ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Της καρδιάς μου χορεύουν οι φλέβες.  Σ' ένα χορό κεντημενο  μέσα από τα μάτια σου. Αυτά τα ματια σου που με καλούν  σ' αυτό το χορό ...

  Όλο το μεσημέρι   ο ίδιος περίεργος ήχος ''Μαμά, κάτι κλαίει'' ''Ο άνεμος της λύπης είναι, μη φοβάσαι'' ...

  Ήταν πρωί και  είχα ξεχάσει πως κάποτε  είχα γίνει θάλασσα για σένα να μπορώ να σε πάω ταξίδια, στεφανωμένα με ηλίου στέμματα. Κι αν πάλι ...

Βράδυ ξεκίνησαν οι σπασμοί. Είχε μιαν υπερφόρτωση το σκοτάδι, έπλεε και η ατμόσφαιρα  σε μια διάχυτη διόγκωση… Τότε ήταν που έσκισε το περίβ...

Πόσα έχασα όσα δεν φαντάζεσαι, φοβόμουν την προσέγγιση των κυμάτων! Μου αρκούσε ένα κοιταγμά σου να ξεπεράσω το φόβο  μου στα δικά σου απέρα...