Παρασκευή 27 Μαρτίου 2020

Άτακτες σκέψεις (της Εύας Μαζοκοπακη)



Ο πόνος που κρύφτηκε στη φωλιά της άλωσης
…..δεν λύνει τα καρφιά της φυλακής.

Η αλήθεια που χάθηκε στα σοκάκια της πίκρας
…..δεν βρέθηκε στο διάβα του ονείρου.

Η αγάπη που σβήστηκε στο κύμα του σκότους
…...δεν ανάβει στο τζάκι του χρόνου.

Οι πόθοι που μαράζωσαν στο βωμό του λάθους
....δεν ξύπνησαν στην αγκαλιά της αγάπης.

Η θλίψη που άπλωσε στο γκρίζο της σκέψης
…...δεν στέγνωσε στη ζεστασιά των ευχών.

Ο έρωτας που μίσεψε στη ξενιτιά της απάθειας
….δεν γύρισε στο σπίτι του γέλιου.

Ο άνθρωπος που έσκυψε στους καημούς των ονείρων
…...δεν κέρδισε πόντους στα δώρα ζωής

Κι όμως, παντού υπάρχει ένας μικρός παράδεισος
.....κρυμμένος στις σκέψεις μας!!

Εύα Μαζοκοπακη



Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Είναι που κάποτε ξεχάσαμε
όσα μας ένωναν
και βρήκαμε
όλα όσα
μας χωρίζαν.
Εκεί ακριβώς
χωρίσαμε τα δικά σου
απ’ τα δικά μου
χορέψαμε βαμμένοι
χρώματα του πολέμου
και χάσαμε
το παιχνίδι της ζωής.

Αυγουστινακη Δέσποινα


Πέμπτη 26 Μαρτίου 2020

Ο λύκος (της Μαρίας Βούλγαρη) Maria Voulgari Singer/Songwriter

Έγινα κι εγώ κακός λύκος για χάρη σου.
Σκότωνα τον εαυτό μου κάθε βράδυ κάτω από τα σεντόνια
δηλητηριάζοντας τις ανατολές μου.

Κατάφερες να με κάνεις χιλιάδες κομμάτια
και πάνω σε ερείπια
να περπατώ σωπαίνοντας.

Σε συντρίμμια ωρίμασα
κι απ' το σκοτάδι μεγάλωσα μέσα μου
για να μπορώ να βγαίνω στο φως με το χαμόγελο της ψυχής

Ήμουν ο λύκος της αλλοφροσύνης σου
κι αν έγινα κι εγώ αυτό το άγριο θηρίο για λίγο,
του οφείλω πολλά,
γιατί έβγαλα φτερά να μπορώ να πετάω μακριά
και να στέκομαι ακέραια στο διάβα μου.

Μαρία Βούλγαρη

Από την ποιητική συλλογή
Σολ Δίεση Μινορε




Διαμάντι πορφυρόλευκο (της Μαίρης Ηλιάδη)



Μια φορά ανοίξαν οι ουρανοί
και δεν βραδιάζει το όνειρο
μέσα στο φως του μεσονυχτίου λάμπει
Διαμάντι πορφυρόλευκο
στα δυό σου χέρια που κρατάς σφικτά
μια αγκαλιά αγάπης
και σηματοδοτείς εσύ τον δρόμο
μην χαθώ μες στην ην ομίχλη
κατά καιρούς που σκιάζει το τοπίο
Κάθε πατημασιά αγγελικό σημάδι
κάθε ψεγάδι υποχωρεί
και το φως τη ψυχή
πληρώνει στο άπειρο...

Μαίρη Ηλιαδη


Τετάρτη 25 Μαρτίου 2020

ΙΠΠΟΤΗΣ (της Μαίρης Σουρλή)



Ακριβοθώρητος γητευτής
άνεμος καρδιοκατακτητής,
τ’ άλογο του έρωτα σέρνει,
σε παραμυθένια μονοπάτια
υπερβαίνοντας σιωπές απόρθητες.
Σε ανοιχτό χρόνο ταξιδεύει η ψυχή
αόρατου βάθους
πυρωμένες ανάσες πάθους,
καλπασμοί στο βάθος της σκέψης
σε ηλιόλουστα λιβάδια,
πόθοι αντικριστοί φωσφορίζουν
σε μαργαριταρένιας λάμψης μάτια.
Ο ιππότης και η νεράιδα
μες από φυλλώματα και κλαδιά
κανακεύουν τ’ όνειρο
πέρα από μάχες και πύργους
τραγουδώντας την αγάπη
που θάλλει ανθισμένη,
αφυπνίζοντας αισθήσεις
σε αγνά πέπλα καρδιάς.
Τρέφει τη νύχτα ο πόθος.....
Άγνωρης νιότης ομορφάδα...
στο ανέλπιστο τής ευτυχίας σώμα...
Αντάμα σε άσπρο σύννεφο
λόγια απ’ το πεπρωμένο
έρχονται και ξεπεζεύουν
σε μια θεσπέσια ανατολή…

Ο Ιππότης και η Νεράιδα
αιώνια στεφανωμένοι
στου ονείρου το φως!

Μαίρη Σουρλή

Από το βιβλίο μου
<<Ρίγη προσμονής>>