ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Ένα κλωνάρι φούλι, σημάδεψε τη νιότη μου. Ένα τοσοδά κλωνάρι σ'ενα χρονοφαγωμένο τενεκέ, κι όμως με την αυθάδική του ομορφιά να κα...

Ταξίδι που δεν κάναμε, και νόμισα πως πήγα, γιατί μαζί σου πίστεψα τη θάλασσα πως είδα. Κι ακολουθήσαν γλάροι με περισσή τη χάρη, ξεστ...

Δεν θυμάμαι πως έπεσα. Πώς έπεσα στο δρόμο φαρδύς- πλατύς  ή αν γλίστρησα από λάθος βήμα. Αν τα πλακάκια είχαν σχέδια, τετράγωνα...

Φύλλο φύλλο, άνθος άνθος κεντώ τη ζωή μου. Μερόνυχτα οι βελονιές ανεβοκατεβαίνουν σαν τρενάκι του λούνα πάρκ. Κερώνω τη χρυσή κλωστή σε...

Σε ένα καραβόσκοινο επάνω, περπατάω από τότε που έφυγες. Από εκεί μπορώ να αγναντεύω μπλε ωκεανούς και σύννεφα ταξιδιάρικα. Να φροντί...