Πρώτη τ' Απρίλη (του Χρήστου Παπαχρυσαφη)

Πρωτη του Απρίλη
νωρίς το δείλι
ξεκινήσατε
Για δίκαιο αγώνα
παιδιά και εγγόνια
πίσω αφήσατε

Μία ευκαιρία
για Ελευθερία
εσείς ζητήσατε
Με κολαστήρια
βασανιστήρια
μα δε λυγίσατε

Απώλεια πρώτη
ενός πατριώτη
του Παντελή
Και να δηλώσουν
ζωή να δωσουν
κι άλλοι πολλοί

Πρώτη του Απρίλη
με φωνή στα χείλη
θα το φωνάζουμε
Θα ζείτε αιώνια
κι όλα τα χρόνια
θα σας δοξάζουμε


Χρήστος Παπαχρυσαφης

Δεν ήθελε να πνιγεί (της Σοφίας Τανακίδου)

Δεν ήθελε να πνιγεί.
Να κολυμπήσει ήθελε!
Καθημερινά η θάλασσα
την καλούσε, έβαφε τα νερά τόσο γαλανά που την μάγευε καθώς την κοίταζε.
Μόνο αυτό ήθελε, να κολυμπήσει μέσα της.
Να βυθίσει το κορμί της στο γαλάζιο, όχι μόνο τα μάτια της, όχι μόνο την ψυχή της.
Μα όλοι της φώναζαν να μην το δοκιμάσει, να κοιτά απ' την παραλία και να ονειρεύεται.
Μα με τα όνειρα δε βρέχεσαι, πάντα στεγνός μέσα σου παραμένεις.
Και κείνη ήθελε να βραχεί.
Να κολυμπήσει ήθελε.
Όχι να πνιγεί.
Το λάθος της ήταν ότι δεν ήξερε να κολυμπάει.
Μα εκείνη
το γνώριζε από την αρχή
και δε φοβήθηκε ποτέ.
Όποιου του όρισε η ζωή από αγάπη να πεθάνει δεν πνίγεται στη θάλασσα.

Σοφία Τανακίδου

Μεταμόρφωση (της Αθανασίας Δαμπολια)

Αναδύομαι σαν τριαντάφυλλο
μέσα στην νύχτα μας
όταν οι οσμές του έρωτα
ξεχύνονται σαν χείμμαρος.

Γλυστρούν τα κορμιά μας
χορεύοντας...
βιώνοντας τρανταχτές ηδονές,
χαρίζοντάς μας ευφορία.

Το φως της πανσελήνου
μάρτυρας της ευτυχίας μας.
Και η νύχτα μεταμορφώνετε
σε φως της χαράς.

Πόσο αδύναμη γίνομαι
στον έρωτά σου....

Αθανασία Δαμπολια

Πύλη εισόδου (του Νίκου Σουβατζη)

Εξόριστοι απ' τον αιώνα τους
σαν παραγνωρισμένοι προφήτες
διασχίζουν την κόλαση
με χιλιάδες χειμώνες
στις αποσκευές τους

Άοπλοι πολιορκούν
τα τείχη μιας άψυχης πολιτείας
αναζητώντας μια καταποντισμένη Ιθάκη

Ανώνυμοι πεσόντες
ενός ακήρυχτου πολέμου
παραδομένοι στη λήθη

Τάξη και ασφάλεια
επικρατούν στο βασίλειό σας
μα οι νεκροί
που δεν βρήκαν την Ιθάκη τους
επιστρέφουν ακολουθώντας
τα ίχνη του αίματος και της φωτιάς

Νίκος Σουβατζης

ΜΙΣΉ ΑΝΟΙΞΗ (της Εύας Γεωργίου)

 Παράθυρο ανοιχτό
ίσως κάποια  ξεχασμένη
πυγολαμπίδα
από το  κρησφύγετο της
φτερουγίσει
να φαντάξει η νύχτα
Ανύπαρκτη μυρωδιά
Το ζουμπούλι
δεν αναστήθηκε
ούτε η γαρδένια
Μισή  Άνοιξη!
Ορφάνεψε ο χρόνος..
Ξέμειναν  τα πεφταστέρια
σε άγνωστους ουρανούς
Λίγη  θάλασσα
Περίλυπα λιγοστά
χελιδόνια μόνο  στο φως της μέρας
Λειψά τα  μαγιάτικα στεφάνια
Θα πενθήσει πάλι η  Πρωτομαγιά
Κι οι  ποιητές  έγκλειστοι
στην απόγνωση  της χαμένης  άνοιξης…

Εύα Γεωργίου