ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Καθώς ο καιρός φεύγει   φεύγω κι εγώ μαζί του  δεν έχω άλλη επιλογή  δεν θέλω να με αφήσει πίσω ... Μόνο μικρές στιγμές  δραπετεύω  και πάω ...

Καθίσαμε τώρα απέναντι Τα χέρια σου κρατάνε σύννεφα Τα δικά μου βροχή. Ανάμεσα μας  ένα κόμπος, στον λαιμό καθισμένος στο χτένι του λάρυγγα ...

  Και να ΄μαστε λοιπόν εδώ να λέμε δόξα τω Θεώ που γλιτώνουμε ακόμα με ή και χωρίς...βελόνα Άλλοι μία κι άλλοι δύο μάσκες σε φρενοκομείο χαι...

  Χέρια τραχιά σημαδεμένα απ' τη σκληράδα της δουλειάς σαν σχηματίζαν αγκαλιά χωρούσε ο κόσμος όλος Πάνω στο ηλιόσκαφτό του πρόσωπο χαμο...

  Κάποτε ίσως να βρεθείς σε μία ζούγκλα. Δεν θα ξυπνήσεις ένα συνηθισμένο πρωινό ξαφνικά εκεί. Όχι. Θα έχεις χαθεί εδώ και χρόνια μέσα της, ...