετρήσω τις επιθυμίες
μα λείπουν....
μάλλον αφέθηκαν...
εκεί στης εφηβείας την γνώση..
θα διασχίζουν ακόμη τ άχρονα νερά
κατά πως φαίνεται..

Πως να κόψω στα δυο τους πόθους
του ιερού της καρδιάς
ποιον Παρθενώνα να κτίσω
για να τους λατρέψω
να τους αφοσιωθώ..

Ποιο μαράζι στις αυλές σας
να ταχυδρομήσω
κι ύστερα ως τον Αχέροντα
να ταξιδέψω
την ψυχή μου κατευόδιο να στείλω
στα υπόγεια ρεύματα.
Να μην πονά
στο ξέφωτο του διλήμματος
κι από τον αυγερινό που τόσο αγάπησα
στις προσευχές σας κάθε πρωί
να ρίχνω φως για να μη με ξεχνάτε

Δυο τριανταφυλλιές αγκαλιασμένες
να μην φυτέψετε
παρακαλώ σας
Δύο αγκάθια ένα δάχτυλο δεν αντέχει..

Φεύγω σιγά σιγά
τους ψιθύρους της μέρας να προλάβω
να τους ακούσω
κι εσένα καλύτερα να γνωρίσω
πριν ο ήλιος το σύθαμπο σου
στης θάλασσας...τη μέση...
να σκορπίσει..

Και τα χελιδόνια μην ξεχάσουν
την πόρτα από το καλοκαίρι να κλείσουν
τώρα που έμεινα μόνος...

Απόστολος  Φεκατης

Ικαρος (της Κωνσταντίνας Κρατημένου)

ΙΚΑΡΟΣ
Πίνακας ζωγραφικής διαστ. 40Χ50 με χρώματα λαδιού σε καμβά 

από την  Κωνσταντίνα Κρατημένου

Εγκατάλειψη (της Σωτηρούλας Τζιαμπουρή)

Παγωμένο απόψε το σκοτάδι!

Κρυώνω από εγκατάλειψη.

Δεν μου μιλάς και γω παγώνω.

Κάπου ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς κλεισμένος.

Μιλά μου !

Χάθηκα στη σιωπή σου .

Ψιθύρισε μου με τον άνεμο και γω θα ‘ρθω.

Μην μου αρνηθείς και η μέρα ξημερώνει φοβισμένη.

Άσε με ν' ακουμπήσω τα χείλη σου.

Κερνά με ένα φιλί φθινοπώρου.

Μ' ένα γλυκό φιλί σαν από κόκκινο κρασί.

Να μην κρυώνω!

Να μην πονάω!

Το χαμόγελο μου αγνοείται καιρό τώρα .

Κρυώνω!!! 


Σωτηρούλα Τζιαμπουρή

Για μια Ελένη (της Ελένης Ταϊφυριανού)

.

Για μια Ελένη αρχαία, 
μια Ελένη μοιραία, 
ένα μήλο η αφορμή... 
Τρεις θεές που μαλώσαν, 
δυο κορμιά που ανταμώσαν, 
μια αγάπη για αρχή... 
 Και τα βράδια περνάνε, 
και μαζί ξενυχτάμε, 
μια Ελένη κι εγώ... 
Κάπου κάπου δακρύζω, 
σ' αγαπώ τους σφυρίζω, 
στο δικό μου σκοπό... 
 Για μια νέα Ελένη, 
μια Ελένη θλιμμένη, 
μια χαμένη ζωή... 
Δυο κορμιά που χωρίσαν, 
δυο καρδιές που ραγίσαν, 
μια αγάπη νεκρή... 
 Και τα χρόνια περνάνε, 
και μαζί πια γερνάμε, 
μια Ελένη κι εγώ... 
Κάπου κάπου σφυρίζω, 
προσπαθώ να θυμίζω, 
τον παλιό μου σκοπό...


Ελένη Ταϊφυριανού

Κλείσε τα μάτια (της Σοφίας Τανακίδου)

Κλείσε τα μάτια ..
δεν είναι για σένα αυτά.
Μην τα κοιτάς!
Μόνο την αγκαλιά μου να ζητάς.
Και γω θα σου χτενίζω τα μαλλιά.
Θα σου αλλάζω ρούχα τακτικά.
Θα σε ταίζω.
Θα σε αγαπώ.
Και θα σου κρύβω... 
όσο έχω χέρια και μπορώ 
ό,τι συμβαίνει γύρω κακό.

Εγώ αντέχω να το ζω
και ας είμαι τόσο δα μικρό.
Αφού η "μαμά" σου είμαι εγώ
να σε προφυλάξω προσπαθώ
απ' του πολέμου μας τη ζάλη.
Έτσι δεν κάνουν οι μεγάλοι;

Σοφία Τανακιδου