ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Αν της ζωής μας το μονοπάτι το στενό με λίγη καλοσύνη το φαρδαίναμε ακόμα, χέρι χέρι θα βαδίζαμε κι οι δυό με μόνη πυξίδα, της αγάπης...

Φως φεγγαριού διάχυτο το θολό τζάμι μαγνητίζει Ανάβεις τελευταίο τσιγάρο Χρόνο  έγραψε η απουσία Στου τζίτζικα το τραγούδι λύγισε, σ...

Δροσοσταλίδες αίματος ξεπηδούν από τη ξεσκισμένη ψυχή μου.... Μ' ακουμπούν δειλά... δίνοντας χρώμα...στη μαυρισμένη ζωή μου.... Γλυκ...

Κι εκεί που λέγαμε ότι θα πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας η ζωή μας έγινε ενέχυρο και μείναμε σ’ έναν κρύο και έρημο δρόμο να την παρ...

Αγαπάω τα όνειρα. Γεννιούνται την ημέρα, και τρέχουνε στον δρόμο σαν αυτοκίνητα. Ανδρώνονται στο ταξίδι της θλίψης που δεν έχει φρέν...