Δεν θέλησαν ποτέ να φύγουν από πάνω μου..
Τραβούσανε κλωστές
από τίς ώρες τίς μικρές,
ξεπλέκοντας του δειλινού φιλί,
να ζεσταθούν οι νύχτες.
Κι ο χρόνος,
καλλιτέχνης...
περνούσε με πινέλα,
ευχάριστες αιώρες πάνω μου,
να νανουρίζουνε στο πέρα~δώθε τις στιγμές
Κι εγώ,
ωσάν γαλανόλευκος, καμβάς στα χέρια του•
όλα τα πορφυρά - τών αποχρώσεων -
φορούσα μεσημέρια
που ζωγράφιζε στην σάρκα μου.
Σιωπή στο δωμάτιο.
Μια υγρή δροσιά στο μαξιλάρι.
Τα μάτια βουβά, κάνουν ένα γύρο.
Κανένας πουθενά.
Η σκιά μου κι εγώ.
Η παρέα μου, μέρες τώρα.
Πάντα έλεγα ότι μόνοι ερχόμαστε.
Μόνοι διάγουμε μερόνυχτα
και μόνοι πορευόμαστε προς το τέλος.
Ένοιωσα βαθιά την εικόνα αυτή.
Έσκυβε ο ήλιος.
Κούρνιαζε το φεγγάρι.
Γύρναγαν οι σελίδες στο βιβλίο της ζωής.
Κι εγώ στην άκρη, μετρούσα.
Τη ζεστασιά του κορμιού,
σαν ξύλο στο τζάκι που σιγόκαιγε.
Το ρυθμό της καρδιάς,
σαν καλοκούρδιστο πιάνο.
Τον αέρα μέσα μου.
Φόβος και πόνος.
Φως και σκοτάδι.
Μέρα και βράδυ.
Όλα στο τραπέζι.
Όλα στα άκρα.
Μα είναι κι αυτή η σταγόνα,
που μου θαμπώνει το βλέμμα.
Κι η μεγαλύτερη επιθυμία.
Να ξημερώσει κι ας είναι
ένα πονεμένο πρωινό μοναξιάς.
Φεύγουν της χαράς τα τραίνα
Έμεινα να κοιτώ της ζωής τα γραμμένα
αυτά τα καθιερωμένα τα λίγο από μένα
καθώς μέσα μου κυλούν
φλέβες και ψυχή αγανακτούν
Στο βάθος ο ορίζοντας μουτζουρωμένος
απ΄ άκρη σ’ άκρη σαν σε σύνορα δεμένος
Άηχη η σφυρίχτρα του σταθμάρχη
εκείνου του γνωστού τρελού μονάρχη
που τα όνειρα παροπλίζει
με σίδερο και φωτιά τα γεμίζει
Σφαίρες τα δάκρυα
ματώνουν
ελπίδες άναρχες
ξεριζώνουν
Σε μια βαλίτσα όλα τα υπάρχοντά μου
δυο ξεχασμένα χαμόγελα
μια ζεστή ματιά
κι η μοναχική καρδιά μου...
Ο πόνος του πολέμου
ζωγραφισμένος
στο πρόσωπο ενός παιδιού
ωχριά η Γκουέρνικα
ο Πικάσο παραδίδει τα πινέλα του!
Το διαδίκτυο γέμισε φωτογραφίες
τρομαγμένων, απεγνωσμένων,
ματωμένων παιδιών.
Το διαδίκτυο γέμισε
αντιπολεμικά ποιήματα.
Τρέξαν όλοι οι ποιητές
να μετατρέψουν σε στίχους
την κόλαση του πολέμου
και ’γώ
να μη μπορώ να γράψω
ούτε ένα δίστιχο!
Τόσο άχρηστος πια;
Νιώθω το ποίημα μέσα μου
να φουντώνει τις αρτηρίες μου
να φουσκώνει δυνατά το στήθος μου
να ψάχνει διέξοδο στο στόμα
-με κραυγές-
να ψάχνει διέξοδο στα μάτια
-με δάκρυα-
να καταλαμβάνει το κεφάλι
σαν ευγενές αέριο
-ήλιον- ας πούμε
που σαν αερόστατο
σηκώνει το σώμα μου
ένα μέτρο πάνω από το έδαφος.
Αλλά από λέξεις; Τίποτα.
Ούτε ένα στιχάκι.
Τελείως ανίκανος δηλαδή!
Πηγαίνω ολόγυμνος
μπροστά στον καθρέφτη
παίρνω τους μαρκαδόρους μου
και ζωγραφίζω στο ασημένιο τζάμι
πάνω στο γυμνό μου είδωλο
αυτά που είδα στις φωτογραφίες
με τα παιδιά του πολέμου.
Με κόκκινο μαρκαδόρο
μια σταγόνα αίμα
να κυλά απ’ την άκρη των χειλιών μου
και να σχηματίζει
ένα κόκκινο ρυάκι στο πρόσωπο.
Με μαύρο μαρκαδόρο
μια μαύρη τρύπα στην καρδιά
πιο μεγάλη
από μια μαύρη τρύπα του σύμπαντος.
Με γκρίζο μαρκαδόρο
ζωγραφίζω
το παγωμένο βλέμμα του θανάτου.
Χαρακώνω όλο μου το σώμα
με σημάδια
κόκκινα, μαύρα, γκρίζα.
Βλέπω τώρα μπογιατισμένο
το γυμνό μου είδωλο
και με τρόμο καταλαβαίνω
πως το ποίημα που κυοφορούσα
με απάλλαξε απ’τους πόνους της γέννας
ζωγραφίζοντας τον εαυτό του
στον καθρέφτη.
Αντί να το γεννήσω εγώ
με έβγαλε αυτό
απ’ τη συμπαντική του μήτρα
του συλλογικού ασυνείδητου.
Έγινα ξαφνικά η δημιουργία του
ο γόνος δηλαδή
ενός ποιήματος!
Σταμάτα καρδιά μου να κλαις για τα χρόνια που σκορπίζονται στον άνεμο.
Αιφνιδιάστηκες με την τροπή των σχεδίων σου, θέλεις να τρέξεις όμως σου βάλανε σιδεριές στα πόδια σου επιβάλλοντας σου πρόστιμα και όρια.
Μόνο να ονειρεύεσαι έχεις το δικαίωμα γυρνώντας όλο τον κόσμο !!
Νιώθεις αδύναμη, τα όνειρα σου σκοτείνιασαν, δεν θέλεις να ελπίζεις γιατί φοβάσαι.
Μην το κάνεις αυτό!!! Μη σταματήσεις να ζεις!
Κοίτα τα ματάκια των παιδιών και των ηλικιωμένων!!!
Πρέπει να τους ωθήσεις και να τους σμπρώξεις να ανέβουν την κορυφή μαζί σου.
Κάνε τα δάκρυα σου ατσάλινη γροθιά, μόνο έτσι θα βαδίσεις χωρίς συναισθηματισμούς. Πρέπει να σκληρύνεις.
Όμως πρόσεχε μην χάσεις τον εαυτό σου, γιατί τότε θα βρεθείς πραγματικά χαμένη ακόμη κι αν έχεις νικήσει τον αγώνα.
