ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

  Πέσαν οι μεντεσέδες απ τα ξύλινα  κουφάρια του παραθυριού. Μα ένα  θαύμα, κρατιέται γερά, απ' τη μοναχική  καλημέρα εκείνου του παιδιο...

  Μου αρέσει όταν πνίγομαι μόνο έτσι μπορώ να ακούω την ανάσα μου μέσα στη μοναξιά του βυθού όταν σκάω τις φυσαλίδες ελευθερώνω την πνοή μου...

  Όλα ομοιόμορφα στης ζωής το παράλογο, κυκλώνας που γυρίζει και τίποτα δεν τον σταματά, κι εγώ στο μάτι του κενού του. Παράθυρα, πόρτες, τα...

  Σκόνη; Ομίχλη; Καπνός; Αναμενόμενη εξέλιξη Τόσες φωτιές στην πλάτη της γης... Τόσα άγρια άλογα καλπάζουν  και οργώνουν την πολύπαθη φλούδα...

  Λαβώσαμε τα χείλη μας με δάκρυα Σκοτώσαμε τα χάδια μας με τόνους αναισθησίας Πλυθήκαμε με ντροπές και σκουπιστήκαμε τις τύψεις μας. Εμείς,...