Στην αρχή απαγορεύτηκαν
οι άσκοπες μετακινήσεις
και οι συναθροίσεις
Ο εχθρός ήταν αόρατος
και έπρεπε να είμαστε ενωμένοι
Μετά απαγορεύτηκε η μνήμη
Στη συνέχεια απαγορεύτηκε η αλληλεγγύη
Ύστερα απαγορεύτηκαν
οι δυνατές συζητήσεις
και τα γέλια
και οι βόλτες στις πλατείες
Τέλος, απαγορεύτηκαν ο πόνος
και η αλήθεια
Ο εχθρός στο μεταξύ
μεταλλάχθηκε και έγινε ορατός
Έχει την όψη του χωροφύλακα
Μα κάτω απ' τις μάσκες
καραδοκεί ένα χαμόγελο
που φέρνει τον κόσμο ανάποδα
Όταν του κόσμου ο πλούτος δίκαια διανεμηθεί.
Κι όταν των ανθρώπων η φροντίδα δεν επαρκεί.
Όταν οι κάμαρες της γης δεν φτάνουν να στεγάσουν.
Κι ούτε νερό και τρόφιμα το πλήθος να χορτάσουν.
Όταν σε φτωχούς και πένητες υστέρημα προσφέρω.
Όταν στον πόνο του αλλουνού το ίδιο υποφέρω.
Κι όταν η αγάπη μου σύνορα δεν γνωρίζει,
μήτε φυλές και χρώματα διόλου δεν ξεχωρίζει.
Όταν αντί για πόλεμο, ειρήνη διαδηλώνω.
Όταν αντί για υλικά, το πνεύμα μου υψώνω.
Κι όταν το δικό μου συμφέρον δεν κοιτάω,
μήτε αν αδικηθώ εκδίκηση δεν ζητάω.
Όταν κάποιου ή κάπου ατιμία ανακαλύψω
κι όταν για να μην μπλεχτώ δεν την συγκαλύψω.
Κι ενώ έχω τη δύναμη, δεν δωροδοκηθώ
ή ανθρώπους στην ανάγκη τους δεν εκμεταλλευτώ.
Κι όταν λοιπόν όλα αυτά μπορέσουν και συμβούν.
Όταν παρόλα αυτά τα πράγματα δεν διορθωθούν.
Όταν φυλακή βρεθώ και αίμα για άλλους χύσω.
Τότες μονάχα απ’ το Θεό, λόγο θε να ζητήσω.
Κι όλο εφύλαγες την πέτρα τ’ άδικου
Στα μέσα της καρδιάς για να μερώσεις
Να πνίξεις το κακό στο φυλλοκάρδι σου
Μάγος, θαρρείς, κι εσύ να το σκοτώσεις
Μία ημέρα, αλήθεια, νιώθω πως κατάλαβες
Ό,τι κι αν πνίγεις στην καρδιά θα σου θυμώσει
Θα γίνει μέσα σου τυφώνας άφοβος
Με ένα του πέρασμα τα πάντα θα ματώσει.
Έτσι θαρρώ πως ξέρεις το καλύτερο
Μην κρύβεις τ’ άδικο ποτέ μες στην ψυχή σου
Θα γίνει μέσα σου μαχαίρι το ταχύτερο
Άνθρωπε, δες, για τούτο αφυπνίσου
Ζητάω μια νύχτα...
Σα βροχή να πέσει, να με λιώσει...
Ανάσα να γίνει ο κάθε μου πόρος,
η κάθε μου στιγμή, η κάθε μου νίκη,
η κάθε ήττα.
Νύχτα κεραυνών και δρόμων αδιέξοδων
που με έρωτες μοιάζουν.
Βροχή, της Νεμέσεως κόρη,
ερωμένη σου ονόμασέ με,
θεραπαινίδα στου πάθους σου
τη βία.
Ανάσα που από τα χείλη μου δραπετεύει
το όνομά σου φωνάζει.
Ποια είσαι;
Ποια;
Νίκη του δέρματος, η θύμηση.
Ήττα του έρωτα, η λήθη...
Ζητάω μια Νύχτα...
Βροχή να γίνουν οι ανάσες ενός Έρωτα
που πολύ να αναζητήσω
θα λαχταρώ.
Πολύχρωμη βροχή, σαν πρίσμα να διαπεράσει
όλων των ενοχών μου
τις αφές....
Ως ρήγμα βαθύ
χάσκει τώρα πια
ο πόνος εντός μου....
Αιμάτινος πίδακας
σταματά
κάθε κυκλοφορία αισθήματος,
στην ψυχή μου....
Κενό....
Γύρω μου σφυριχτά
περνά η βοή του θανάτου....
Πανιάζουν τα χείλη μου
και προχωρούν τα νοιώθω μου
σε ακαμψία....
Πεπρωμένο....
Υποτάσσομαι ξανά
στης μοίρας το γραμμένο...
