ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

  Επέμενα  να βρω αυτό το λίγο σε τόπο αλύτρωτα ανώνυμο. Επέμενα να βρω το ελάχιστό μου σ' ένα αφηρημένο λεξιλόγιο  μιας  ανεπίγραφης αλ...

  Τραυλίζει το μεσημέρι μου Δεν καταλαβαίνω τι μου λέει Σε σκέφτομαι σε μια ερημιά Με το δενδρολίβανο στο πέτο σου και το χρώμα του κορακιού...

  Σ' ένα άδειο ποτήρι  εριξα δύο σταγόνες μοναξιά.  Ποτισα τις μνήμες μου. Βουβές πληγές της ψυχής μου. Τσαλακωσα την ψυχή μου. Δανεική ...

  Σαν το παιδί που βγαίνει στην αυλή μετά την καταιγίδα και βλέπει μακριά τους κεραυνούς με δέος και κρυφή χαρά, που πέρασε η μπόρα κι έφυγε...

  Σούρουπο ανοιξιάτικο κι αυτή η θυμησή σου, φτερούγισμα έμοιαζε χελιδονιού χαμόγελο η φωνή σου! Ήταν εκείνη η αίσθηση σαν άγγιγμα ανεμώνας,...