ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Σαν νέος Διογένης, με ένα λυχνάρι ψάχνω, έναν ηγήτορα αξίας, να αισθάνεται το βουβό πόνο.  Να με βλέπει στα μάτια, πώς μου σβήνει το χαμόγελ...

Τούτο το πληγωμένο απόγευμα ήταν δικό μας, πήρα το δρόμο να σου ανάψω κερί, όπως άλλωστε συνηθίζω, όταν έρχομαι στην πόλη μας Έφτασα με την ...

Στα σοκάκια σου  τα ραγισμένα  τα τρυφερά μου χέρια αναζητούν μια στιγμή μαζί σου μοναδική πέτρα να γίνουμε η αγάπη πάνω της να ξαποστάσει α...

  ...κι ύστερα θα αφήσουμε τη βροχή  να μας χαιδέυει το πρόσωπο  και θα νιώθουμε το χέρι της μάνας μας  απαλό και σκληρό μαζί,  να ξεβάφει τ...

Δεν είμαι εγώ αυτή που βλέπω  στον καθρέφτη μου.  Πάντα ίδια, με διαφορετικό χρώμα στο μαλλι,  πότε με κραγιόν, πότε άνευ,  με πανιά επάνω μ...