ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Είχα ξεμείνει από χρόνια να περιμένω ένα σημάδι. Ένα κάλεσμα που θα μου έδινε τη δύναμη και το θάρρος να αποτινάξω τις αλυσίδες της επιφυλακ...

Δεν είσαι μόνος Άνθρωπέ μου στο λέει η φωνή της Άνοιξης που αναδύεται έμφυτη στη ζωή μας και γεννάει όπως το  πείσμα και την πίστη  κυκλάμιν...

Σε ένα λευκό χαρτί σκέψεις γράφω που αμέσως χάνονται. Σκέψεις που εξαφανίζονται σαν ποτέ να μη γράφτηκαν, να μην υπόθηκαν. Σκεψεις, αναμνήσε...

Ένα μικρό δωμάτιο,  να τόσο δα κι ο Ήλιος να το ζώνει και στο παράθυρο μπροστά, μια μαργαρίτα μόνη… Ένα κρεβάτι έρωτα μ ένα λευκό σεντόνι κα...

  Τα μόνα που μπορέσαμε να πούμε ήταν αυτά που φοβηθήκαμε. Τα άλλα που δεν μας τρόμαξαν τα πήραμε μαζί μας. Σαν κάποιος να ετοιμάζεται απρόβ...