Ψάχνω να βρώ μια θάλασσα
να ταξιδεύω όταν οι δρόμοι
στερεύουν. Κι ένα κήπο, ψάχνω
να βρω, απ' την ζωή όταν λείπω.
Ψάχνω να βρω ένα όνειρο
αδειανό μέσα του να χωθώ
σαν η αυγή είναι θαμπή,
κι ο ήλιος στάζει αστραπή.
Ένα ουρανό ψάχνω
να βρώ, μέσα του να
κρυφτώ στην πιο ακριβή
μου μοναξιά.
Ψάχνω να βρώ μέσα το
θεριό που σκίασε το φως
κι έσβησε όλα τα κεριά μου.
Κι ένα χείμαρρο γυρεύω
να βρω να παρασύρει
λέξεις των στιγμών.
και στίχους νεκρών.
Αναπνοή μου
βυθίστηκες στον πόνο αναστεναγμών
ανάδυσες κοχύλι διαλεχτό
άγγιξες κορμί εφηβικό
δονήθηκες σε γυναικείο οργασμό
ξοδεύτηκες σε αναζήτηση ψυχών
κυοφόρησες εξαίσιο γέλιο παιδικό
Αναπνοή μου
συγκινήθηκες στο κάλεσμα τραγουδιών
ταλαντεύτηκες ανάμεσα γης, ουρανού μέσα από το χορό
ταράχτηκες στα λάθη επιλογών
τρεμόπαιξες στις συγκινήσεις παθών
Αναπνοή μου
λαχάνιασες στην επιβίωση των καιρών
στέγνωσες απέναντι στο ζόρι των αδικιών
σκίρτησες στο φόβο των απωλειών
έσβησες τα κεριά των ενοχών
Αναπνοή μου
ποια να είναι η τελευταία σου μοναδική εκπνοή;
Η ύστατη εκτίναξη ζωής;
Σου εύχομαι μακάρια ευχή
«Ας έχεις δίπλα σου
στη σκοτεινή σου τη στιγμή,
το φως που θα απο/πνέει
μια άλλη αγαπημένη αναπνοή»
Από τον φίλο εικαστικό Sotirios Gardiakos, Έλληνα του εξωτερικού, η υπέροχη δημιουργία του...
Δεν θέλησαν ποτέ να φύγουν από πάνω μου..
Τραβούσανε κλωστές
από τίς ώρες τίς μικρές,
ξεπλέκοντας του δειλινού φιλί,
να ζεσταθούν οι νύχτες.
Κι ο χρόνος,
καλλιτέχνης...
περνούσε με πινέλα,
ευχάριστες αιώρες πάνω μου,
να νανουρίζουνε στο πέρα~δώθε τις στιγμές
Κι εγώ,
ωσάν γαλανόλευκος, καμβάς στα χέρια του•
όλα τα πορφυρά - τών αποχρώσεων -
φορούσα μεσημέρια
που ζωγράφιζε στην σάρκα μου.
Σιωπή στο δωμάτιο.
Μια υγρή δροσιά στο μαξιλάρι.
Τα μάτια βουβά, κάνουν ένα γύρο.
Κανένας πουθενά.
Η σκιά μου κι εγώ.
Η παρέα μου, μέρες τώρα.
Πάντα έλεγα ότι μόνοι ερχόμαστε.
Μόνοι διάγουμε μερόνυχτα
και μόνοι πορευόμαστε προς το τέλος.
Ένοιωσα βαθιά την εικόνα αυτή.
Έσκυβε ο ήλιος.
Κούρνιαζε το φεγγάρι.
Γύρναγαν οι σελίδες στο βιβλίο της ζωής.
Κι εγώ στην άκρη, μετρούσα.
Τη ζεστασιά του κορμιού,
σαν ξύλο στο τζάκι που σιγόκαιγε.
Το ρυθμό της καρδιάς,
σαν καλοκούρδιστο πιάνο.
Τον αέρα μέσα μου.
Φόβος και πόνος.
Φως και σκοτάδι.
Μέρα και βράδυ.
Όλα στο τραπέζι.
Όλα στα άκρα.
Μα είναι κι αυτή η σταγόνα,
που μου θαμπώνει το βλέμμα.
Κι η μεγαλύτερη επιθυμία.
Να ξημερώσει κι ας είναι
ένα πονεμένο πρωινό μοναξιάς.
Φεύγουν της χαράς τα τραίνα
Έμεινα να κοιτώ της ζωής τα γραμμένα
αυτά τα καθιερωμένα τα λίγο από μένα
καθώς μέσα μου κυλούν
φλέβες και ψυχή αγανακτούν
Στο βάθος ο ορίζοντας μουτζουρωμένος
απ΄ άκρη σ’ άκρη σαν σε σύνορα δεμένος
Άηχη η σφυρίχτρα του σταθμάρχη
εκείνου του γνωστού τρελού μονάρχη
που τα όνειρα παροπλίζει
με σίδερο και φωτιά τα γεμίζει
Σφαίρες τα δάκρυα
ματώνουν
ελπίδες άναρχες
ξεριζώνουν
Σε μια βαλίτσα όλα τα υπάρχοντά μου
δυο ξεχασμένα χαμόγελα
μια ζεστή ματιά
κι η μοναχική καρδιά μου...
