ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Η μαυροφορεμένη μάνα μου και τις Κυριακές σηκώνονταν λίγο πριν το χάραμα. Ήξερε να ξεχώριζει καλά τον άνιθο με τον μάραθο, το αγαθό από το π...

Κάτι φταίει  οι πληγές ανοίγουν σαν να ήταν χθές τα ρούχα νοτισμένα μυρίζουν σαπίλα έρημες  οι νύχτες πίνουν σκοτάδια  μέρες χαοτικές  και α...

Ριπές σχίζουν το όραμα κι εσύ τρέχεις να περισώσεις το άρωμά σου ορχιδέα άγρια πάνω στου βράχου τη σχισμή  ζωγραφισμένες στα πέταλά σου  ονε...

  Με βρήκα σε κάτι χαραμάδες γεμάτες πράσινη βλάστηση. Ήθελα να γίνω πράσινη. Ξεκίνησα ν' αλλάζω δέρμα για αρχή. Άφησα το κεφαλι μου σε ...

  ...με ρωτάς γιατί γράφω.. κι εγώ κοιτώ τα μάτια σου, παιδί μου... κι είναι τα ματια σου για με λίμνες του παραδείσου... κι είναι το κλάμα ...