ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Στο ισόγειο το παράλογο διεκδικεί πορείες η αδικία στον τρίτο καυγαδίζει διάτρητη η οργή των λέξεων στάζει κέρματα θυμού. Η γαλήνη...

Δυο χέρια... που σφιχτά σ' αγκαλιάζουν πάνω στο στήθος... κι αυτή η ανάγκη σου στο λαιμό να κρατηθείς σαν ανάγκη του κόσμου μοιά...

Αυτό το ταξίδι δεν ήταν τυχαίο. Το διάλεξες νύχτα να γίνει, για να 'χεις τη μέρα ήδη φτάσει, μα η νύχτα σε έχει σκεπάσει κι ο δρ...

Κι οταν πια δεν θα μπορεις να νιωσεις το θυμο, την απογοητευση, την αγανακτηση, την αναγκη να ψαξεις να βρεις το γιατι... Κι οταν θα κλε...

Έχεις το βλέμμα τ’ αετού και την ψυχή τ’ ανέμου, σκληρή καθάρια κι όμορφη με χάρη χρυσανθέμου, στα μαυρισμένα στ’ άπλυτα και στα σκουτιά ...