ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Φως  στραγγαλίζει το Έρεβος στης αμφιλύκης  την αιχμή μετεωρίζεται δίχως πυξίδα,  άσκοπη περιπλάνηση να τραβήξω εκεί που δεν παραμον...

Όμως έχω εσένα. Κι ίσως στη ζωή μου να μην είχα κανέναν περισσότερο δικό μου από εσένα. Και δεν θυμάμαι πότε ξεκίνησα να σ' έχω ανάγ...

Κάθε λέξη κι ένα δάκρυ. Κι εγώ τα μάζεψα. Μέρες και νύχτες ατέλειωτες. Σε δρόμους, σε πλατείες, σε σπίτια μισάνοιχτα. Στους κάμπους ...

Μέσα στα όνειρα κρύβω έναν κόσμο. Κρύβω εκεί τα πουλιά που τουφέκισαν και μπορούν ακόμα να πετάνε με ματωμένα φτερά με χωρίς φτερά, ...

Τα όνειρα που είχα μου τα πήραν και τα παιχνίδια μου μεγάλωσαν τόσο, που πια δεν χωράνε στο παιδικό δωμάτιο, Και η πόλη προχωρεί......