ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

  Όταν με νιώσεις να γεννιέμαι απ΄τις στάχτες θα θυμηθείς πώς με πέταξες στις ράγες. Όταν με βρεις μέσ’ τις τσέπες σαν χαρτί που το έσκισες ...

Επειδή ήξερα πώς είναι  να είσαι γεμάτος πληγές, απόκτησα ένα χούι... Όπου έβλεπα πληγή,  έτρεχα να την γιατρέψω... Όπου έβλεπα πόνο, έτρεχα...

Πονάω. Μιλάω, γελάω, κάνω χαβαλέ. Πονάω. Στο σώμα, στη ψυχή.  Προσποιούμαι. Είναι εύκολο... Ετσι κι αλλιώς δε νοιάζεται και κανένας. Δε χρει...

Χρυσές  και  ρουμπινί  φωτιές  ανάβουν το  δείλι,  με  απόκοσμη  λαμπράδα, κι  ορέγονται  οι  ψυχές  απ΄ομορφάδα  σαν  όλες  οι  ασχολίες  τ...

Ίσως αν δεν υπήρχε η ποίηση να μην σε συναντούσα  Δεν θα γινόσουνα η μούσα μου, η ρίμα και το μέτρο μου Σκάλιζα τη ψυχή μου για να...