Τους στίχους κλέβω (της Σοφίας Κοντογεώργου)

Κλέβω τους στίχους
που κάποιοι άλλοι έγραψαν
για να ημερέψουν τη ψυχή τους
και στην εικόνα σου
τους ακουμπώ σαν αναθήματα
παρακαλώντας για το αδύνατο
Κι άλλες φορές
σαν ρούχο μου ζεστό τους ντύνομαι
τη παγωνιά για να ζεστάνω
Τους στίχους κλέβω
που πληγώσαν κι άλλα μάτια
και μένω ξάγρυπνη τις νύχτες
στη σιωπή
καθώς τα λόγια τους στο σπίτι
περιφέρουν
Κι άλλες φορές
σ΄ένα μαγιάτικο στεφάνι
τους μπερδεύω
μήπως ξεχάσω
πως ο Μάης σ΄εχει κλέψει
Τους στίχους κλέβω
χωρίς ντροπή
και στα κρυφά τους τραγουδώ
μη κάποια λέξη
γνώριμη σου ακουστεί
πάει καιρός
και για τους δυό
που εγώ θυμάμαι
Κλέβω τους στίχους
μήπως λίγο θυμηθείς .


Σοφία Μπόρχες - Κοντογεώργου

Άνοιξη στο βάζο (της Κωνσταντίνας Κρατημένου)

ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΟ ΒΑΖΟ

Πίνακας ζωγραφικής διαστ. 30Χ40 με ακρυλικά χρώματα σε καμβά 

από την  Κωνσταντίνα Κρατημένου

Ο ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ ΜΕ ΤΟ ΤΑΜΠΟΥΡΛΟ (1) (του Ντίνου Γλαρού)

Παίξε ταμπούρλο πιτσιρίκο
να τραγουδήσουμε μαζί
για να ξορκίσουμε τη μοίρα
που μας ρημάζει τη ζωή,
πνεύματα και θεομηνίες
της άγριας φύσης την οργή.

Άκου και μένα πιτσιρίκο
πάντα θα είμαστε μικροί
σ’αυτό το σύμπαν που αλλάζει
κουκίδα που θα αφανιστεί,
παίξε ταμπούρλο πιτσιρίκο
έχουμε μείνει ζωντανοί.

Ντίνος Ι. Γλαρός
από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)

(1) Η αρχική ιδέα μού δόθηκε βλέποντας μία φωτογραφία σε κάποια εφημερίδα:
μετά το τσουνάμι στην Ινδονησία το Δεκέμβρη του 2004 ένα παιδί παίζει ταμπούρλο στην παραλία, κοιτάζοντας τη θάλασσα, για να διώξει τα κακά πνεύματα.

Γενάρης 2005

Παραμύθι (της Μαρίας Μηνά)

Βγήκε ένα βράδυ με ολόγεμο φεγγάρι,

η γοργόνα στα βράχια του μικρού χωριού.Καθόταν ένα παλικάρι λυπημένο που γέρασε.Τον συμπόνεσε  του χάιδεψε το πρόσωπο κι' αυτός ξανάνιωσε, τόσο που η γοργόνα τον ερωτεύτηκε...Μόλις την καλοείδε τρόμαξε ο νιόγερος πισωπάτησε...

Τι είσαι εσύ; που ζεις; τη ρώτησε ξινίζοντας τη μούρη ...Με λεν γοργόνα και ζω σε μια χαραμάδα του βυθού....είμαι καταραμένη....Σκιάζω τους στεριανούς, σκιάζω και τα ψάρια...Οι στεριανοί δεν με θέλουν από τη μέση και κάτω και τα ψάρια τρέμουν την ανθρώπινη μορφή μου....Αυτός όλο πήγαινε πιο πίσω...όλο και πιο πίσω ... Σκιάζονταν τι είν' τούτο; μονολογαγε...Αυτή έβγαινε όλο πιο έξω όλο πιό έξω από τα νερά της νάναι σιμά του...Κάνει μια και το βάζει στα πόδια ....άνεμος έγινε...

Απελπισμένη η γοργόνα....έβγαλε πόδια... βουτάει και ένα δίχτυ να κρύψει όπως όπως τη γύμνια της...Τον φώναζε ...ε εσύ; ε στεριανέ, δεν πρόκανε να τον ρωτήσει πως τον λένε και πρόκανε να τον αγαπήσει η ευλογημένη....

Άρχισε το μοιρολόι...βγήκαν τα ψάρια και θωρούσαν απορημένα...Καποια πιό ευγενικά θέλαν να την οδηγήσουν στη χαραμάδα της στο βυθό...

Γέμισε ο αφρός της θάλασσας μαργαριτάρια από τα δάκρυα της...Το πρωί την βρήκαν πνιγμένη δεν μπορούσε νάναι γοργόνα με πόδια....μα ούτε στεριανή και τη συμπόνεσε ο Ποσειδώνας....Οι στεριανοί την ποδοπατούσαν μαζεύοντας τα μαργαριτάρια που βγήκαν στο γιαλό...

Τα ψάρια κοιτούσαν λυπημένα....εκείνος έτρεχε ακόμη...δεν την είδε ποτέ με πόδια...Τότε ο ήλιος δεν βάσταξε και τον ανάγκασε να θάψει τη νεκρή....

Μόλις είδε τι έκανε....έγινε ξανά όπως πρώτα....και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα...

Μαρία Μηνά

Αγάπη (της Κλειώς Μαλαγαρη)

Βρήκες ρωγμή στη ζωή μου και τρύπωσες
Ξαφνικά και αναπάντεχα
Ο φόβος και το δίλημμα τεράστιο
Απλωσες το χερι τρυφερα
Με πηρες αγκαλια
Η καρδια φτερουγισε
Ζωγραφια πολυχρωμη
Σημαια και τροπαιο αγαπης
Ο χειμωνας εγινε ανοιξη
Φωτισε το σκοταδι
Ποτισε την ανυδρη ψυχη
Τωρα που η καρδια σου
Πνιγεται στην απογνωση
Εγω ειμαι εδω
Να αγκαλιασω τις σιωπες σου
Χειμαρος σωτηριας η αγαπη
Σεργιανι το μαζι στην ανοιξη της νιοτης μας
Αγαπη αληθινη υφαινει
Τον ιστο της
Με αρωματα και ευωδιες
Χαραζει το ονειρο της....

Κλειω Μαλαγαρη